Το μικρότερο Δημόσιο κοστίζει ακριβά σε Παιδεία και Υγεία

dimosioi_ypalliloi.jpg

EUROKINISSI/ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

07.06.2017, 07:45 | Ετικέτες:  Δημόσιο, ΑΔΕΔΥ, δημόσιοι υπάλληλοι, μισθός

Συντάκτης: 

Στέργιος Ζιαμπάκας

Η αρχή του τέλους της μονιμότητας στο Δημόσιο φαίνεται να έχει ήδη ξεκινήσει, ενώ οι παρεμβάσεις που επέφερε ένα πλέγμα μνημονιακών διατάξεων τα τελευταία χρόνια μοιάζει δύσκολο να ανατραπούν ώστε να επιτρέψουν στον δημόσιο τομέα την κάλυψη των διαρκώς αυξανόμενων κοινωνικών αναγκών.

Συρρίκνωση! Σε μια λέξη μόνο συνοψίζεται η πορεία του δημόσιου τομέα στη διάρκεια της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών των τελευταίων ετών και ειδικότερα σε επίπεδο μισθών, απασχόλησης, εργασιακών δικαιωμάτων, αλλά και κοινωνικών δομών.

Ραγδαία και σε συμπυκνωμένο χρόνο η μείωση των αποδοχών των υπαλλήλων κατά 30%, κατακόρυφη μείωση προσωπικού κατά 221.324 εργαζόμενους και θεσμικές παρεμβάσεις που συνέτειναν στον περιορισμό του Δημοσίου πλήττοντας ιδιαίτερα το κράτος πρόνοιας -επιβεβαιώνοντας έτσι στον απόλυτο βαθμό ότι οι πολιτικές για «μικρότερο κράτος» επιδιώκουν μικρότερο κοινωνικό κράτος-, καταγράφονται μεταξύ άλλων στην αναλυτική μελέτη που εκπόνησε το Κοινωνικό Πολύκεντρο της ΑΔΕΔΥ και παρουσιάζει σε αποκλειστικότητα η «Εφ.Συν.».

Ωστόσο η μελέτη (με τίτλο: «Απασχόληση, Αμοιβές, Θεσμικές Παρεμβάσεις στον Δημόσιο Τομέα στο πλαίσιο Περιοριστικών Πολιτικών»), πέρα από την καταγραφή των εξελίξεων στο Δημόσιο μεταξύ 2009-2016, οδηγεί παράλληλα τον αναγνώστη της σε ανησυχητικά συμπεράσματα για το μέλλον.

Η αρχή του τέλους της μονιμότητας στο Δημόσιο φαίνεται να έχει ήδη ξεκινήσει, έστω με τη μορφή της υπονόμευσής της, ενώ οι παρεμβάσεις που επέφερε ένα πλέγμα μνημονιακών διατάξεων τα τελευταία χρόνια μοιάζει δύσκολο να ανατραπούν ώστε να επιτρέψουν στον δημόσιο τομέα την κάλυψη των διαρκώς αυξανόμενων κοινωνικών αναγκών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της μελέτης του Κοινωνικού Πολύκεντρου της ΑΔΕΔΥ, η συνολική απασχόληση στο Δημόσιο (συμπεριλαμβανομένων και των ΔΕΚΟ) μεταξύ 2009 και 2016 (Σεπτέμβριο) μειώθηκε κατά 21,9%, ποσοστό που ισοδυναμεί με την απώλεια 221.324 εργαζομένων. 

Η αντίστοιχη μείωση στους μόνιμους υπαλλήλους καταγράφει ποσοστό 18,6% (128.930 εργαζόμενους). 

Σε επίπεδο απόλυτων αριθμών οι μεγαλύτερες μειώσεις τακτικού προσωπικού (κατά την περίοδο 2012-15) εντοπίζονται σε κρίσιμους για το κοινωνικό κράτος τομείς: στην Παιδεία (17.803), στην Υγεία (13.708), στους ΟΤΑ (11.831). 

Δεν περνά απαρατήρητο ότι Παιδεία και Υγεία παραμένουν οι τομείς με τις μεγαλύτερες μειώσεις σε προσωπικό και κατά την περίοδο Σεπτεμβρίου 2015-Σεπτεμβρίου 2016. 

Συγκεκριμένα, σύμφωνα πάντα με τη μελέτη, στη διάρκεια αυτού του έτους υπήρξαν 2.851 αποχωρήσεις υπαλλήλων, εκ των οποίων οι 1.918 στην Παιδεία και οι 326 στην Υγεία.

Ομως οι απώλειες στο μόνιμο ανθρώπινο δυναμικό αναπληρώθηκαν μόλις κατά 15,6% στο πλαίσιο των μνημονιακών περιορισμών στις προσλήψεις. 

Αυτός ο χαμηλός βαθμός αναπλήρωσης είναι ιδιαίτερα εμφανής και πάλι στην Παιδεία και στην Υγεία –τα ποσοστά αναπλήρωσης όσων εργαζομένων αποχώρησαν αντιστοιχούν στο 5,6% και στο 13,8%.

Παρεμβάσεις απορρύθμισης

Οι απώλειες θέσεων εργασίας και αμοιβών συνέπεσαν με θεσμικές παρεμβάσεις και νομοθετικές πρωτοβουλίες επίσης περιοριστικού περιεχομένου για την οργάνωση του Δημοσίου.

Το αποτέλεσμα ήταν μια εντελώς «διαφορετική και ανεξίτηλη», σύμφωνα με τους μελετητές, εικόνα ως προς το εύρος του, τους όρους διάρθρωσης των υπηρεσιών του και διοίκησης του ανθρώπινου δυναμικού του.

Με τα νέα οργανογράμματα, επί θητείας Κυρ. Μητσοτάκη στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, μειώθηκαν οι δομές των υπουργείων σε ποσοστό περίπου 40%, υπολογίζοντας ένα «δημοσιονομικό όφελος» της τάξης των περίπου 11 εκατ. ευρώ.

Πρόκειται για μια «επιπλέον εισοδηματική μείωση, η οποία προστέθηκε στις γενικότερες μειώσεις αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων» αναφέρει η μελέτη, σύμφωνα με την οποία η περικοπή των οργανικών μονάδων -με συνέπεια την περικοπή αντίστοιχων θέσεων ευθύνης- σηματοδότησε επίσης «ένα γενικευμένο περιορισμό του δικαιώματος στην υπηρεσιακή εξέλιξη των υπαλλήλων και λειτούργησε έτσι ως αντικίνητρο στην καθημερινότητα των δημοσίων υπαλλήλων και στη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών».

Κρίσιμο ρόλο στην περιστολή των θέσεων απασχόλησης διαδραματίζει καθ' όλη τη μνημονιακή περίοδο ο κανόνας προσλήψεων στη βάση των αποχωρήσεων (1 πρόσληψη για κάθε 5 αποχωρήσεις μέχρι το 2016, 1 πρόσληψη για κάθε 4 αποχωρήσεις φέτος, 1 προς 3 το 2018 κ.ο.κ.), ο οποίος, αν και επικαιροποιείται ετησίως «εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να δημιουργεί ανορθολογισμούς και υποστελέχωση σε κρίσιμους τομείς της δημόσιας διοίκησης», τονίζει η μελέτη.

