Τσώλης Ζώης 

EMAIL| 

Πόσο κόστισαν στα νοικοκυριά τα οκτώ χρόνια της ύφεσης - Κατά 32 δισ. ευρώ μειώθηκε η κατανάλωση

Η δραματική μείωση του ΑΕΠ και η πολιτική σύγκρουση για την «παρένθεση Σαμαρά»

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  05:00

emailεκτύπωση  

Τα δύσκολα χρόνια της οικονομικής κρίσης που έχουν περάσει τα νοικοκυριά καταγράφουν ανάγλυφα οι εθνικοί λογαριασμοί της Στατιστικής Αρχής που ανακοινώθηκαν χθές και έδειξαν ότι η οικονομία εισήλθε σε ύφεση το 2009 και παρέμεινε σε αυτή την κατάσταση έως και το 2016, με παρένθεση μια και μοναδική χρονιά το 2014.

Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν το αίσθημα της "ανέχειας" των πολιτών καθώς δείχνουν ότι η καταναλωτική δύναμη, άρα και η τελική δαπάνη των νοικοκυριών μειώθηκε δραματικά (σε τρέχουσες τιμές) κι από τα 152 δισ. ευρώ που ήταν το 2010 κατρακύλησε στα 116 δισ. ευρώ το 2016.

Με άλλα λόγια τα νοικοκυριά έχουν μειώσει τις δαπάνες τους στη διάρκεια της κρίσης κατά 32 δισ. ευρώ ετησίως!!!
Αξιοσημείωτο είναι ότι η πτώση της κατανάλωσης που αγγίζει πλέον και βασικά είδη διατροφής - όπως το γάλα και τα τρόφιμα - συρρικνώθηκε από τα 120 δισ. ευρώ που ήταν το 2014, στα 118 δισ. ευρώ το 2015 και στα 116 δισ. ευρώ το 2016.

Για τους αναλυτές το γεγονός αυτό αποτελεί και την κύρια αιτία της συρρίκνωσης του ΑΕΠ τα τελευταία δύο χρόνια ενώ και το πρώτο εξάμηνο του 2017 η αγορά παρουσίαζε την ίδια εικόνα, με τα νοικοκυριά να είναι "φοβισμένα και κουμπωμένα"

Χάθηκαν μισθοί 24 δισ. ευρώ το χρόνο

Αλλά πώς να μην συμβεί αυτό όταν τα ίδια στοιχεία των εθνικών λογαριασμών αποκαλύπτουν ότι οι απώλειες των ετήσιων αποδοχών των μισθωτών ανέρχονται σε 24 δισ. ευρώ την περίοδο 2010 - 2016.

Για να ακριβολογούμε οι αμοιβές εξαρτημένης εργασίας στη διάρκεια της κρίσης και της διαδικασίας "εσωτερικής υποτίμησης" από 82 δισ. ευρώ που ήταν το 2010 έπεσαν στα 73 δισ. ευρώ το 2011, στα 66 δισ. ευρώ το 2012, στα 59 δισ. ευρώ το 2013, παρέμειναν στο ίδιο ύψος το 2014 και υποχώρησαν στα 58,3 δισ. ευρώ το 2015 όπου και παρέμειναν το 2016.

Πολιτική κόντρα για το παρελθόν

Στα στοιχεία αυτά και το γεγονός ότι το 2014 ήταν η μοναδική χρονιά της περιόδου όπου το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 0,7% στηρίζεται και η πολιτική σύγκρουση που έχει ξεσπάσει για την οικονομία, αλλά και η κριτική της ΝΔ απένατι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ την οποία κατηγορεί ότι "πισωγύρισε την οικονομία"

Οπως ανακοίνωσε η ΝΔ "τα αναθεωρημένα στοιχεία του ΑΕΠ για το 2016 επιβεβαιώνουν ότι ότι η Κυβέρνηση Σαμαρά πέτυχε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης απ’ ό,τι όλοι προέβλεπαν για το 2014. Αντίθετα, ενώ η Κυβέρνηση Τσίπρα παρέλαβε μια οικονομία που αναπτύσσονταν τη βύθισε στην ύφεση τη διετία 2015 -2016".

Πράγματι, η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε ύφεση για το 2016 -0,2%, έναντι προηγούμενης εκτίμησης για μηδενική μεταβολή και για το 2015 ύφεση -0,3% (αντί προηγούμενης εκτίμησης για -0,2%).
Ταυτόχρονα, αναθεώρησε προς τα πάνω το Α.Ε.Π. του 2014, με αποτέλεσμα να διαμορφώνει πλέον την ανάπτυξη στο +0,7%, αντί προηγούμενης εκτίμησης για +0,4%.

Στην εξέλιξη αυτή και ειδικά στη μείωση της καταναλωτικής δαπάνης των νοικοκυριών ασφαλώς έπαιξαν ρόλο η υπερφορολόγηση, η απώλεια εσόδων από τις αποκρατικοποιήσεις, η αβεβαιότητα και η έλλειψη εμπιστοσύνης που δημιούργησε η επιβολή των capital controls το 2015, περιορισμοί που παραμένουν ακόμη σε ισχύ.

Το μόνο ενθαρρυντικό είναι ότι μετά από την οκταετή τραγωδία (σ.σ. η οικονομία εισήλθε σε ύφεση από το 2009) με κινητήριο δύναμη τον τουρισμό και τις εξαγωγές, το ΑΕΠ προβλέπεται εφέτος να αυξηθεί με ρυθμό 1,8% και μαζί με αυτή την εξέλιξη να δημιουργηθούν συνθήκες αύξησης της απασχόλησης και μείωσης της ανεργίας.

Από το Βήμα

Η ΠΟΛΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ 

Η 31χρονη Miwa Sado, εργαζόμενη στο ιαπωνικό κρατικό δίκτυο NHK, αναγκάστηκε να δουλέψει 159 ώρες υπερωρία, με μόλις δύο μέρες ρεπό τον Ιούλιο του 2013, προτού την προδώσει η καρδιά της.

Το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας του Τόκιο απέδωσε το θάνατό της σε υπερκόπωση, αλλά η υπόθεσή της έγινε γνωστή μόλις την περασμένη εβδομάδα μέσω του δικτύου, όπου εργαζόταν.

Η 31χρονη γυναίκα στην Ιαπωνία πέθανε από συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια αφού εργάστηκε πάρα πολύ, ανακοινώθηκε επίσημα.

Ένα ανάλογο πόρισμα πριν από περίπου ένα χρόνο της Επιθεώρησης Εργασίας για το θάνατο μιας νεαρής υπαλλήλου της διαφημιστικής εταιρείας Dentsu είχε πυροδοτήσει δημόσιο διάλογο για το θέμα και εκκλήσεις για να μπει ένα όριο στις υπερωρίες.

Η Matsuri Takahashi ήταν 24 ετών όταν έβαλε τέλος στη ζωή της τον Απρίλιο του 2015. Η Επιθεώρηση Εργασίας έκρινε ότι ο θάνατός της προκλήθηκε από το άγχος που προκάλεσε στη νεαρή γυναίκα το εξαντλητικό της ωράριο, αφού τους μήνες που προηγήθηκαν της αυτοκτονίας δούλευε πάνω από 100 ώρες υπερωρία. «Θέλω να πεθάνω», «Είμαι διαλυμένη σωματικά και ψυχικά», έγραφε σε αναρτήσεις της στα social media.

Οι υψηλές απαιτήσεις, οι συνεχείς αναθέσεις ευθυνών, ο ανταγωνισμός, ο φόρτος εργασίας, τα εξαντλητικά ωάρια, η αυταρχική σε κάποιες περιπτώσεις διοίκηση, οι χαμηλές απολαβές μπορεί να οδηγήσουν στο σύνδρομο Burn-out.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ο όρος Burn-out στις Η.Π.Α. για να περιγράψει μια επαγγελματική παθολογία που χαρακτηρίζεται από γρήγορη κατανάλωση των ενεργειακών ψυχοσωματικών αποθεμάτων και μείωση των επαγγελματικών επιδόσεων. Εκδηλώνεται με μεγάλη συχνότητα σε όσους ασκούν κοινωνικό λειτούργημα (γιατρούς, νοσηλευτές, κοινωνικούς λειτουργούς κ.ά.). Εκτός, όμως, από τους επαγγελματίες υγείας, με το σύνδρομο αυτό βρίσκονται αντιμέτωποι τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι. Σήμερα, που η εργάσιμη ημέρα των 10 ωρών και η επέκτασή της εξαιτίας των κινητών, των λάπτοπ, των E-mail, των SΜS, των MSN είναι κάτι το αυτονόητο για τον μέσο φιλόδοξο σαραντάρη, το Βurn-out είναι ένα καμπανάκι κινδύνου.