Αλλωστε κατά τους μελετητές, η ρύθμιση που έδωσε το 2016 τη δυνατότητα στους υπαλλήλους οι οποίοι αποχώρησαν στη διάρκεια μιας συγκεκριμένης περιόδου (19/8/2015-27/2/2016) να επανέλθουν στην υπηρεσία μέχρι την αυτοδίκαιη απόλυσή τους λόγω συμπλήρωσης του 67ου έτους ηλικίας τους, «καταδεικνύει το πρόβλημα της αδυναμίας ανανέωσης του ανθρώπινου δυναμικού της δημόσιας διοίκησης στο πλαίσιο της υφιστάμενης δημοσιονομικής προσαρμογής και του κανόνα προσλήψεων» και ταυτόχρονα αποτελεί «μια έμμεση παραδοχή της αδυναμίας της Δημόσιας Διοίκησης να ανταποκριθεί στις αρμοδιότητές της με το υφιστάμενο ανθρώπινο δυναμικό της».

Αν και οι μελετητές αναφέρουν στα συμπεράσματά τους ότι οι νομοθετικές παρεμβάσεις που πλήττουν τον δημόσιο τομέα, κυρίως κατά την περίοδο 2010-14, αλλάζουν κατεύθυνση κατά το 7μηνο Ιανουαρίου-Ιουλίου 2015, οπότε και επιχειρείται η επανασύσταση ειδικοτήτων και η επαναπρόσληψη προσωπικού, τονίζουν ωστόσο ότι «η υπογραφή του τρίτου Μνημονίου και οι απορρέουσες από αυτό δεσμεύσεις για περιορισμό των δημόσιων δαπανών δεν ευνοούν την ουσιαστική αποκατάσταση των δικαιωμάτων των εργαζομένων του δημόσιου τομέα και την ανταπόκρισή του στην κάλυψη των αναγκών μιας κοινωνίας που δοκιμάζεται αδιάλειπτα από τις πολιτικές λιτότητας και τον περιορισμό του ρόλου των δημόσιων υπηρεσιών και των κοινωνικών παροχών».

Η μεγάλη αλήθεια που δεν παραλείπουν να ξεκαθαρίσουν οι μελετητές είναι ότι «η βασική συνιστώσα των όποιων αλλαγών στο Δημόσιο παραμένει η δημοσιονομική προσαρμογή με βάση τις κατευθύνσεις στο πλαίσιο των δανειακών συμβάσεων».

Ως επίλογος, η επισήμανση που περιέχεται στην εισαγωγή της μελέτης των Γιάννη Κουζή, Γιώργου Γιούλου, Ηλία Ιωακείμογλου, Φωτεινής Σανιδά και Σπύρου Τσουκαλά:

«Η συρρίκνωση του δημόσιου τομέα αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό των εξελίξεων στην Ευρώπη επισύροντας την υποχώρηση του κράτους πρόνοιας, συστατικού στοιχείου του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου που βιώνει μια σταδιακή απορρύθμιση παράλληλα με την αποδιάρθρωση και την απορρύθμιση της ευρωπαϊκής αγοράς εργασίας, χάριν της ανταγωνιστικότητας που αναδεικνύεται σε κυρίαρχη αξία υπό την επίδραση των νεοφιλελεύθερων δοξασιών».

Επέλαση της ελαστικής εργασίας

Η «απάντηση» που δόθηκε στην αποχώρηση των υπαλλήλων με καθεστώς μονιμότητας ήταν οι προσλήψεις με ελαστικές (ή έστω ελαστικότερες) μορφές εργασίας. 

Εστιάζοντας στην τετραετία 2012-2015 η μελέτη διαπιστώνει μείωση του αριθμού των εργαζομένων με καθεστώς σταθερής απασχόλησης κατά 62.201 υπαλλήλους και αύξηση των έκτακτων εργαζομένων κατά 14.619 εργαζόμενους.

Πρόκειται για μια «σημαντική αλλαγή στη σύνθεση του απασχολούμενου προσωπικού στο Δημόσιο με τον περιορισμό της σταθερής απασχόλησης παράλληλα με την ενίσχυση του έκτακτου προσωπικού στο πλαίσιο της γενικότερης συρρίκνωσης της απασχόλησης στο Δημόσιο» τονίζει η μελέτη. Για το 2015 η έκτακτη απασχόληση αποτελούσε το 13,2% της συνολικής απασχόλησης σε αυτό, ενώ το 2012 ήταν στο 10,3%.

Επιπλέον εκτοξεύτηκε το ποσοστό προσλήψεων υπαλλήλων με καθεστώς Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου (ΙΔΑΧ).

Σύμφωνα με τα στοιχεία της περιόδου 2013-Οκτωβρίου 2016, οι προσλήψεις προσωπικού ΙΔΑΧ ανέρχονται στο 21,8%.

«Αυτό σημαίνει ότι περισσότερο από το 1/5 του νεοπροσλαμβανόμενου τακτικού προσωπικού δεν έχει καθεστώς δημοσίου υπαλλήλου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται ως προς τις διαφορετικές εργασιακές ταχύτητες που λειτουργούν στον στενό δημόσιο τομέα» επισημαίνουν οι μελετητές, παρατηρώντας ότι το φαινόμενο αυτό αποκτά ιδιαίτερες διαστάσεις και από τους ρυθμούς ανάπτυξής του: οι προσλήψεις με καθεστώς ΙΔΑΧ αντιπροσωπεύουν το 2013 το 10,3% του συνόλου των προσλήψεων σε τακτικό προσωπικό, για να εκτοξευτούν στο 28,5% κατά το πρώτο 9μηνο του 2016.

«Οι εξελίξεις αυτές ως προς το εργασιακό καθεστώς ενισχύουν σημαντικά την παρουσία των πολλαπλών εργασιακών καθεστώτων με τις συνακόλουθες πολλαπλές ταχύτητες εργασιακών δικαιωμάτων αλλοιώνοντας την παραδοσιακή εικόνα της απασχόλησης στον χώρο του Δημοσίου και συγκλίνοντας με τα εργασιακά καθεστώτα που ισχύουν στον ιδιωτικό τομέα» αναφέρουν οι μελετητές.

Ολα αυτά ενώ όχι μόνο έχει θεσμοθετηθεί, αλλά και έχει επεκταθεί στο Δημόσιο η κοινωφελής εργασία με τις πεντάμηνες και οκτάμηνες συμβάσεις, επιβεβαιώνοντας ξεκάθαρα την κατεύθυνση της εξίσωσης (προς τα κάτω) της απασχόλησης μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Μεγάλες μισθολογικές απώλειες

EUROKINISSI / ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΝΗΣ

Στο 30% ανέρχεται η συρρίκνωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων μεταξύ 2009-2016 και άρα στο ίδιο ποσοστό βρίσκεται και η πτώση της αγοραστικής δύναμης των υπαλλήλων -με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ιδιόμορφη ελληνική οικονομία η οποία, σύμφωνα με άλλες μελέτες, «κρατιέται» από τις καταναλωτικές δαπάνες δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων.

Οι διάμεσες καθαρές αποδοχές των υπαλλήλων σήμερα είναι της τάξης των 1.000 ευρώ, πέφτοντας από τα 1.200 ευρώ που ήταν το 2009.

Οι σημερινές μέσες αποδοχές καταγράφονται στα 1.043 ευρώ.

Σύμφωνα με τη μελέτη, οι μεταβολές στην κατανομή των καθαρών αμοιβών του δημόσιου τομέα παρουσίασαν δύο διακριτές κινήσεις:

α) Κατά τα έτη 2010-2013 (ιδιαίτερα δε, το 2012-2013) υπήρξε μείωση των αμοιβών εργασίας σε ολόκληρη τη μισθολογική κλίμακα, από τις χαμηλότερες έως και τις υψηλότερες.

β) Κατά τα έτη 2014-2016 δεν υπήρξε περαιτέρω μεταβολή των μέσων αποδοχών, αλλά περιορισμός της διασποράς των ατομικών αποδοχών γύρω από τη μέση τιμή.

Πιο συγκεκριμένα, εξηγούν οι μελετητές, υπήρξε μείωση του 25% των υψηλότερων αποδοχών και κάποια αύξηση του 25% των χαμηλότερων.

Με άλλα λόγια, αυξήθηκε η συγκέντρωση των καθαρών αποδοχών γύρω από τον μέσο όρο των 1.043 ευρώ.

Υπενθυμίζεται ότι η συνολική μισθολογική δαπάνη στο Δημόσιο έχει παγιωθεί από το 2014 στα 21,8 δισ. ευρώ ετησίως.

◼ Η μελέτη του Κοινωνικού Πολύκεντρου της ΑΔΕΔΥ θα παρουσιαστεί τη Δευτέρα 12 Ιουνίου, στις 9.00 μ.μ., στο κτίριο Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (Ερμού 134, Αθήνα).

Από την ΕφΣυν

Θησαυρός €250 εκατ. από τα αδήλωτα εισοδήματα

70.000 φορολογούμενοι έσπευσαν να νομιμοποιήσουν «μαύρο» χρήμα ύψους 2,4 δισ. για να αποφύγουν ποινικές διώξεις (από το Βήμα)

ΘΑ ΕΡΕΥΝΗΣΟΥΝ ΠΟΥ ΤΑ ΒΡΗΚΑΝ;;;

Η Goldman Sachs πάει Βενεζουέλα

goldmans_sachs.jpg

Ομόλογα αξίας 2,8 δισ. δολαρίων αγόρασε κοψοχρονιά η αμερικανική τράπεζα, ποντάροντας στο ότι η αξία τους θα διπλασιαστεί από ενδεχόμενη πτώση του προέδρου Μαδούρο

30.05.2017, 15:11 | Ετικέτες:  οικονομία, Λατινική Αμερική, Βενεζουέλα, τράπεζες, χρέος,χρεοκοπία

Συντάκτης: 

Μπάμπης Μιχάλης

Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι; Ο,τι και η Goldman Sachs στη Βενεζουέλα. Το γνωστό «βαμπίρ που πίνει το αίμα των λαών» μύρισε κέρδος και όρμησε. Η αμερικανική επενδυτική τράπεζα αγόρασε την περασμένη εβδομάδα κοψοχρονιά από την κεντρική τράπεζα της Βενεζουέλας ομόλογα αξίας 2,8 δισ. δολαρίων, ποντάροντας ότι ο πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο θα πέσει πολύ σύντομα και η αξία των ομολόγων θα διπλασιαστεί.

Η Goldman πλήρωσε 31 σεντς στο δολάριο ή περίπου 865 εκατ. δολάρια για ομόλογα της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Βενεζουέλας Petróleos de Venezuela τα οποία εκδόθηκαν το 2014 και ωριμάζουν το 2022. Η αγορά έγινε με έκπτωση 31% επί της τιμής στην οποία διαπραγματεύονται σήμερα οι τίτλοι.

Αποτελεί φιλί της ζωής για την κυβέρνηση της Βενεζουέλας, η οποία έχει ξεμείνει από ρευστό και αγωνίζεται να σταθεί όρθια απέναντι στον πόλεμο που της έχουν κηρύξει επιχειρηματικά λόμπι, συντηρητική αντιπολίτευση και λοιπές «δυνάμεις της αγοράς» από το εξωτερικό που δεν χώνεψαν ποτέ τους το κοινωνικό μοντέλο των Τσάβες - Μαδούρο.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που η Goldman Sachs κάνει αυτή τη δουλειά βάζοντας τις ιδεολογίες της στην άκρη προς χάριν της κονόμας. Το 2014 η αμερικανική τράπεζα προσφέρθηκε να αγοράσει οφειλές ύψους 4 δισ. δολαρίων που χρωστούσε στη Βενεζουέλα η Δομινικανή Δημοκρατία και οι οποίες ωρίμαζαν μετά από 20 χρόνια. Η Goldman αγόρασε το χρέος από το Καράκας μόλις στο 41% της αξίας του προσδοκώντας σε κέρδος 2,4 δισ. δολαρίων.

από την ΕφΣυν

Απόσπασμα από το «Ουρλιαχτό» του Άλλεν Γκίνσμπεργκ
Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου διαλυμένα από την τρέλα,
υστερικά γυμνά και λιμασμένα,
να σέρνονται μέσα στους νέγρικους δρόμους την αυγή γυρεύοντας
μιαν αναγκαία δόση,
χίπστερς με αγγελικά κεφάλια να φλέγονται για την αρχαία ουράνια ένωση
με την άστρική γεννήτρια μέσα στη μηχανή της νύχτας,
που φτωχοί κουρελιασμένοι με βαθουλωμένα μάτια και φτιαγμένοι στάθηκαν καπνίζοντας
μέσα στο υπερφυσικό σκοτάδι τιποτένιων διαμερισμάτων αιωρούμενοι
πάνω από τις κορυφές των πόλεων βυθισμένοι στην τζαζ,
που πρόταξαν τους εγκεφάλους τους γυμνούς στον ουρανό
κάτω απ’ τον Εναέριο σιδηρόδρομο και είδαν
αγγέλους Μωαμεθανούς να τρεκλίζουν φωτισμένοι σε ταράτσες πολυκατοικιών,
που πέρασαν απ’ τα πανεπιστήμια με ήρεμα ακτινοβόλα μάτια με παραισθήσεις
του Αρκάνσας και τραγωδία με το φως του Μπλαίηκ ανάμεσα στους μελετητές
του πολέμου,
που διώχτηκαν απ’ τις ακαδημίες λόγω τρέλας και έκδοσης
στίχων ανήθικων στου κρανίου τα παράθυρα,
που διπλώθηκαν από τον φόβο ξεντυμένοι σε αξύριστα δωμάτια, καίγοντας
τα λεφτά τους στα καλάθια των αχρήστων και ακούγοντας τον Τρόμο
μέσ’ απ’ τον τοίχο...
 
 Μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς

WEF: Με τη χειρότερη συνταξιοδοτική κρίση της Ιστορίας απειλείται ο πλανήτης

syntaxiodotiko1.jpg

28.05.2017, 06:00 | Ετικέτες:  συντάξεις, συνταξιούχοι

Συντάκτης: 

Μπάμπης Μιχάλης

Αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη συνταξιοδοτική κρίση της Ιστορίας θα βρεθεί ώς τα μέσα του αιώνα ο αναπτυγμένος κόσμος αν δεν αυξηθούν τα όρια συνταξιοδότησης στα 70 έτη, προειδοποιεί το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF).

To Φόρουμ, που διοργανώνει κάθε χρόνο τη γνωστή συγκέντρωση της παγκόσμιας ελίτ στο Νταβός της Ελβετίας, κρούει σε σχετική του μελέτη τον κώδωνα του κινδύνου για τα έξι μεγαλύτερα συνταξιοδοτικά συστήματα του κόσμου, τονίζοντας ότι τα ελλείμματά τους θα υπερτετραπλασιαστούν στα 224 τρισεκατομμύρια δολάρια ώς το 2050 αν ο εργασιακός βίος των ανθρώπων δεν παραταθεί.

Αιτία αυτής της εξέλιξης είναι η ραγδαία αύξηση του προσδόκιμου ζωής των ανθρώπων στον δυτικό κόσμο.