Οι ηλικίες που συνήθως χτυπά είναι αυτές των 25 έως 45 ετών. Στην Ελλάδα το λέμε «Σύνδρομο Εργασιακής Εξουθένωσης» ενώ περισσότεροι από 1 στους 4 εργαζομένους στην Ευρωπαϊκή Ένωση υποφέρουν από εργασιακό στρες. Γενικότερα βέβαια, σύμφωνα με στοιχεία του Ευρωπαϊκού Oργανισμού για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία (OSHA), περίπου 142.000 ευρωπαίοι εργαζόμενοι πεθαίνουν κάθε χρόνο από αιτίες που σχετίζονται με επαγγελματικές ασθένειες.

Τα υψηλά επίπεδα άγχους μπορούν να καταστήσουν την καρδιά πιο σκληρή, να λειτουργεί πιο δύσκολα - γεγονός που υπό σπάνιες περιπτώσεις, λένε οι ειδικοί, θα μπορούσε να οδηγήσει σε θάνατο. Τι πρέπει να γνωρίζουμε για το θάνατο από την υπερβολική εργασία.

Το εργασιακό στρες «ραγίζει» την καρδιά

Δωδεκαετής έρευνα στη Βρετανία αποκάλυψε ότι το εργασιακό στρες σκοτώνει. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της μελέτης, όσοι βιώνουν στον εργασιακό τους χώρο έντονο και χρόνιο άγχος αντιμετωπίζουν έως και κατά 68% μεγαλύτερο κίνδυνο να υποστούν καρδιακή προσβολή ή να εμφανίσουν στηθάγχη, μιας και το άγχος επηρεάζει την ίδια τη χημεία του σώματος. Διαπιστώθηκε πως το άγχος διαταράσσει το τμήμα εκείνο του νευρικού συστήματος που ελέγχει την καρδιά, καθοδηγώντας τη λειτουργία της και ελέγχοντας τις διακυμάνσεις του καρδιακού παλμού. Παράλληλα φάνηκε ότι το άγχος διαταράσσει ένα σημαντικό κομμάτι του νευροενδοκρινικού συστήματος. Oι αγχώδεις εργαζόμενοι που συμμετείχαν στην έρευνα εμφάνιζαν τα πρωινά υψηλότερα επίπεδα κορτιζόλης στο αίμα τους. Oι ερευνητές διαπίστωσαν πως ο συσχετισμός άγχους και καρδιακών παθήσεων είναι ισχυρότερος στους άνδρες και τις γυναίκες κάτω των 50 ετών. 

Άλλες ευρωπαϊκές έρευνες για τις συνθήκες εργασίας δείχνουν ότι 9-12% των ανδρών και 9-11% των γυναικών στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι εκτεθειμένοι σε εργασιακή πίεση κατά το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας (υψηλό ποσοστό βρέθηκε ιδιαίτερα στη Γερμανία, την Ελλάδα και την Oλλανδία). Η έκταση του φαινομένου οφείλεται κυρίως στις συνθήκες εργασίας που επικρατούν.

Περισσότεροι από το 1/3 δεν μπορούν να κάνουν διάλειμμα όταν το χρειάζονται. Οι 4 στους 10 δεν έχουν τη δυνατότητα να αποφασίσουν μόνοι τους το διάστημα των διακοπών τους ή τις ημέρες της άδειάς τους. Περίπου οι μισοί από τους εργαζόμενους στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης απασχολούνται σε μονότονες εργασίες, πράγμα που εντείνει το στρες. Η μονοτονία και η επανάληψη στην εργασία είναι φαινόμενα που παρατηρούνται περισσότερο στη Γαλλία, την Ελλάδα και την Ισπανία.

Πόσο πιθανό είναι να πεθάνει κανείς από την υπερβολική εργασία;

Είναι δυνατό, αλλά σπάνιο. Ο Yeung υποστηρίζει ότι η καρδιακή ανεπάρκεια λόγω άγχους θα ήταν πιθανόν μοιραία αν συνυπάρξουν διάφοροι παράγοντες, μεταξύ των οποίων μια μακρόχρονη περίοδος άγχους, μια ξαφνική αγχωτική κατάσταση και ενδεχομένως μια υποκείμενη καρδιακή κατάσταση.

Το άγχος επηρεάζει όλους, αν και διαφορετικά. Αλλά δύο τύποι συναισθηματικού άγχους μπορούν να επηρεάσουν την καρδιά, σύμφωνα με τον Δρ Alan Yeung, τον ιατρικό διευθυντή στο Stanford Cardiovascular Health. Το οξύ στρες συνήθως εμφανίζεται ξαφνικά, μετά από ένα τραυματικό συμβάν, όπως ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα ή ένας σεισμός, ενώ το χρόνιο άγχος συσσωρεύεται με την πάροδο του χρόνου.

Οι ανθυγιεινές συμπεριφορές, όπως η κακή διατροφή ή η έλλειψη σωματικής άσκησης, συνδέονται επίσης με την εργασία πολλών ωρών και το χρόνιο στρες. Η υπερβολική εργασία είναι ικανή να προκαλέσει αύξηση της αρτηριακής πίεσης ή της χοληστερόλης, δήλωσε ο Yeung. Όταν ένα άτομο αντιμετωπίζει υψηλά επίπεδα άγχους, ο καρδιακός ρυθμός και η αρτηριακή πίεση αυξάνονται. Τα υψηλά επίπεδα και των δύο ειδών άγχους αυξάνουν τον κίνδυνο καρδιακών προσβολών και καρδιακής ανεπάρκειας, κυρίως στους ανθρώπους που έχουν ήδη καρδιακά προβλήματα ή προδιάθεση για καρδιακές παθήσεις, δήλωσε ο Yeung.

Η καρδιακή ανεπάρκεια είναι μια σοβαρή πάθηση στην οποία η καρδιά είναι αδύνατη και δεν μπορεί να στείλει αρκετή ποσότητα αίματος σε όλο το σώμα, με αποτέλεσμα το σώμα να μην παίρνει την ποσότητα του οξυγόνου και τις θρεπτικές ουσίες που χρειάζεται για να δουλέψει φυσιολογικά. Περισσότεροι από 6 εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν καρδιακή ανεπάρκεια (τα συμπτώματα των οποίων μπορεί να περιλαμβάνουν δύσπνοια, χρόνιο βήχα, κόπωση, ναυτία, σύγχυση ή έλλειψη όρεξης) και περισσότερα από 900.000 νέα κρούσματα διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο.

Αν έχετε κάποιο από τα παρακάτω συμπτώματα, ίσως είστε στα πρόθυρα της εργασιακής εξουθένωσης ή υποφέρετε ήδη από το σύνδρομο. Σωματικά: Εξάντληση, πονοκέφαλος, πεπτικές διαταραχές, δυσκολίες ύπνου (υπνηλία, αϋπνία), υπερένταση, γρήγορη αναπνοή, μυοσκελετικοί πόνοι, απώλεια της λίμπιντο, διαταραχές της όρεξης (ανορεξία ή αυξημένη όρεξη). Ψυχολογικά: Εκνευρισμός, ανορεξία, αίσθημα ανησυχίας, ευσυγκινησία, ενοχές, αδράνεια, θλίψη, ευερεθιστότητα, στρες, αρνητική διάθεση, χαμηλή αυτοεκτίμηση. Συμπεριφοράς: Αδυναμία συγκέντρωσης, κυκλοθυμία, αδυναμία ολοκλήρωσης μιας δουλειάς.

Οι άνθρωποι που έχουν συμπτώματα καρδιακής «ανωμαλίας» θα πρέπει να αναζητήσουν αμέσως ιατρική βοήθεια, λέει ο Yeung. Υπάρχουν επίσης πολλά που μπορείτε να κάνετε για να διαχειριστείτε το άγχος πριν γίνει πρόβλημα. Αρκετοί γνωστοί τρόποι για να μειωθεί το άγχος περιλαμβάνουν την άσκηση, την υγιεινή διατροφή, το κάπνισμα, την αναζήτηση για ήσυχο χρόνο και τη στήριξη από φίλους και οικογένεια. Κυρίως τη συνειδητοποίηση ότι η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη.

«Το κλειδί της επιτυχίας βρίσκεται στην μείωση των ωρών απασχόλησης»

Ο Άλεξ Σούγιονγκ Κιμ Πανγκ, σύμβουλος στην Silicon Valley, το σύγχρονο κέντρο της ψηφιακής –και όχι μόνο– πρωτοπορίας, σχολιάζει πως η σύγχρονη κουλτούρα της υπεραπασχόλησης δεν έχει την παραμικρή σχέση με την παραγωγικότητα, και πως, αντιθέτως, το κλειδί της επιτυχίας μπορεί να βρίσκεται στην μείωση των ωρών απασχόλησης. Για τα επιχειρήματά του, μάλιστα, επιστρατεύει ιστορικές φιγούρες εξαιρετικού βεληνεκούς, όπως τον Δαρβίνο, τον Ντίκενς, και τον Ανρί Πουανκαρέ.