Ο αριθμός των συνταξιούχων που ζουν περισσότερα χρόνια αυξάνεται διαρκώς και απ’ ό,τι φαίνεται θα συνεχίσει να αυξάνεται, αφού οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τα μισά από τα παιδιά που γεννήθηκαν το 2007 μπορεί να ζήσουν ώς τα 103 τους χρόνια.

Το πρόβλημα αυτό είναι, σύμφωνα με το WEF, οικονομικά ισοδύναμο με την κλιματική αλλαγή.

Εκτοξεύει διαρκώς το κόστος των συντάξεων στα ύψη και τροφοδοτεί ελλείμματα.

Το Φόρουμ εκτιμά ότι το χρηματοδοτικό κενό των συνταξιοδοτικών συστημάτων θα αυξάνεται διαρκώς τα επόμενα χρόνια με ρυθμό μεγαλύτερο από αυτόν που αναπτύσσεται η οικονομία, συχνά με 4% και 5% ετησίως.

Στο μικροσκόπιο του WEF μπήκαν τα συνταξιοδοτικά συστήματα των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Ιαπωνίας, της Ολλανδίας, του Καναδά και της Αυστραλίας.

Διαπιστώθηκε ότι όλα θα αντιμετωπίσουν πιέσεις από την αναμενόμενη αύξηση του πληθυσμού άνω των 65 ετών, από τα 600 εκατομμύρια σήμερα στα 2,1 δισεκατομμύρια το 2050.

Αν μάλιστα στις παραπάνω χώρες προστεθούν και οι πολυπληθέστερες χώρες του κόσμου, Κίνα και Ινδία, τότε η συνολική μαύρη τρύπα στα συνταξιοδοτικά συστήματα και των οκτώ χωρών θα αγγίξει ώς το 2050 τα 400 τρισ. δολάρια.

Ποσό που είναι πέντε φορές μεγαλύτερο από το παγκόσμιο ΑΕΠ.

Απο την ΕφΣυν

Eurogroup: Εσωτερικό έγγραφο αποκαλύπτει πώς μεμονωμένα συμφέροντα «τορπιλίζουν» τη συμφωνία

Πολλοί ήταν οι έπαινοι στο Eurogroup για την Ελλάδα και τον Ευκλείδη Τσακαλώτο από τον Πιερ Μοσκοβισί και τον Μάριο Ντράγκι, αλλά η δόση δεν αποδεσμεύτηκε αναφέρει σε της δημοσίευμα η γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung.

Η Sueddeutsche Zeitung αποκαλύπτει συγκεκριμένα εσωτερικό έγγραφο από το οποίο προκύπτει ότι η μη αποδέσμευση της δόσης οφείλεται στη διαμάχη των δανειστών. «Η Ελλάδα πρέπει να περιμένει επειδή εκείνοι συνεχίζουν να διαφωνούν», γράφει χαρακτηριστικά η εφημερίδα του Μονάχου πιστοποιώντας ουσιαστικά ότι οι καθυστερήσεις στο κλείσιμο της αξιολόγησης που θα «κλειδώσει» το άνοιγμα της κάνουλας προς την Αθήνα, οφείλεται στις αγκυλώσεις κυρίως του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, αλλά όχι στην ελληνική πλευρά.

«Τα πρακτικά των συζητήσεων είναι από τα καλύτερα φυλασσόμενα μυστικά στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Για να αποφευχθούν διπλωματικές αναταράξεις πρέπει να παραμείνει εμπιστευτικό το πώς εκπροσωπούν τα συμφέροντά τους οι διαπραγματευόμενοι. Στους πολίτες σερβίρονται συμφωνημένες ειδήσεις οι οποίες αποσκοπούν στο να αποκρύψουν επιμελώς τις διαμάχες. Στα επτά χρόνια της διαρκούς διαμάχης η πρακτική αυτή αγγίζει το δημοκρατικά όρια», αναφέρει χαρακτηριστικά η Sueddeutsche Zeitung.

«Ήδη από τον Μάιο του 2015 ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιάνης Bαρουφάκης είχε απειλήσει να αποκαλύψει τις συζητήσεις για να αποδείξει πως κατά τη γνώμη του εκβιαζόταν στην πράξη η Αθήνα. Δύο χρόνια αργότερα τα εμπιστευτικά πρακτικά επιβεβαιώνουν ότι δεν είναι οπωσδήποτε η Αθήνα υπαίτια για το γεγονός ότι δεν μπορεί να σταθεί ακόμα στα πόδια της» σημειώνει η εφημερίδα και συμπληρώνει:

«Μεμονωμένα συμφέροντα καθυστερούν την καταβολή των δόσεων, προκαλούν αναταραχή στις αγορές και εμποδίζουν την επιστροφή της Ελλάδας στην κανονικότητα. Ο γάλλος υπουργός Οικονομικών Μπρούνο Λε Μέρ κατονομάζει στα πρακτικά το δίλημμα: Όσο συνεχίζεται η διαμάχη για τις ελαφρύνσεις του χρέους και δεν είναι σαφές εάν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα παραμείνει, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν μπορεί να αγοράσει ελληνικά κρατικά ή εταιρικά ομόλογα ώστε να αναθερμάνει, όπως άλλες χώρες της ευρωζώνης, την οικονομία της. Eξ αιτίας της διαμάχης η Ελλάδα εξαρτάται από την οικονομική βοήθεια, όπως καταγράφεται στα πρακτικά» , αναφέρει η γερμανική εφημερίδα.

Σύμφωνα με τη Sueddeutsche Zeitung στο Eurogroup της περασμένης Δευτέρα «σχεδιάστηκε μεν ένα χρονοδιάγραμμα για την καταβολή της επόμενης δόσης, αλλά μετά συγκρούστηκαν τα συμφέροντα της Γερμανίας και του ΔΝΤ. Ο Σόιμπλε επέμεινε ότι ‘’όπως και κάθε άλλος γερμανός υπουργός Οικονομικών’’ δεν έχει την εντολή του κοινοβουλίου ώστε να συμφωνηθούν συγκεκριμένες ελαφρύνσεις του χρέους. Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν τόνισε ότι χρειάζεται ρεαλιστικές, αξιόπιστες δηλώσεις. Ο αυστριακός υπουργός Οικονομικών Χανς-Γιοργκ Σέλινγκ έβαλε στοίχημα με το ΔΝΤ: εάν μεν αποδειχτεί ότι έχει δίκιο η Κομισιόν σε ό,τι αφορά στην ανάπτυξη και τα πρωτογενή πλεονάσματα θα πρέπει το ΔΝΤ να πληρώσει διπλάσια δάνεια και αν έχει δίκιο το ΔΝΤ, τότε δεν πρέπει να πληρώσει τίποτα. ‘’Θα χάσετε το στοίχημα’’ είπε ο Σέλιγνγκ. Το στοίχημα απορρίφθηκε και αναζητήθηκε ένας συμβιβασμός. Σύμφωνα με αυτόν το ΔΝΤ παραμένει στο πρόγραμμα, αλλά θα πληρώσει όταν συμφωνηθούν οι ελαφρύνσεις , δηλαδή το 2018, αν υποτεθεί πως θα το κάνει. Στις 15 Ιουνίου θα ληφθεί η απόφαση επ’ αυτού. Η Αθήνα θα πρέπει να παραιτηθεί στην περίπτωση αυτή από την συμπαράσταση της ΕΚΤ, αλλά ο Σόιμπλε θα έχει διασώσει το γόητρό του», καταλήγει η γερμανική εφημερίδα.

Από το Κουτί της Πανδώρας

Εργασιακός μεσαίωνας με μεροκάματα των 15 ευρώ

Εφιαλτική αγορά γεμάτη φτωχούς που αποδέχονται δουλειές του ποδαριού

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  08:47

emailεκτύπωση  

Αθήνα 

Μεσαίωνας επικρατεί στην αγορά εργασίας με μισό εκατομμύριο ανασφάλιστους εργαζόμενους με πλήρη ωράρια που δηλώνονται ως μερικώς απασχολούμενοι, αλλά και μισθούς πείνας που καταβάλλονται με καθυστέρηση έως και 15 μήνες.

Η αγορά φαντάζει με εφιάλτη γεμάτο φτωχούς και αποδέχονται δουλειές του ποδαριού με ένα μεροκάματο που δεν ξεπερνά τα 15 ευρώ.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μελέτης των Σάββα Ρομπόλη (ομότ. καθ. Παντείου Πανεπιστημίου) και Βασίλη Μπέτση (υποψ. διδάκτορος Παντείου Πανεπιστημίου) που δημοσιεύουν Τα Νέα:

• Η μερική απασχόληση αποτελεί, κατά το 2016, το 50,3% των νέων προσλήψεων.
• Η ανασφάλιστη εργασία αφορά 1 στους 5 εργαζομένους (500.000 άτομα).
• Περίπου 300.000 εργαζόμενοι, ενώ στην πραγματικότητα απασχολούνται ως μισθωτοί, στην πράξη απασχολούνται ως αυτοαπασχολούμενοι αναλαμβάνοντας εξ ολοκλήρου την υποχρέωση καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών.
• Περίπου 200.000 άτομα, ενώ εργάζονται 8 ώρες την ημέρα, στην πράξη καταχωρίζονται ως μερικά απασχολούμενοι.
• Περίπου 900.000 εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, ενώ εργάζονται καθημερινά και κανονικά, η καταβολή του μισθού τους γίνεται με καθυστέρηση από έναν μέχρι δεκαπέντε μήνες.
• Το 38% των εργαζομένων έχουν αποδοχές χαμηλότερες από τον κατώτατο μισθό.
• Από το Βήμα

Spiegel: Φοροδιαφυγή δισεκατομμυρίων από ευρωπαϊκούς κολοσσούς στη Μάλτα

Πρόκειται για θυγατρικές ομίλων και υποκαταστήματα εταιρειών όπως οι πασίγνωστες BMW, Bosch, BASF, Deutsche Bank και Puma

Εικονικές θυγατρικές ομίλων και υποκαταστήματα εταιρειών όπως οι πασίγνωστες BMW, Bosch, BASF, Deutsche Bank και Puma είναι εγκατεστημένες στη Μάλτα. 

Πολλές δεν αναφέρονται ούτε καν στον τηλεφωνικό κατάλογο, ούτε έχουν προσωπικό. Τρεις εξ αυτών μοιράζονται μάλιστα το ίδιο κουδούνι, ενώ η Lufthansa διατηρεί 18 θυγατρικές στη χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η οποία έχει μετατραπεί σε φορολογικό παράδεισο, με αποτέλεσμα άλλες χώρες-μέλη να έχουν απώλειες φορολογικών εσόδων δισεκατομμυρίων ευρώ, όπως αποκαλύπτει το Spiegel. 

Οι Μαλτέζοι δελεάζουν τους επιχειρηματικούς ομίλους και τις εταιρείες με ονειρεμένα χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές. Αυτό προκύπτει από τις χιλιάδες σελίδες εγγράφων τα οποία αξιολόγησε το γερμανικό περιοδικό σε συνεργασία με το ερευνητικό δίκτυο "European Investigative Collaborations" (EIC). 

Το Spiegel αποκαλύπτει μάλιστα και τις επιλήψιμες πρακτικές τις οποίες χρησιμοποιούν οι γερμανικές εταιρείες, των οποίων οι θυγατρικές καταφεύγουν στην Μάλτα για να φοροδιαφύγουν στη χώρα τους.

Πιο συγκεκριμένα: Στο ερευνητικό δίκτυο "European Investigative Collaborations" (EIC) περιήλθαν δύο πακέτα δεδομένων, τα λεγόμενα "MaltaFiles", τα οποία επιτρέπουν μια πληρέστερη εικόνα στο μαλτέζικο σύστημα ίδρυσης εταιρειών και αποκαλύπτουν τις μητρικές όσων έχουν εγκατασταθεί εκεί. Σύμφωνα με αυτά τα δεδομένα είναι εγκατεστημένοι στη Μάλτα -μέσω θυγατρικών τους- μεγάλοι όμιλοι εταιρειών του δείκτη DAX της Φρανκφούρτης . 

Συγκεκριμένα παραδείγματα τα οποία αναφέρει το Spiegel είναι οι γερμανικοί κολοσσοί BMW, BASF, Deutsche Bank, Puma, Merck και μεγάλες εταιρείες όπως είναι η Bosch και η Rheinmetall. Μόνον η Lufthansa διαθέτει 18 θυγατρικές εταιρείες στη Μάλτα. Σε αυτές συγκαταλέγεται ακόμα και το Ασφαλιστικό Ταμείο της εν λόγω αεροπορικής εταιρείας. 

Κέρδη τα οποία προκύπτουν από δραστηριότητες των εταιρειών αυτών στην Μάλτα φορολογούνται με συντελεστή 6%, εφόσον βέβαια πράγματι έχουν επιχειρηματική δραστηριότητα στο νησί. 

Οι έρευνες του Spiegel εν τούτοις καταδεικνύουν ότι είναι πολύ αμφίβολο ότι πράγματι οι θυγατρικές αυτές εταιρείες των γερμανικών ομίλων δραστηριοποιούνται εκεί επιχειρηματικά. Χαρακτηριστικά αναφέρεται στο δημοσίευμα του Spiegel ότι τρεις εξ αυτών ( η εταιρεία ενοικίασης αυτοκινήτων Sixt, ο γίγαντας των χημικών BASF και ο βαρώνος των πουλερικών Erich Wesjohann), όχι απλώς μοιράζονται τον ίδιο όροφο γραφείων, αλλά και το ίδιο κουδούνι. 

Το ίδιο συμβαίνει και με τις εταιρείες πρώτων υλών K+S και το τμήμα οχημάτων της Rheinmetall . Πολλές από αυτές τις εταιρείες δεν αναφέρονται μάλιστα ούτε καν στον τοπικό τηλεφωνικό κατάλογο. Για μερικές από αυτές δεν κατέστη δυνατόν να εντοπισθεί το προσωπικό το οποίο υποτίθεται πως εργάζεται σε αυτές. Οταν ρωτήθηκαν δε από το Spiegel, απάντησαν ότι οι επιχειρηματικές τους δραστηριότητας στη Μάλτα είναι νόμιμες και οι μαλτέζικες θυγατρικές τους είναι γνωστές στο γερμανικό δημόσιο.

Οπως σημειώνει το γερμανικό περιοδικό, η Μάλτα, έχει υπεραμυνθεί κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής της προεδρίας η οποία διαρκεί μέχρι το τέλος Ιουνίου, των φορολογικών προνομίων τα οποία παρέχει, τόσο μετά τις επικρίσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όσο και χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. 

Tο Spiegel υπογραμμίζει τέλος ότι στην ίδια την Γερμανία μόλις την περασμένη εβδομάδα ο υπουργός Οικονομικών της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας Νόρμπερτ Βάλτερ-Μπόργιανς ανήγγειλε σκληρότερη αντιμετώπιση των φοροφυγάδων της Μάλτας. 