«Αν εξετάσετε τις ζωές των πιο δημιουργικών μορφών της ιστορίας, θα βρεθείτε μπροστά σε κάτι παράδοξο: Οργανώνουν τις ζωές τους γύρω από τη δουλειά τους, αλλά δεν οργανώνουν και την κάθε τους μέρα με τον ίδιο τρόπο», παρατηρεί στο βιβλίο του ο Σούγιονγκ Κιμ Πανγκ, σύμφωνα με τον οποίο «δεκαετίες έρευνας αποδεικνύουν ότι ο συσχετισμός ανάμεσα στις ώρες εργασίας και την παραγωγικότητα είναι πολύ αδύναμος». Ο Πανγκ, ο οποίος είναι ερευνητής στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, βρίσκεται στον αντίποδα των σύγχρονων τάσεων στην Αμερική, όπου τα συνεχώς αυξανόμενα ωράρια εργασίας είναι για πολλούς δείγμα καταξίωσης.

Μπορεί ο μέσος Αμερικανός να εργάζεται λιγότερες ώρες από το τυπικό 8ωρο, καθώς απασχολείται για 34.4 ώρες εβδομαδιαίως, αλλά ακόμα και αυτό το ωράριο οδηγεί πολλούς σε σύνδρομα εξάντλησης. Το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο στους εργαζόμενους πλήρους απασχόλησης, οι οποίοι εργάζονται 47 ή και περισσότερες ώρες εβδομαδιαίως. Καθώς ο ελεύθερος χρόνος περιορίζεται συνεχώς, ο Πανγκ προτείνει την 4ωρη ημερήσια εργασία, όσες δηλαδή εργάζονταν εκτός από τους προαναφερθέντες επιστήμονες και ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ή ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

Το επιχείρημα δεν είναι καινούριο, και βρίσκει και επιστημονική βάση σε σχετική έρευνα του Ινστιτούτου Τεχνολογίας του Ιλινόι, το οποίο στη δεκαετία του 1950 ανακάλυψε πως οι επιστήμονες που περνούσαν στο εργαστήριό τους 25 ώρες κάθε εβδομάδα δεν ήταν περισσότερο παραγωγικοί από όσους περνούσαν 5, και πως οι εργαζόμενοι για 60 ή περισσότερες ώρες ήταν οι λιγότερο παραγωγικοί όλων.

Από το tvxs

Το βιβλίο του Γιάνη κι οι συστάσεις στον Μακρόν

varoufakis.jpg

EUROKINISSI/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

16.10.2017, 20:58 | Ετικέτες:  Γιάνης Βαρουφάκης, βιβλίο, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ευρωζώνη,Γερμανία, Κριστίν Λαγκάρντ

Συντάκτης: 

Κώστας Μοσχονάς

Βρυξέλλες

Μεγάλες πιένες γνωρίζει το βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη «Ενήλικες στο δωμάτιο» στην Ευρώπη. Η μεγάλη βελγική (φλαμανδόφωνη) εφημερίδα De Standaard , με τίτλο «162 τρελές ημέρες» γράφει χαρακτηριστικά: 

«Αυτή είναι μια κακή συμφωνία για σας Έλληνες πατριώτες».

Βρισκόμαστε στον Ιούνιο του 2015. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι ξεκάθαρος απέναντι στον Γ. Βαρουφάκη. Εδώ και μήνες ο Γερμανός υπουργός  Οικονομικών ‘έχει βάλει το μαχαίρι στο λαιμό’ της Ελλάδας. Απαιτεί από τη νέα ελληνική κυβέρνηση του ακροαριστερού Α. Τσίπρα να συμφωνήσει με ένα νέο πακέτο λιτότητας και απορρίπτει ασυζητητί κάθε πρόταση για  αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Όταν όμως ο Βαρουφάκης τον ρωτάει  εάν ο ίδιος θα υπέγραφε ένα τέτοιο κείμενο (Μνημόνιο) σε περίπτωση που ήταν στη θέση του, ο Σόιμπλε δεν διστάζει να απαντήσει: «Όχι, ως πατριώτης δεν θα έκανα ποτέ κάτι τέτοιο».

Πρόκειται για ένα από τα πολλά στιγμιότυπα που περιγράφει ο Βαρουφάκης από την πεντάμηνης διάρκειας θητεία του στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Διαρκώς συναντά αντιπάλους, οι οποίοι παραδέχονται ότι ούτε εκείνοι θα κατάφερναν να βγάλουν την Ελλάδα από την κρίση. Τόσο η Κριστίν Λαγκάρντ όσο κι ο Πιέρ Μοσκοβισί εκμυστηρεύονται σε προσωπικές συνομιλίες τους ότι οι λύσεις που προτείνει η τρόικα δεν πρόκειται να αποδώσουν καρπούς.

Ωστόσο κατά τη διάρκεια των επίσημων συνεδριάσεων δεν μεταβάλλουν τις απόψεις τους ούτε κατά ένα χιλιοστό προς την κατεύθυνση που επιθυμεί ο Βαρουφάκης. Αποδεικνύεται λοιπόν για μια ακόμα φορά ότι στην πολιτική δεν αρκεί να  έχεις δίκιο αλλά πρέπει να είσαι και σε θέση και να το κατοχυρώσεις. 

Στο σημείο αυτό ο Βαρουφάκης, με τα μεγάλα λόγια του, δεν κατάφερε το παραμικρό. Όποιος διαβάζει όμως το βιβλίο του αναρωτιέται εάν κάποιος με χαμηλότερο προφίλ θα είχε καταφέρει τελικά κάτι περισσότερο. Επί πέντε μήνες αποδείχτηκε αδύνατο να γίνει μια συζήτηση ‘έξω από τα  δόντια’ με την τρόικα, η οποία ήθελε πάση θυσία να αποτρέψει το ενδεχόμενο οι εχθροί της λιτότητας στην Ευρώπη και αλλού, να αισθανθούν δικαιωμένοι:

«Έπρεπε να φανούμε αυστηροί με τους Έλληνες διότι βρισκόταν στα σπάργανα μια ελληνική Άνοιξη», δήλωσε με κάθε ειλικρίνεια ο Σλοβάκος υπουργός Οικονομικών μέσω twitter. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Σόιμπλε το διατύπωσε ακόμα πιο ωμά: «Δεν  μπορούμε να επιτρέψουμε οι εκλογές να αλλάξουν την οικονομική  πολιτική».

Ο Βαρουφάκης έμεινε μόλις 162 μέρες υπουργός. Πείστηκε από τον Α. Τσίπρα να αφήσει την πανεπιστημιακή κοινότητα, προκειμένου να κατέλθει στην πολιτική. Με τον τρόπο αυτό ο Έλληνας οικονομολόγος θα είχε την ευκαιρία να μετουσιώσει σε πράξη τις ιδέες του για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και να απαλλάξει τη χώρα του από τον βραχνά της λιτότητας.

Τα πράγματα όμως, εξελίχθηκαν εντελώς στραβά. Κάπου στα μισά της υπουργικής του θητείας ο Βαρουφάκης έχασε την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού του. Όταν οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο, ο Τσίπρας έβαλε στην άκρη το μπαζούκα και εγκατέλειψε τις απειλές του περί Grexit.

Αυτή ήταν η κρίσιμη καμπή όπου σφραγίστηκε η μοίρα της Ελλάδας, πιστεύει ο Βαρουφάκης ο οποίος ήθελε να συνεχίσει την παρτίδα πόκερ. Έφυγε από την κυβέρνηση ακριβώς μια μέρα αφότου ο Τσίπρας, με ανεύθυνο τρόπο, συνθηκολόγησε.

Έκτοτε ο Βαρουφάκης προσπάθησε να ξεκινήσει μια πολιτική συζήτηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτό υπήρξε ενδιαφέρον. Όμως, εξαιτίας τόσο των δικών του λαθών όσο και του ναρκισσισμού του, γρήγορα διακωμωδήθηκε από τους συνομιλητές του στις Βρυξέλλες.

Κάποια στιγμή η Λαγκάρντ δήλωσε ότι οι συζητήσεις στο δωμάτιο θα ήταν πιο εύκολες εάν γινόντουσαν μεταξύ ενηλίκων. Εκείνη ήταν η στιγμή που ο Βαρουφάκης συνέλαβε τον τίτλο του βιβλίου του «Ενήλικες σε ένα δωμάτιο». Στο εν λόγω βιβλίο ο Βαρουφάκης αποδεικνύει ότι διαθέτει μια εξαιρετική πένα. Έγραψε ένα συναρπαστικό θρίλερ με έντονο σασπένς ακόμα κι αν το τέλος είναι γνωστό, ενώ δεν λείπουν οι στιγμές όπου ξεδιπλώνει το χιούμορ του.