Ο σοσιαλδημοκράτης πολιτικός χαρακτήρισε μάλιστα το μεσογειακό νησί "Παναμά της Ευρώπης" 

«Δεν υπάρχει κάτι μυστικό στα Malta Files» λέει ο πρωθυπουργός της χώρας

«Δεν υπάρχει κάτι μυστικό στα Malta Files», διαβεβαίωσε ο πρωθυπουργός της Μάλτας Τζόζεφ Μουσκάτ αναφερόμενος στην έρευνα που δημοσιεύεται σε 13 ευρωπαϊκές εφημερίδες για την λειτουργία της χώρας του ως φορολογικού παραδείσου.

«Τίποτε στα "Malta Files" δεν είναι μυστικό. Το να δηλώνεται ότι υπάρχουν εταιρείες offshore στην Μάλτα δεν είναι σωστό ως προς τα γεγονότα», δήλωσε στους δημοσιογράφους ο πρωθυπουργός της Μάλτας.

«Αυτό που λέω είναι ότι έχουμε ένα ανταγωνιστικό σύστημα », ως προς την φορολογία, πρόσθεσε εξηγώντας ότι «οι διαμαρτυρίες των άλλων χωρών δεν αφορούν την ίδια την ύπαρξη των εγγεγραμμένων στην Μάλτα εταιρειών», αλλά το γεγονός ότι προέρχονται από τις χώρες αυτές.

Οι χώρες που διαμαρτύρονται, με την Γερμανία στην πρώτη θέση που όμως δεν κατονομάσθηκε, θα ήθελαν να εισπράξουν τους φόρους που αυτές οι εταιρείες πληρώνουν» στην Μάλτα, είπε ο πρωθυπουργός.

Σύμφωνα με την γαλλική ιστοσελίδα Mediapart, η Μάλτα, η οποία προεδρεύει μέχρι τις 30 Ιουνίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στερεί «τις άλλες χώρες από 2 δισεκατομμύρια ευρώ σε φόρους ετησίως».

Χθες το βράδυ, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών της Μάλτας αρκέσθηκε να απαντήσει ως εξής σε ερώτηση του Γαλλικού Πρακτορείου: «Δεν έχουμε τίποτε να προσθέσουμε σε αυτά που έχουμε ήδη πει». Αναφερόταν στις διαψεύσεις των τελευταίων δέκα ημερών που δόθηκαν ως απάντηση στην διατύπωση ανάλογων κατηγοριών από υπουργό Οικονομικών τοπικής κυβέρνησης της Γερμανίας.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ 

#Spiegel #Μάλτα #Φοροδιαφυγή

Από το Κουτί της Πανδώρας

Πώς ο Τσόρτσιλ διέλυσε την ελληνική αντίσταση

Στις 8 Μαΐου του 1945, υπεγράφη η συνθηκολόγηση της ναζιστικής Γερμανίας. Η Ελλάδα είχε απελευθερωθεί έξι μήνες πριν. Για περισσότερα από τρία χρόνια, ο ελληνικός λαός διεξήγαγε μαζική αντίσταση ενάντια στους φασίστες κατακτητές, Ιταλούς, Βούλγαρους και κυρίως τους Γερμανούς ναζί. 

Τα πάθη για την Ελλάδα, ωστόσο, δεν τελείωσαν με την απελευθέρωση. Oι συνεργάτες των κατακτητών διατήρησαν τις θέσεις τους στο στρατό, την αστυνομία και άλλα όργανα κρατικής εξουσίας, και οι αντιστασιακοί άρχισαν να διώκονται, να εκτοπίζονται και να εκτελούνται εκ νέου. Για πολλά χρόνια, η ελληνική αντίσταση παρουσιάστηκε ως εγκληματική επιχείρηση από διαδοχικές κυβερνήσεις. Κι ενώ αναγνωρίστηκε τελικά το 1982, ποτέ δεν έγινε αντικείμενο επίσημου εορτασμού. Το 2016 για πρώτη φορά γιορτάστηκε επίσημα η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον ΕΛΑΣ. 

Ο φόβος για μια «κόκκινη Ελλάδα»

«Eίστε υπεύθυνοι για τη διατήρηση της τάξης στην Αθήνα και για την εξουδετέρωση ή την καταστροφή όλων των ένοπλων ομάδων του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ που προσεγγίζουν την πόλη. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όποια στρατηγική θέλετε για τον αυστηρό έλεγχο των δρόμων και να χρησιμοποιήσετε όσους άντρες κρίνετε… Θα ήταν φυσικά καλό αν οι εντολές σας ενισχύονταν από το κύρος της ελληνικής κυβέρνησης… Μην διστάσετε όμως να δράσετε σαν να είστε σε μια κατακτημένη πόλη, όπου μια τοπική επανάσταση βρίσκεται σε εξέλιξη… Πρέπει να κρατήσουμε και να κυριαρχήσουμε στην Αθήνα. Θα ήταν πολύ καλό να το πετύχετε χωρίς αιματοχυσία, αν αυτό είναι δυνατό, αλλά και με αιματοχυσία αν χρειαστεί». 

Ο άνθρωπος που έγραψε αυτές τις γραμμές δεν ήταν άλλος από τον Βρετανό πρωθυπουργό Ουίνστον Τσόρτσιλ. Αυτό ήταν το Δεκέμβριο του 1944: τα ναζιστικά στρατεύματα εξακολουθούσαν να αντιστέκονται στους συμμάχους, οι οποίοι έκαναν αργή πρόοδο στην Ιταλία και απωθούνταν στις Αρδεννές που αντιμετώπιζαν την τελική αντεπίθεση της Βέρμαχτ. Κι όμως, οι ένοπλες ομάδες που στόχευε ο Τσόρτσιλ δεν ήταν οι ομάδες των συνεργατών των ναζί αλλά οι πατριώτες του ΕΑΜ, το οποίο επί τρία χρόνια αντιστεκόταν στους κατακτητές. 

Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η ανατολική Μεσόγειος βρισκόταν στο επίκεντρο της αντιπαλότητας μεταξύ της Βρετανίας και της Σοβιετικής Ρωσίας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1940 όμως η Ελλάδα βρέθηκε υπό βρετανική επιρροή. Στο πλαίσιο αυτό η χώρα είχε στρατηγική σημασία για τη Βρετανία. 

Η ανάπτυξη της Αντίστασης που συνέδεε τους κομμουνιστές με τα μικρά σοσιαλιστικά κόμματα πολύ γρήγορα προκάλεσε συναγερμό στο Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο φοβόταν τη διείσδυση των σοβιετικών στη Μεσόγειο. Παρότι απαξιωμένη στα μάτια των Ελλήνων καθώς συνεργάστηκε με τη φασιστική δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά (1936-1941), η ελληνική μοναρχία ήταν στα μάτια του Τσόρτσιλ η μόνη ικανή δύναμη που θα μπορούσε να εξασφαλίσει τη διατήρηση της βρετανικής κυριαρχίας. 

Στο πλαίσιο αυτό, οι σύμμαχοι του Λονδίνου, του επέτρεψαν να ενεργήσει όπως ήθελε. Παρά τον «ουιλσονισμό» - ο οποίος ήταν επίσημα εχθρικός στις σφαίρες επιρροής, κυρίως όταν αυτές εμπόδιζαν την διείσδυση αμερικανικών κεφαλαίων και αμερικανικών αγαθών - ο Φράνκλιν Ρούσβελτ υποστήριξε τον Τσόρτσιλ. Όσο για τον Ιωσήφ Στάλιν, στόχος του ήταν να σταματήσει τον πόλεμο, κι έτσι επιδίωκε να αποφύγει να υπονομεύσει την εύθραυστη «μεγάλη συμμαχία» του με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Βρετανούς. Επιπλέον, από τον Μάϊο του 1944, ο Τσόρτσιλ είχε αναζητήσει μια «λύση στα Βαλκάνια». Έτσι ο Στάλιν μπορούσε να το δεχτεί ακόμη πιο εύκολα καθώς ο Τσόρτσιλ του άφησε ελεύθερα τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. 