Το βιβλίο του Βαρουφάκη είναι κάτι περισσότερο από ένα ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών. Δίνει κυρίως μια μοναδική ματιά για το τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές ευρωπαϊκές πόρτες. Σίγουρα είναι μια  ‘χρωματισμένη’ ματιά, την οποία όμως ευελπιστούμε ότι αργότερα θα έλθουν να συμπληρώσουν κι άλλες μαρτυρίες. Ο Βαρουφάκης όμως διαθέτει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: μπορούσε να παραθέσει μαρτυρίες από τις  συνεδριάσεις που ηχογραφούσε με το κινητό του τηλέφωνο.

Προς το πρόσωπο του Σόιμπλε δείχνει σεβασμό. Μπορεί ο Γερμανός να του έκανε τη ζωή δύσκολη, το έκανε όμως ανοιχτά και δημόσια. Εξομολογήθηκε κάποια στιγμή στον Βαρουφάκη ότι θα προτιμούσε να δει τη Ελλάδα εκτός ευρωζώνης, αλλά ότι δυστυχώς η Γερμανίδα  καγκελάριος Μέρκελ δεν συμμεριζόταν την άποψή του αυτή.

Και για τη Λαγκάρντ, ο Βαρουφάκης δείχνει μια κάποια επιείκεια, όπως και για τον Εμανουέλ Μακρόν που υπήρξε την περίοδο εκείνη υπουργός Οικονομικών. Δεν υπήρξε όμως το ίδιο ‘μαλακός’ και με άλλους ομολόγους του.

Ο Μοσκοβισί προσπάθησε αρκετές φορές να παρέμβει πυροσβεστικά, αλλά τόσο ο Σόιμπλε όσο και ο σημαντικότερος ανθυπασπιστής του Γερούν Ντάισελμπλουμ του ‘έκοψαν τη φόρα’, κάτι που υπήρξε πολύ επώδυνο. Από τον Τσίπρα πάντως εμφανίζεται πολύ απογοητευμένος, ενώ για τον Ντάισελμπλουμ επιφυλάσσει τα πλέον φαρμακερά του βέλη: Σε καμιά στιγμή ο σοσιαλδημοκράτης πολιτικός δεν έτεινε χείρα βοηθείας προς τους Έλληνες, επιλέγοντας συνεχώς να παίρνει το μέρος του Σόιμπλε.

Για τις αλλόκοτες πιρουέτες των Ελλήνων διαπραγματευτών έχουν γραφεί πολλά. Αλλά και η στάση των αντιπάλων τους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων προκαλεί πολλά ερωτηματικά. Η αλαζονεία των Ευρωπαίων τεχνοκρατών είναι παροιμιώδης.
Ευρωπαίοι μανδαρίνοι που δεν έχουν καν εκλεγεί, δεν ορρωδούν προ ουδενός, προκειμένου να ταπεινώσουν δημοκρατικά εκλεγμένους Έλληνες υπουργούς.

Και όταν ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης κατάφεραν να εξασφαλίσουν 1,5 δισ. ευρώ από τους Κινέζους για να καλυφθεί η διαφορά, το Βερολίνο έσπευσε να ασκήσει βέτο, ζητώντας από το Πεκίνο, σύμφωνα με τον Βαρουφάκη, να μην ανακατεύεται, ενόσω συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις. Και τούτο διότι η πίεση προς τους Έλληνες δεν έπρεπε να μειωθεί, ακόμα κι αν αυτό έκανε τον ελληνικό πληθυσμό ‘να ματώσει.’

Συμπέρασμα; Σε αυτό το μεγάλο ‘παιχνίδι ισχύος’ που εκτυλίχθηκε, θα έπρεπε κι άλλοι πρωταγωνιστές να είναι δακτυλοδεικτούμενοι και όχι  μόνο εκείνοι που φορούσαν δερμάτινα τζάκετ και είχαν μηχανή.

Εξάλλου, ο Γ. Βαρουφάκης σε συνέντευξη στο Euractiv συστήσει στον Εμανουέλ Μακρόν να ακολουθήσει την πολιτική της «άδειας καρέκλας» στην Ε.Ε., όπως ο στρατηγός ντε Γκολ, αν και ο σημερινός Γάλλος πρόεδρος «έχει ήδη χάσει, έχει υποτιμηθεί από τη Γερμανία».

ΕφΣυν

Eurostat: Φτωχοί ένας στους τρεις Έλληνες το 2016

greece-bailout-630.jpg

AP Photo/Petros Giannakouris

16.10.2017, 15:19 | Ετικέτες:  φτώχεια, Ελλάδα, κρίση, ευρωζώνη

Συντάκτης: 

efsyn.gr

Σε συνθήκες φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ζουν πάνω από ένας στους τρεις κατοίκους στην Ελλάδα και κατά μέσο όρο ένας στους τέσσερις στην Ε.Ε., σύμφωνα με τα στοιχεία του 2016 που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η Eurostat.

Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα το 2016 βρισκόταν αντιμέτωπο με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού το 35,6% του πληθυσμού (3,8 εκατ. άνθρωποι) έναντι 28,1% το 2008.

Στην Ε.Ε. το αντίστοιχο ποσοστό έπεσε το 2016 στο 23,4% (117,5 εκατ. άνθρωποι), κάτω από τα επίπεδα του 2008 (23,7%).

Σύμφωνα με τη Eurostat, ένας άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού όταν αντιμετωπίζει μία ή περισσότερες από τις παρακάτω προβληματικές καταστάσεις: είτε θεωρείται φτωχός (δηλαδή έχει εισοδήματα μικρότερα του 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος) είτε ζει σε κατάσταση ένδειας (δηλαδή στερείται βασικά καταναλωτικά αγαθά, ή αδυνατεί να αντεπεξέλθει σε στοιχειώδεις οικονομικές υποχρεώσεις) είτε ζει σε οικογένεια αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της ανεργίας (δηλαδή σε οικογένεια που κανένα μέλος της δεν έχει «κανονική δουλειά»).

Ως προς την Ελλάδα, σε συνθήκες φτώχειας βρίσκεται το 21,2% του πληθυσμού, σε συνθήκες ένδειας το 22,4%, ενώ ζει σε οικογένεια αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της ανεργίας το 17,2% του πληθυσμού. Τα αντίστοιχα μέσα ποσοστά στην Ε.Ε. είναι 17,3%, 7,5% και 10,4%.

Γενικότερα, σε χειρότερη κατάσταση από την Ελλάδα, αναφορικά με το ποσοστό του πληθυσμού που θεωρείται ότι βρίσκεται σε κατάσταση φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, είναι η Βουλγαρία (40,4%) και η Ρουμανία (38,8%).

Στον αντίποδα (με ποσοστά μικρότερα του 20%) βρίσκονται η Τσεχία (13,3%), η Φινλανδία (16,6%), η Δανία (16,7%) και η Ολλανδία (16,8%), η Αυστρία (18%), η Σλοβακία (18,1%), η Γαλλία (18,2%), η Σουηδία (18,3%), η Σλοβενία (18,4%), η Γερμανία και το Λουξεμβούργο(19,7%),

Η μείωση του αριθμού των ατόμων που κινδυνεύουν από τη φτώχεια ή τον κοινωνικό αποκλεισμό στην ΕΕ αποτελεί έναν από τους βασικούς στόχους της στρατηγικής «Ευρώπη 2020».

http://tvxs.gr/news/eyropi-eop/ta-xrimata-apo-ta-omologa-den-dothikan-stin-ellada-gia-na-pesei-o-tsipras

Τα απεχθή κέρδη της ΕΚΤ εις βάρος του ελληνικού λαού

Ο Μάριο Ντράγκι αναγνώρισε πως οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης συσσώρευσαν κέρδη ύψους 7,8 δις ευρώ χάρη στα ελληνικούς ομόλογα που η ΕΚΤ αγόρασε κατά τα έτη 2010-2012 στα πλαίσια του προγράμματος (Securities Markets Programme)[1]. Σε αυτά προστίθενται και άλλα ποσά, για τα οποία δεν μιλά ο πρόεδρος της ΕΚΤ: τα κέρδη που πραγματοποίησαν οι ίδιες αυτές τράπεζες στα πλαίσια των επονομαζόμενων "ANFA" (Agreement on Net Financial Assets) αγορών.

 

Eric Toussaint

Κυριακή 15 Οκτωβρίου 2017
Δημοσίευση: 21:03:09

Σχολίασε

Αν θέλετε να κάνετε tweet ένα μέρος του κειμένου απλά επιλέξτε το και θα εμφανιστεί αυτόματα το εικονίδιο του twitter. Κάντε ένα κλικ πάνω του και είστε έτοιμοι...

 ΑΚΟΥ ΤΗΝ ΕΙΔΗΣΗ

 

 Alexandros Michailidis / SOOC

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

 

 

του Eric Toussaint

Η Γερμανία, για παράδειγμα, αποκομίζει πάνω από 1,3 δις ευρώ κέρδη χάρη στο διμερές της δάνειο προς την Ελλάδα[2]. Η Γαλλία, από την πλευρά της, δεν πάει πίσω. Πρέπει να συνυπολογίσουμε και την οικονομία που έκαναν οι κυρίαρχες χώρες της Ευρωζώνης όσον αφορά την αναχρηματοδότηση των δημοσίων χρεών τους: η κρίση που έπληξε την Ελλάδα και τις άλλες χώρες της περιφέρειας οδήγησε σε φυγή των δανειστών σε όφελος των πιο πλούσιων χωρών της ευρωζώνης που, συνεπώς, ωφελήθηκαν από μια πτώση του κόστους των δανείων τους.

Στην περίπτωση της Γερμανίας, μεταξύ 2010 και 2015, η εξοικονόμηση φαίνεται πως ανέρχεται σε 100 δις ευρώ[3]. Τέλος, στα πλαίσια της Ποσοτικής χαλάρωσης (Quantative easing - QE), η ΕΚΤ αγόρασε ομόλογα γερμανικού δημοσίου ύψους 400 δις ευρώ, τις περισσότερες φορές με μηδενική ή αρνητική απόδοση. Η ΕΚΤ αγόρασε επίσης ομόλογα του γαλλικού δημοσίου για ποσό λίγο μικρότερο των 400 δις ευρώ. Αυτές οι αγορές γερμανικών ή γαλλικών ομολόγων δεν της αποφέρουν τίποτε, ενώ τα ελληνικά ομόλογα που κατέχει για ποσό δέκα φορές μικρότερο, της απέφεραν 7,8 δις ευρώ. Καθένας μπορεί να απαντήσει στην ερώτηση του ποιος ωφελείται αυτής της πολιτικής της ΕΚΤ.

Ο μηχανισμός είναι ανελέητος: κάθε φορά που ένα μέρος των κερδών της ΕΚΤ επί ελληνικών ομολόγων μεταβιβάστηκε στην Αθήνα, το ποσό ξαναέφυγε αμέσως προς τους πιστωτές για την αποπληρωμή του χρέους.Πρέπει να μπει τέλος σε αυτήν την λεηλασία. Τα κέρδη που αποκόμισε η ΕΚΤ εις βάρος του ελληνικού λαού πρέπει να επιστραφούν στην Ελλάδα και να χρησιμοποιηθούν στο σύνολό τους για την χρηματοδότηση κοινωνικών δαπανών για την ανακούφιση των δραματικών επιπτώσεων των πολιτικών που επιβάλλει η τρόικα και για να γίνει επανεκκίνηση της απασχόλησης. Το χρέος που απαιτείται από την Ελλάδα πρέπει να διαγραφεί, διότι είναι αθέμιτο, απεχθές, παράνομο και μη βιώσιμο. Αυτό απέδειξε η Επιτροπή αλήθειας δημόσιου χρέους που σύστησε η πρόεδρος της Ελληνικής Βουλής, το 2015[4]. Το σημερινό μνημόνιο πρέπει να καταργηθεί.

Ας επανέλθουμε στην πολιτική της ΕΚΤ σχετικά με την Ελλάδα.

Πράξη 1η: Ο ρόλος της ΕΚΤ στο πρώτο μνημόνιο, το 2010

Η ΕΚΤ, υπό την διεύθυνση του Ζαν-Κλωντ Τρισέ (με στενές επαφές με τις τράπεζες[5]), παρενέβη έχοντας ως κύρια ανησυχία να περιορίσει όσο το δυνατόν περισσότερο τις απώλειες των ιδιωτικών γαλλικών, γερμανικών, ιταλικών και του Benelux (Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο) τραπεζών που ήταν ιδιαίτερα εκτεθειμένες τόσο στον ελληνικό ιδιωτικό όσο και στον ελληνικό δημόσιο τομέα.

Σε αντίθεση με όσα εκθέτει με περισσή φροντίδα το κυρίαρχο αφήγημα, το κύριο πρόβλημα ετίθετο από τις ελληνικές ιδιωτικές τράπεζες, στο χείλος της αφερεγγυότητας, των οποίων η ενδεχόμενη πτώχευση αποτελούσε σοβαρή απειλή για τις γαλλικές, γερμανικές, ιταλικές τράπεζες και αυτές του Benelux [6] που ήταν οι δανειστές τους και, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι ιδιοκτήτες τους.

Κατά την επεξεργασία του μνημονίου του Μάη του 2010, η ΕΚΤ αρνήθηκε να προχωρήσει σε μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους ενώ, συνήθως, ένα λεγόμενο σχέδιο «διάσωσης» συνοδεύεται από αναδιάρθρωση χρέους. Η ΕΚΤ αρνούνταν την προοπτική αυτή διότι ήθελε να δώσει στις ξένες τράπεζες των κυρίαρχων χωρών της ευρωζώνης τον χρόνο να μειώσουν την έκθεσή  τους στο δημόσιο χρέος.

Το ΔΝΤ, με διευθυντή τον Ντομινίκ Στρως-Καν, ο ίδιος με στενές επαφές με το τραπεζικό λόμπυ, υιοθέτησε την ίδια θέση με αυτήν της ΕΚΤ. Η κυβέρνηση του σοσιαλιστή Γιώργου Παπανδρέου είχε κι εκείνη ως κύρια ανησυχία την προάσπιση των συμφερόντων των ελλήνων τραπεζιτών και ήταν ευνοϊκή προς το λεγόμενο σχέδιο «διάσωσης» που θα έφερνε μερικές δεκάδες δις ευρώ για την ανακεφαλαίωσή τους, αλλά και την αποφυγή μιας μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους που θα είχε πλήξει τους τραπεζίτες αφού κατείχαν οι ίδιοι ελληνικούς τίτλους.

Η δεύτερη θεμελιώδης διάσταση του προσανατολισμού που επέλεξαν οι κύριοι πρωταγωνιστές που εφάρμοσαν το μνημόνιο, είναι η θέληση να εφαρμόσουν μια θεραπεία σοκ στην Ελλάδα: ριζική πτώση των μισθών και των συντάξεων, ριζικές προσβολές των εργατικών κοινωνικών δικαιωμάτων, βίαιη επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, κλπ. Αλλά και εγκατάλειψη της άσκησης κυριαρχίας από πλευράς της Ελλάδας ως κράτους και μετατροπή του Κοινοβουλίου σε αίθουσα καταγραφής των αποφάσεων που λήφθηκαν από τους πιστωτές. Τέτοιοι στόχοι δεν αποτελούν κατά κανέναν τρόπο μέρος της εντολής της ΕΚΤ, γεγονός που δεν την εμπόδισε να παρέμβει σε πολλές χώρες με τον ίδιο τρόπο (στην Ιρλανδία, μερικούς μήνες αργότερα, στην Ιταλία επίσης, χωρίς να ξεχνούμε την Πορτογαλία και την Κύπρο).

Περίληψη της 1ης πράξης: η ΕΚΤ παρεμβαίνει 1) αρνούμενη την μείωση του ελληνικού χρέους, ώστε να προστατέψει τα συμφέροντα των ξένων και των ελλήνων ιδιωτών τραπεζιτών και 2) ως μέλος της τρόικας που οργανώνει την αντικατάσταση των ιδιωτών πιστωτών από δημόσιους πιστωτές (δηλαδή, σε πρώτη φάση, τα 14 κράτη της ευρωζώνης, για ποσό ύψους 53 δις ευρώ και το ΔΝΤ για ποσό 30 δις ευρώ).

Πράξη 2η: η ΕΚΤ επιτρέπει στις μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες να αποδεσμευτούν πλεονεκτικά από την Ελλάδα

Για να βοηθήσει τις ξένες τράπεζες να μειώσουν σημαντικά την έκθεσή τους στο ελληνικό χρέος, η ΕΚΤ ξεκινά το πρόγραμμα SMP μέσω του οποίου προχωρά σε μαζικές αγορές στην δευτερεύουσα αγορά ελληνικών ομολόγων. Η ΕΚΤ αγοράζει ελληνικά ομόλογα από τραπεζικούς οργανισμούς που θέλει να προστατέψει (έτσι, αγοράζει κατά προτεραιότητα, από τις BNP Paribas, Crédit Agricole, Société Générale, BPCE, Hypo Real, Commerzbank, Dexia, ING, Deutsche Bank…).