Καθ 'όλη τη διάρκεια του πολέμου, ο Τσόρτσιλ ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την Ελλάδα. Ήδη από τον Μάρτιο του 1941, όταν η γερμανική απειλή στα Βαλκάνια έγινε σαφής, παρήγγειλε να σταλούν 50.000 άντρες από το στρατό του στην Ελλάδα. Αυτή η κίνηση διέκοψε την νικηφόρα βρετανική επέλαση στη Λιβύη ενώ δεν εμπόδισε την εισβολή της Βέρμαχτ στην Ελλάδα μέσα σε ένα μήνα. 

Ο Βασιλιάς της Ελλάδας, Γεωργιος Β’, βρέθηκε εξορία στο Λονδίνο μαζί με την κυβέρνησή του που ήταν σε μεγάλο βαθμό η ίδια με εκείνη κατά την δικτατορία του Μεταξά. Οι ένοπλες δυνάμεις του ανασυστάθηκαν εν μέρει στην Αίγυπτο και πολέμησαν μαζί με τους Βρετανούς, οι οποίοι τις παρακολουθούσαν προσεκτικά. Πράγματι, οι Βρετανοί στρατιώτες αμφισβητούσαν ότι οι περισσότεροι από τους Έλληνες αξιωματικούς ήταν βασιλικοί. 

Στην ίδια την Ελλάδα το κίνημα της αντίστασης αναπτύχθηκε τάχιστα. Το ΕΑΜ αναδείχτηκε το Σεπτέμβρη του 1941, διοργάνωσε επιβλητικές διαδηλώσεις στις μεγάλες ελληνικές πόλεις και την άνοιξη του 1942 προχώρησε στη δημιουργία του ΕΛΑΣ. Ταυτόχρονα οι πράκτορες της Βρετανικής Ειδικής Διεύθυνσης Επιχειρήσεων (SOE) - που δημιουργήθηκε από τον Τσόρτσιλ το 1940 για να πραγματοποιεί σαμποτάζ πίσω από τις γραμμές των εχθρών σε συνεργασία με τα κινήματα αντίστασης των κατεχόμενων χωρών - ανέπτυξαν τις δικές τους δραστηριότητες με σχετική αυτονομία. 

Οι Βρετανοί προσπάθησαν χωρίς μεγάλη επιτυχία να ενθαρρύνουν - ή να δημιουργήσουν - ομάδες που να ανταγωνίζονται το ΕΑΜ. Αλλά οι ηγέτες των άλλων κομμάτων δεν έμπαιναν στον πειρασμό της ενεργητικής αντίστασης. Το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ παρέμεινε ουσιαστικά η μόνη οργάνωση αντίστασης και ήταν απαραίτητο από στρατιωτικής άποψης στους Βρετανούς για τη διεξαγωγή των επιχειρήσεών τους. 

Τελικά οι εκπρόσωποι του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ κλήθηκαν στο Κάιρο τον Αύγουστο του 1943 για συζητήσεις με την εξόριστη κυβέρνηση. Εκεί οι Βρετανοί κατάλαβαν τη σημασία του ΕΑΜ αλλά και την έκταση της επιθυμίας για αλλαγή που είχε ο ελληνικό λαός. Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου στο Κεμπέκ (17-24 Αυγούστου 1943), ο Τσόρτσιλ είδε τις τελευταίες του ελπίδες για μια συμμαχική απόβαση στην Ελλάδα να εξαφανίζονται. 

Στο μεταξύ, η πρόοδος του Κόκκινου Στρατού πέρα από τα σύνορα της ΕΣΣΔ ήταν πλέον αναμφίβολη. Ο Τσόρτσιλ πήρε τα πράγματα στα χέρια του, παρά την επιφυλακτικότητα των συμβούλων του και εμπόδισε κάθε προσπάθεια διαπραγμάτευσης με τους εκπροσώπους του ΕΑΜ. Ταυτόχρονα σε ένα σημείωμα προς τον ανώτατο διοικητή του, έγραψε αυτό που αργότερα έμελε να γίνει το σχέδιο ΜΑΝΝΑ. Το σχέδιο που είχε στόχο να σταλεί εκστρατευτικό σώμα στην Ελλάδα μετά την απόσυρση των ναζιστικών στρατευμάτων. 

Από δω και πέρα, η αποστολή των Βρετανών πρακτόρων ήταν η καταστροφή του ΕΛΑΣ με κάθε διαθέσιμο μέσο. Προσπάθησαν να δωροδοκήσουν ακόμη και με χρυσό τους αντιστασιακούς. Xρηματοδότησαν τη δημιουργία μικρών ανταγωνιστικών οργανώσεων, ακόμη και ομάδων που αυτοαποκαλούνταν «εθνικιστές» και στην πραγματικότητα ήταν πρώην συνεργάτες των Γερμανών. Τοποθέτησαν τους δικούς τους άντρες εντός της κυβέρνησης καθώς στα τάγματα ασφαλείας. 

Το διπλό παιχνίδι των Βρετανών που επέτρεπαν στα τάγματα ασφαλείας να ισχυρίζονται ότι εξυπηρετούν τόσο τους ίδιους, όσο και τον βασιλιά, έσπειραν τους σπόρους του εμφυλίου πολέμου ήδη από τον χειμώνα του 1943 -1944. 

Ωστόσο, το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ κατάφερε να απελευθερώσει μεγάλο μέρος της χώρας. Οι ανησυχίες των Βρετανών κορυφώθηκαν τον Μάρτιο του 1944, όταν δημιουργήθηκε η κυβέρνηση του Βουνού. Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις στην Αίγυπτο ζήτησαν οι αντιστασιακή να συμπεριληφθούν στην εξόριστη κυβέρνηση. Ο Τσόρτσιλ απάντησε με καταστολή. Απέλασε τα «επαναστατικά στοιχεία» σε στρατόπεδα της Αφρικής και ίδρυσε μια πραιτοριανή φρουρά που ήταν έτοιμη να επιστρέψει στην Ελλάδα με το βασιλιά και τα βρετανικά στρατεύματα κατά την απελευθέρωση. 

Καθώς δεν μπορούσαν να εξαλείψουν το ΕΑΜ με τη βία μέσα στην Ελλάδα, οι Βρετανοί κατέφυγαν σε πολιτικούς ελιγμούς στους οποίους η ηγεσία της κυβέρνησης του Βουνού - με λίγη εμπειρία σε αυτόν τον τομέα - αγωνιζόταν να απαντήσει, καθώς αντιπάλευε παράλληλα ένα ενδεχόμενο πραξικόπημα από τη Δεξιά και τους Βρετανούς. 

Μετά από πολλούς δισταγμούς η ηγεσία του ΕΑΜ αποφάσισε να συμμετάσχει στο Συνέδριο του Λιβάνου τον Αύγουστο του 1944, με στόχο τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας με επικεφαλής τον Γεώργιο Παπανδρέου. Εκεί ο Τσόρτσιλ έκανε τους χειρισμούς που ήθελε επιβάλλοντας μεταξύ άλλων τον Ρόναλντ Σόμπι έναν από τους στρατηγούς του, ο οποίος θα έφτανε στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση. 