Τι θα είχε συμβεί αν η ΕΚΤ δεν είχε εφαρμόσει το πρόγραμμα SMP; Οι ελληνικοί τίτλοι θα είχαν φθάσει σε ένα κατώτατο επίπεδο της τάξης του 20% της ονομαστικής τους αξίας. Όμως, οι μαζικές αγορές της ΕΚΤ διατήρησαν την τιμή τους σε ένα αφύσικα υψηλό επίπεδο (της τάξης του 70 %). Κατά συνέπεια, χάρη στην ΕΚΤ, οι ιδιωτικές τράπεζες περιόρισαν τις απώλειές τους κατά τη στιγμή μεταπώλησης των τίτλων. Ενώ η ΕΚΤ υποτίθεται πως δεν πρέπει να εμποδίζει την ελεύθερη λειτουργία των δυνάμεων της αγοράς, η παρέμβασή της είχε ως συνέπεια μια στρέβλωση των τιμών επαναγοράς των τίτλων, διατηρώντας τις σε επίπεδο τεχνητά υψηλό.

Η παρέμβαση αυτή, ήταν ευνοϊκή για το ελληνικό Κράτος; Το γεγονός ότι η τιμή ενός τίτλου στη δευτερεύουσα αγορά διατηρούνταν στα 70% αντί να πέσει στα 20%, δεν βελτιώνει την κατάσταση του οφειλέτη, διότι πρέπει να πληρώσει ακριβώς το ίδιο ποσό, από πλευράς τόκων, που υπολογίζονται βάσει της ονομαστικής αξίας. Στην λήξη του τίτλου, πρέπει να καταβάλλει 100% της ονομαστικής αξίας. Μπορούμε να προχωρήσουμε ακόμη πιο μακριά τον συλλογισμό: αν οι τίτλοι του Κράτους αγγίξουν ένα κατώτατο όριο, μπορεί να προτείνει την επαναγορά τίτλων με ένα κούρεμα και να θέσει τέλος στην καταβολή των τόκων (αυτό πέτυχε ο Ισημερινός το 2009, επιβάλλοντας ένα κούρεμα της τάξης του 70%[7]).

Πράξη 3η: η ΕΚΤ ωφελείται της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους τον Μάρτιο του 2012 και συμπεριφέρεται ως αρπακτικό ταμείο (vulture fund)

Το 2011, η ΕΚΤ ετοιμάζει ενεργά μια αναδιάρθρωση αναφέροντας ότι θα αρνηθεί να συμμετάσχει εφόσον  είναι προνομιακός δανειστής (πιστωτής senior). Η αναδιάρθρωση αυτή ετοιμάστηκε σε στενή συνεργασία με τις ιδιωτικές τράπεζες των Κρατών του κέντρου της ευρωζώνης (και, ειδικότερα, με τον Ζαν Λεμιέρ της BNP[8]). Τον Νοέμβρη του 2011, η τρόικα απαλλάσσεται από τον Παπανδρέου, αφού αυτός αναφέρθηκε διστακτικά στην δυνατότητα να προκαλέσει ένα δημοψήφισμα σχετικά με την επερχόμενη αναδιάρθρωση. Η κυβέρνηση Παπανδρέου αντικαθίσταται από τεχνοκρατική κυβέρνηση, με επικεφαλής τον Λουκά Παπαδήμο, που είχε υπάρξει αντιπρόεδρος της ΕΚΤ από το 2002 ως το 2010.

Τον Μάρτη του 2012, η αναδιάρθρωση που ενορχήστρωσε η ΕΚΤ συνεπάγεται κούρεμα της τάξης του 53% της αξίας των τίτλων, εις βάρος των ιδιωτών πιστωτών.
Ποιοι είναι όμως, εκείνη τη στιγμή, οι ιδιώτες πιστωτές; Αφενός, οι ελληνικές τράπεζες που, αν και είχαν μειώσει την έκθεσή[9] τους, διατηρούν σημαντική ποσότητα ελληνικών τίτλων στα ενεργητικά τους. Οι τίτλοι υποβάλλονται σε haircut (κούρεμα)  αλλά οι τράπεζες λαμβάνουν ένα αντιστάθμισμα πολλών δις που ονομάζεται sweetener(γλυκαντικό) ενώ λαμβάνουν και εγγύηση ότι θα υπάρξει νέα ένεση για ανακεφαλαίωσή τους.

Στην κερδοσκοπία εις βάρος της Ελλάδας, το ΔΝΤ δεν υπολείπεται. Μεταξύ 2010 και 2015, έβαλε στην τσέπη του 3,5 δις δολάρια κερδών

 Τα κύρια θύματα είναι τα ελληνικά συνταξιοδοτικά ταμεία που αναγκάστηκαν από τις αρχές της χώρας και την τρόικα να μετατρέψουν τα ενεργητικά τους σε ελληνικούς τίτλους λίγο πριν την αναδιάρθρωση (η οποία ήταν δεόντως σχεδιασμένη αλλά διατηρούνταν μυστική).

Οι γαλλικές, γερμανικές, ιταλικές τράπεζες, και εκείνες του Benelux είχαν αποδεσμευτεί, μεταπωλώντας τους ελληνικούς τίτλους στην ΕΚΤ, σε κυπριακές τράπεζες και σε funds - όρνεα. Για να το πούμε πιο απλά, οι κυπριακές τράπεζες επλήγησαν άμεσα με το κούρεμα κι αυτό συνέβαλλε στην κυπριακή κρίση που ακολούθησε μερικούς μήνες αργότερα και επιλύθηκε τον Μάρτη του 2013. Όσο για τα funds - όρνεα που είχαν αγοράσει με κουρεμένη τιμή, αρνήθηκαν να συμμετέχουν στην αναδιάρθρωση και πέτυχαν επιστροφή του 100% της τιμής. Η ΕΚΤ συμπεριφέρθηκε σαν πραγματικό fund - όρνεο και πέτυχε και εκείνη επιστροφή κατά 100% της αξίας.

Πράξη 4η: Η ΕΚΤ εκβιάζει σε μόνιμη βάση

Μετά την αναδιάρθρωση, η ΕΚΤ θέτει τέλος στο πρόγραμμα επαναγοράς SMP και  ξεκινάει το πρόγραμμα OMT (Οριστικές νομισματικές συναλλαγές ή, στα αγγλικά, Outright Monetary Transactions).

Η ΕΚΤ πετυχαίνει έτσι την αποπληρωμή των ελληνικών τίτλων που κατέχει στο 100% της αξίας τους και με επιτόκιο που μπορεί να φτάσει το 6,5 %. Δεδομένου του ξεκάθαρα καταχρηστικού χαρακτήρα της θέσης της, την οποία κατήγγειλε και η ελληνική κυβέρνηση, η ΕΚΤ δεσμεύεται να επιστρέψει στην Ελλάδα τους τόκους που εισέπραξε.Πράγματι, προχώρησε, σε όφελος της κυβέρνησης Σαμαρά, μια επιστροφή 3,3 δις ευρώ, το 2013 και το 2014, για να στηρίξει την νεοφιλελεύθερη πολιτική της. Σε αντίθεση, κατά τους πρώτους έξι μήνες της κυβέρνησης Τσίπρα, αρνείται να πραγματοποιήσει οποιαδήποτε επιστροφή. Έκτοτε, η ΕΚΤ και οι εθνικές τράπεζες της ευρωζώνης δεν επέστρεψαν τίποτε στην Ελλάδα[10]. Σήμερα, τα ποσά που δεν έχουν ακόμη επιστραφεί στην Ελλάδα ανέρχονται σε πολλά δις ευρώ[11]. Οι επιστροφές κερδών επί των ελληνικών τίτλων που κατέχει η ΕΚΤ, υποτίθεται ότι θα συνεχιστούν ως το 2037![12]

Ας προσθέσουμε και το γεγονός ότι η ΕΚΤ άσκησε μέγιστη πίεση στον ελληνικό λαό κατά τους πρώτους έξι μήνες του 2015 για να τον αναγκάσει να παραδοθεί. Στις 4 Φεβρουαρίου 2015, η ΕΚΤ έθεσε τέλος στην φυσιολογική παροχή ρευστού στις ελληνικές τράπεζες, για να διατηρεί την κυβέρνηση σε κατάσταση μόνιμου εκβιασμού και να αυξήσει το κόστος χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών, περιορίζοντας ταυτόχρονα τους πόρους της κυβέρνησης. Και, σαν να μην αρκούσε αυτό, η ΕΚΤ οδήγησε σε εξαήμερο κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών πριν από το δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου 2015. Παρά τον εκβιασμό της ΕΚΤ, στο δημοψήφισμα., 62%  των Ελλήνων απέρριψαν τις απαιτήσεις των δανειστών.

Στην κερδοσκοπία εις βάρος της Ελλάδας, το ΔΝΤ δεν υπολείπεται. Μεταξύ 2010 και 2015, έβαλε στην τσέπη του 3,5 δις δολάρια κερδών επί των πιστώσεων προς την Ελλάδα[13].

Συμπεράσματα:

1. Η ΕΚΤ και οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης αρνούνται να υλοποιήσουν τη δέσμευση περί επιστροφής του συνόλου των παραπάνω τόκων που εισέπραξαν μέσω των ελληνικών τίτλων.
2. Στην λήξη κάθε τίτλου, η ΕΚΤ εισπράττει 100% της αξίας, ενώ αγόρασε τους τίτλους αυτούς με σημαντικό κούρεμα, της τάξης του 30%. Τα πραγματικά επιτόκια που απαιτούνται από την Ελλάδα είναι απολύτως καταχρηστικά.
3. Η ΕΚΤ και οι άλλοι πιστωτές εκμεταλλεύονται την προοπτική αποδέσμευσης του υπόλοιπου των κερδών της ΕΚΤ επί των τόκων ως μέσο μόνιμου εκβιασμού για να αναγκάσουν την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει ακόμη περισσότερο τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που έχουν δραματικά αποτελέσματα στον ελληνικό πληθυσμό.
4. Τα κέρδη που συσσωρεύουν η ΕΚΤ, τα Κράτη της ευρωζώνης και το ΔΝΤ χάρη στις πιστώσεις προς την Ελλάδα πρέπει να επιστραφούν στον ελληνικό λαό και να χρησιμοποιηθούν στο σύνολό τους για κοινωνικές δαπάνες ώστε να αντιμετωπιστούν τα δραματικά αποτελέσματα των πολιτικών που επιβάλλει η τρόικα στην Ελλάδα.
5. Το ελληνικό χρέος πρέπει να διαγραφεί και το τρέχον μνημόνιο πρέπει να καταργηθεί.

Μετάφραση από τα γαλλικά: Christine Cooreman

[1] Ο Μάριο Ντράγκι αναγνώρισε τα γεγονότα αυτά σε μια απαντητική επιστολή προς τον ευρωβουλευτή Νίκο Χουντή, πρώην υπουργό Συριζα της κυβέρνησης Τσίπρα, πριν την συνθηκολόγηση. Σήμερα, ο Χουντής είναι μέλος της Λαϊκής Ενότητας,
Βλ. επίσης την απάντηση του Ευρωπαίου Επιτρόπου Πιέρ Μοσκοβισί, στον Χουντή: Η ερώτηση που έθεσε ο Χουντής εδώ

[2] https://www.lesechos.fr/12/07/2017/lesechos.fr/030443643863_l-allemagne-a-engrange-plus-d-un-milliard-de-profits-sur-la-grece.htm

[3] «Σύμφωνα με υπολογισμούς ενός γερμανικού ινστιτούτου, η Γερμανία πραγματοποίησε πάνω από 100 δις ευρώ οικονομίες στον προϋπολογισμό της από την αρχή της ελληνικής κρίσης, ήτοι, κάτι παραπάνω από 3% του ΑΕΠ της.» στην εφημερίδα Le Figaro, La crise grecque a largement profité à l'Allemagne (Η ελληνική κρίση ωφέλησε σε πολύ μεγάλο βαθμό την Γερμανία)

[4] Βλ. την έκθεση της Επιτροπής αλήθειας δημόσιου χρέους, http://www.cadtm.org/Rapport-preliminaire-de-la

[5] Βλ. την υπόθεση της Crédit Lyonnais. Τον Ιούλιο του 2002, ο Ζαν-Κλωντ Τρισέ (διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας και πρώην διευθυντής Δημοσίων Εσόδων), ο Ζαν-Λουί Αμπερέρ (πρώην γενικός διευθυντής της Crédit Lyonnais) και ο Ζακ ντε Λαροζιέρ (πρώην διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας) διώχθηκαν ποινικά για συνέργεια στην παρουσίαση ανακριβών λογαριασμών και διάδοση ψευδών ή απατηλών πληροφοριών, στα πλαίσια του σκανδάλου της Crédit Lyonnais. Τον Ιούνιο του 2003, μόνον ο Ζαν-Λουί Αμπερέρ καταδικάστηκε, αλλά η απαλλαγή των δυο εκπροσώπων της επιβλέπουσας αρχής δεν έπεισε κανέναν. Πάντα στα πλαίσια της ίδιας υπόθεσης, η Κριστίν Λαγκάρντ, πρώην υπουργός οικονομίας και οικονομικών της Γαλλίας και σημερινή γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, καταδικάστηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2016 από το Δικαστήριο της Δημοκρατίας της Γαλλίας για «αμέλεια» στο θέμα της απόφασης της διαιτησίας του 2008 υπέρ του Μπερνάρ Ταπί στον οποίο αποδόθηκαν 405 εκατομμύρια ευρώ δημοσίου χρήματος.

[6] Βλ. Ερίκ Τουσαίν, "Grèce : Les banques sont à l’origine de la crise" (Ελλάδα: οι τράπεζες προκάλεσαν την κρίση), που δημοσιεύθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2016,

Βλ. επίσης Patrick Saurin, “La « Crise grecque » une crise provoquée par les banques” (‘Η «Ελληνική κρίση», μια κρίση που προκάλεσαν οι τράπεζες’), http://www.cadtm.org/La-Crise-grecque-une-crise

[7] Ερίκ Τουσαίν, "Équateur : Historique de l'audit de la dette réalisée en 2007-2008. Pourquoi est-ce une victoire ?" (Ισημερινός: Ιστορικό του λογιστικού ελέγχου του 2007-2008. Γιατί αποτελεί νίκη;) (βίντεο 14 λεπτών, στα γαλλικά), δημοσιεύτηκε στις 8 Νοεμβρίου 2016,

[8] Βλ. ειδικότερα: https://fr.wikipedia.org/wiki/Jean_Lemierre

[9] Σε απόλυτα ποσά, η έκθεση των ελληνικών τραπεζών είχε μειωθεί λίγο, μεταξύ άλλων επειδή είχαν αντικαταστήσει ένα μέρος των τίτλων τους που έληγαν σε κάτι παραπάνω από ένα έτος με Έντοκα γραμμάτια δημοσίου - Treasury bills – που έληγαν σε λιγότερο από ένα έτος και, έτσι, το κούρεμα δεν τα αφορούσε.

[10] Εφημερίδα La Tribune, « Dette grecque : les intérêts ont rapporté 8 milliards d'euros aux banques centrales » (Ελληνικό χρέος: οι τόκοι απέφεραν 8 δις ευρώ στις κεντρικές τράπεζες), δημοσιεύτηκε στις 12 Οκτωβρίου 2017,

[11] Η Anouk Renaud το είχε ήδη καταγγείλει στο άρθρο της "Grèce : la poule aux œufs d’or de la BCE" (Ελλάδα: η κότα με τα χρυσά αυγά της ΕΚΤ), που δημοσιεύθηκε στις 25 Απριλίου 2017, http://www.cadtm.org/Grece-la-poule-aux-oeufs-d-or-de

[12] Βλ. το αναλυτικό χρονοδιάγραμμα των μελλοντικών πληρωμών στην ιστοσελίδα της Wall Street Journal

[13] Δημήτρης Τζανίνης (Dimitri Tzanninis), "IMF substantial profits thanks to Greece (2010-2015)" (Σημαντικά κέρδη του ΔΝΤ χάρη στην Ελλάδα (2010-2015), 

(Από το thepressproject

Eνα μεγάλο σκάνδαλο που «αγγίζει» 500 βιομηχανίες

Από όλους τους κλάδους

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  13/10/2017 17:09

emailεκτύπωση  

Η ιαπωνική χαλυβουργία Kobe Steel αύξησε την Παρασκευή από τις 200 στις 500 τις εταιρείες που, σύμφωνα με τα αρχεία της, έχουν επηρεαστεί από το σκάνδαλο metalgate, από την παραποίηση δηλαδή των στοιχείων που αφορούν την ποιότητα και ανθεκτικότητα του αλουμινίου και του χαλκού που πούλησε την τελευταία 10ετία στους πελάτες της.

Η εταιρεία πρόσθεσε, επίσης, ότι ανακάλυψε «ανάρμοστες ενέργειες», μεταξύ των οποίων και παραποιήσεις στοιχείων, που σχετίζονται με εννέα ακόμη προϊόντα της. Το σκάνδαλο είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί κατά 1,8 δισ. δολάρια την εβδομάδα αυτή η χρηματιστηριακή αξία της Kobe Steel.

Περισσότερες από 30 μη ιαπωνικές εταιρείες, μεταξύ των οποίων η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Daimler, η ευρωπαϊκή αεροδιαστημική κοινοπραξία Airbus και η αμερικανική ανταγωνίστριά της Boeing φέρονται να έχουν προμηθευτεί εξαρτήματα και ανταλλακτικά που κατασκεύασε η Kobe Steel.

«Για την ώρα δεν έχουμε διαπιστώσει ότι προμηθευτές μας έχουν χρησιμοποιήσει πρώτες ύλες από την Kobe Steel για την κατασκευή εξαρτημάτων που χρησιμοποιούμε στα αεροσκάφη μας», σημείωσε εκπρόσωπος της Airbus.

Η Boeing καθώς και οι αυτοκινητοβιομηχανίες General Motors και Toyota διενεργούν έρευνες για να διαπιστώσουν αν έχουν χρησιμοποιήσει εξαρτήματα ή ανταλλακτικά που κατασκευάστηκαν από ύποπτα για την ανθεκτικότητά τους μέταλλα της τρίτης σε πωλήσεις χαλυβουργίας της Ιαπωνίας.

Πέρασαν πάντως τα τεστ
Το Reuters μετέδωσε, ωστόσο, ότι η Boeing έχει χρησιμοποιήσει προϊόντα της Kobe Steel με παραποιημένα πιστοποιητικά. Το βρετανικό πρακτορείο ειδήσεων σημειώνει ότι ο μεγαλύτερος κατασκευαστής επιβατικών αεροσκαφών στον κόσμο δεν θεωρεί ότι προκύπτει ζήτημα ασφάλειας για τα αεροσκάφη του, αλλά «η αποκάλυψη αυτή πιθανώς να αυξήσει το κόστος που θα επιβαρύνει την ιαπωνική εταιρεία για την καταβολή αποζημιώσεων».

Η ιαπωνική εταιρεία σιδηροδρόμων Central Japan Railway ανακοίνωσε επίσης ότι ορισμένα από τα εξαρτήματα της Kobe Steel στους ταχύτατους συρμούς της (bullet trains) δεν ανταποκρίνονται στα ιαπωνικά βιομηχανικά στάνταρντς, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι προκύπτουν ζητήματα ασφάλειας των μεταφορών.

Η Hitachi, επίσης, παραδέχθηκε ότι στους νέους συρμούς με τους οποίους προμήθευσε τους σιδηροδρόμους της Βρετανίας χρησιμοποιήθηκαν προϊόντα της Kobe Steel, πρόσθεσε ωστόσο ότι όλοι οι συρμοί πέρασαν τα αυστηρά τεστ στα οποία υποβλήθηκαν.

Οι ιαπωνικές αυτοκινητοβιομηχανίες Mazda και Honda, τέλος, παραδέχθηκαν ότι χρησιμοποίησαν αλουμίνιο από την Kobe Steel για την κατασκευή ορισμένων μοντέλων τους.

Από το Βήμα

 

Παπαδής Κώστας 

Η κατάρρευση των μισθών

Πως η μείωση του κατώτατου και η κατάργηση των συμβάσεων, έφεραν μισθούς …Βαλκανίων - Από τους φτωχούς ανέργους φθάσαμε στους φτωχούς… εργαζόμενους - Το 10% με μισθούς 100 – 400 ευρώ και 127.000 με αμοιβές 100 ευρώ - Οι μειώσεις μισθών ανά κλάδο παραγωγής, όπως τις καταγράφει η ΓΣΕΕ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  07:31

emailεκτύπωση  

«Η φτώχεια συναντάται πλέον και στους εργαζόμενους, ενώ σε παλαιότερες μελέτες βρισκόταν μόνο στους ανέργους».
Η χαρακτηριστική αυτή δήλωση του προέδρους της ΓΣΕΕ κ. Γ. Παναγόπουλου κατά την παρουσίαση της ενδιάμεσης μελέτης του Ινστιτούτου Εργασίας της οργάνωσης για την ελληνική οικονομία, δείχνει την κατακόρυφη πτώση των μισθών - από το 2010 και εντεύθεν – που οδήγησε τη χώρα μας σε αμοιβές …Βουλγαρίας και Ρουμανίας.
Όμως πως φθάσαμε ως εδώ: Το 2012 με το δεύτερο μνημόνιο οι δανειστές επέβαλαν μειώσεις στον κατώτατο μισθό ύψους 22% (από 751 σε 583 ευρώ) και κατά 32% του μισθού για τους νέους κάτω των 25 ετών (511 ευρώ), ενώ ταυτόχρονα κατήργησαν την πυραμίδα των συμβάσεων, πάνω στην οποία είχε οικοδομηθεί το σύστημα των αμοιβών.
Τότε η τρόικα στα κείμενά της ζητούσε «να …ευθυγραμμισθούν οι αμοιβές της χώρας μας με τις ανταγωνιστικές χώρες», υπονοώντας τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία (μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης).

Σήμερα – πέντε χρόνια μετά – οι μειώσεις των αμοιβών, σε συνδυασμό με την πλήρης κυριαρχία στην αγορά της ευέλικτης απασχόλησης (μερική και εκ περιτροπής εργασία), δημιούργησαν και στη χώρα μας τη γενιά των αμειβόμενων με …Βαλκανικούς μισθούς.

Οι εργαζόμενοι με ευέλικτες μορφές απασχόλησης, σε χαμηλά αμειβόμενες θέσεις, αποτελούν την πλειονότητα των προσφερόμενων θέσεων κάθε μήνα (μερική απασχόληση 47,86% και εκ περιτροπής εργασία 13,81%), σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΡΓΑΝΗ το πρώτο εξάμηνο του 2017.

Αποτέλεσμα αυτού είναι ο μέσος μισθός των νεοπροσλαμβανόμενων νέων να είναι κάτω από τα 400 ευρώ, και συγκεκριμένα στα 397,67 ευρώ όπως τον προσδιορίζει η ενδιάμεση έκθεση για την οικονομία του Ινστιτούτου της ΓΣΕΕ. Σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου το 34,7% των εργαζόμενων με πλήρη απασχόληση και το 42,13% των εργαζομένών με μερική απασχόληση λαμβάνουν μισθό χαμηλότερο του κατώτατου.

«Η εξέλιξη αυτή λειτουργεί ουσιαστικά ως κρυφός μηχανισμός λιτότητας», σημειώνει το Ινστιτούτο διαπιστώνοντας ότι ένας αυξανόμενος αριθμός εργαζομένών κινείται γύρω ή και κάτω από το όριο της φτώχειας. Στα στοιχεία αυτά στηρίζεται η δήλωση του προέδρου της ΓΣΕΕ για τους «φτωχούς υποαπασχολούμενους και υπο-αμειβόμενους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα».

Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΓΣΕΕ συνολικά 343.760 εργαζόμενοι (περίπου το 10% των απασχολούμενων), αμείβονται με μηνιαίους μισθούς από 100 έως και 400 ευρώ μεικτά, ενώ 126.956 εργαζόμενοι αμείβονται με μεικτό μηνιαίο μισθό έως 100 ευρώ. Να ληφθεί υπόψη ότι οι κατώτατες αμοιβές σε Ρουμανία και Βουλγαρία το 2016 ήταν 276 ευρώ και 215 ευρώ αντίστοιχα.

Εξετάζοντας τις μειώσεις μισθών ανά κλάδο παραγωγής η έκθεση διαπιστώνει τα εξής:

1. Όλοι οι κλάδοι εμφανίζουν μειώσεις οι οποίες κατά μέσο όρο φτάνουν στο 18,1%. Συνεπώς, η οικονομική κρίση και η ασκούμενη οικονομική πολιτική, είχε ως αποτέλεσμα την οριζόντια μείωση των εισοδημάτων που επηρέασε τη συντριπτική πλειονότητα των μισθωτών.

2. Οι κλάδοι στους οποίους εμφανίζονται οι μεγαλύτερες μειώσεις είναι της εκπαίδευσης, της διασκέδασης και του τουρισμού. Αντίθετα, οι κλάδοι με τις μικρότερες μειώσεις είναι της διαχείρισης ακίνητης περιουσίας, μεταφοράς και αποθήκευσης, και των ορυχείών.

3. Οι κλάδοι εντάσεως εργασίας εμφανίζουν μεγάλες μειώσεις στους μισθούς. Ο μέσος μισθός στη μεταποίηση μειώνεται κατά 17,8%, στις κατασκευές κατά 19,8% και στο εμπόριο κατά 19,9%.

Τέλος, η έκθεση καταγράφει – και επισήμως - το αυτονόητο εύρημα πως η μείωση των μισθών συσχετίζεται με την απορύθμιση των εργασιακών σχέσεών. Οι κλάδοι στους οποίους σημειώνεται η μεγαλύτερη χρήση της μερικής απασχόλησης είναι των κατασκευών, των τεχνών, του τουρισμού, των διοικητικών υπηρεσιών, των λοιπών δραστηριοτήτών παροχής υπηρεσιών, της εκπαίδευσης και του εμπορίου.

Οι κλάδοι με τις μεγαλύτερες μειώσεις στον μέσο μισθό είναι της εκπαίδευσης, των τεχνών, του τουρισμού, του εμπορίου και των κατασκευών.

Με λίγα λόγια οι κλάδοι που εμφανίζουν ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη αύξηση μερικής απασχόλησης, παρουσιάζουν και τις μεγαλύτερες μειώσεις μισθών.

Από το Βήμα