Μετά την απελευθέρωση 

Όλα ήταν πια έτοιμα για την εφαρμογή του σχεδίου ΜΑΝΝΑ, το οποίο είχε προετοιμαστεί την προηγούμενη χρονιά. Η νικηφόρα επίθεση του Κόκκινου Στρατού στη Βουλγαρία τον Σεπτέμβριο του 1944 ανάγκασε τη Βέρμαχτ να αποχωρήσει από την Ελλάδα υπό την παράλληλη επίθεση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ. 

Μετά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων, έφτασε στην Ελλάδα το βρετανικό εκστρατευτικό σώμα μαζί με τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον Σκόμπι. Εγκαταστάθηκαν στην πρωτεύουσα στις 18 Οκτωβρίου. Οι δυο άντρες απαίτησαν από τον ΕΛΑΣ να παραδώσει τα όπλα ενώ παράλληλα είχαν αρνηθεί τον αφοπλισμό της πραιτοριανής φρουράς που είχε σχηματιστεί στην Αίγυπτο και στις αρχές Νοεμβρίου μετέβη στην Αθήνα. 

Δεν έγιναν δίκες κατά των συνεργατών των ναζί και οι αντιστασιακοί συνέχιζαν να διώκονται. Τα μέλη των ταγμάτων ασφαλείας απολάμβαναν καλές συνθήκες διαβίωσης και τακτική εκπαίδευση. Αφού προσπάθησαν να επιτύχουν τις επιθυμητές εγγυήσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του Νοέμβρη, οι υπουργοί του ΕΑΜ τελικά παραιτήθηκαν. 

Στις 3 Δεκέβρη του 1944, μια τεράστια διαδήλωση διοργανώθηκε στην πλατεία Συντάγματος για να ζητήσει την παραίτηση της κυβέρνησης Παπανδρέου και τη σύσταση νέας. Η σφαγή που ακολούθησε, με την αστυνομία να ανοίγει πυρ εναντίον άοπλων πολιτών, αφήνοντας πίσω της 33 νεκρούς και 148 τραυματίες, πυροδότησε την εξέγερση του λαού της Αθήνας. Ακολούθησαν μια σειρά συγκρούσεων μεταξύ των δυνάμεων του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ και των βρετανικών και κυβερνητικών δυνάμεων. Αυτό ήταν που ο Τσόρτσιλ θέλησε να χρησιμοποιήσει για να διαλύσει την ελληνική αντίσταση. 

Ο Τσόρτσιλ διέταξε τον Σκόμπι να συντρίψει τους αντάρτες. Όπλα, αεροσκάφη και όλο και περισσότερα στρατεύματα - έως 75.000 άντρες - προωθήθηκαν από το ιταλικό μέτωπο στην Ελλάδα. Οι προτάσεις του ΕΑΜ για διαπραγματεύσεις απορρίφθηκαν. Όπως το έθεσε ο Τσόρτσιλ: «Καθαρός στόχος είναι η ήττα του ΕΑΜ. Ο τερματισμός των συγκρούσεων είναι επικουρικός σε αυτό… Η σκληρότητα και η εγκράτεια είναι αυτά που χρειάζονται κι όχι πρόθυμοι εναγκαλισμοί, καθώς η πραγματική διαμάχη βρίσκεται σε εξέλιξη». Παρά την κριτική από τον βρετανικό και διεθνή Τύπο αλλά και Βρετανούς βουλευτές που τον αμφισβήτησαν σε θυελλώδεις συνεδριάσεις, ο Τσόρτσιλ επέμεινε στο σχέδιό του. 

Οι αντάρτες του ΕΑΜ με κακό οπλισμό και χωρίς εφόδια άντεξαν για 33 ημέρες τον καταιγισμό των πυρών, αντιμέτωποι τόσο με τα βρετανικά στρατεύματα όσο και με τα τάγματα ασφαλείας που εξαπολύθηκαν για κάθε ενδεχόμενο. Ο ίδιος ο Τσόρτσιλ ήρθε στην Αθήνα στα τέλη Δεκεμβρίου πιέζοντας παράλληλα τον Βασιλιά Γεώργιο, που ήταν ακόμη στο Λονδίνο, να διορίσει έναν αντιβασιλέα. Παρέμεινε αρνητικός σε όλες τις εγγυήσεις που ζητούσε το ΕΑΜ. 

Ενώ ο ΕΛΑΣ εξακολουθούσε να υπάρχει σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για τον εξαντλημένο πληθυσμό: πάνω από 1770 χωριά είχαν καταστραφεί ολοσχερώς, πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι δεν είχαν στέγη, ενώ η παραγωγή σιτηρών είχε μειωθεί κατά 40%. Στο μεταξύ η συμμαχική βοήθεια δινόταν μόνο σε εκείνους που συνεργαζόντουσαν μαζί τους. Τελικά μετά από σκληρές μάχες 33 ημερών στην πρωτεύουσα, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ υποχρεώθηκαν να αποσυρθούν στις 5 Ιανουαρίου 1945. Στις 12 Φεβρουαρίου 1945 υπογράφτηκε η τελευταία πράξη των Δεκεμβριανών, η συμφωνία της Βάρκιζας. 

Την ίδια στιγμή στη Γιάλτα, ο Τσόρτσιλ, μαζί με τους Ρούσβελτ και Στάλιν, κήρυξαν επίσημα «το δικαίωμα όλων των λαών στην απελευθερωμένη Ευρώπη να επιλέξουν τη δική τους κυβέρνηση». Στην Ελλάδα το ΕΑΜ ήταν ακόμη ζωντανό. Προσπάθησε να προωθήσει σημαντικές αλλαγές και ήταν σε θέση να κερδίσει την πλειοψηφία στις εκλογές. Αντιμετωπίζοντας τη νέα αυτή απειλή η νέα βρετανική κυβέρνηση των Εργατικών που διαδέχτηκε εκείνη του Τσόρτσιλ τον Ιούλιο του 1945, διατήρησε μεγάλη στρατιωτική δύναμη στην Ελλάδα, στηριζόμενη ακόμη στη βοήθεια όσων συνεργάστηκαν με τους ναζί. Τα στελέχη του ΕΑΜ, συλλαμβάνονταν και καταδικαζόντουσαν. 

Υπό αυτές τις συνθήκες οι ελεύθερες εκλογές ήταν αδύνατες. Παρ’ όλα αυτά ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Ερνέστ Μπέβιν διέταξε να γίνουν εκλογές τον Μάρτιο του 1946. Το ΕΑΜ και οι δημοκρατικές δυνάμεις αρνήθηκαν να συμμετάσχουν. Η αμφισβητούμενη πλειοψηφία που προέκυψε απλώς διοργάνωσε το δημοψήφισμα - που αποτελούσε τον διακαή πόθο των Βρετανών - για την επιστροφή του βασιλιά κάτι που έγινε τον επόμενο Σεπτέμβριο. 

Στο μεταξύ οι πρώην αντάρτες προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τις διώξεις. Παράλληλα η Βρετανία δε μπορούσε να εγγυηθεί πλέον την επιβίωση - και ακόμη λιγότερο τη νίκη - της Δεξιάς που διατηρούσε τεχνητά την εξουσία. Θέλοντας να τελειώνει με αυτό, στις 12 Μαρτίου του 1947, ο Αμερικανός πρόεδρος Χάρυ Τρούμαν ζήτησε από το Κογκρέσο να εγκρίνει τα απαραίτητα κεφάλαια για να «βοηθήσει» την Ελλάδα με στόχο, φυσικά, την «παύση του κομμουνισμού». 

Προκειμένου να διαλύσει την Ελληνική Αντίσταση, ο Τσόρτσιλ δημιούργησε έναν εμφύλιο πόλεμο που θα διαρκούσε - είτε με ανοιχτές, είτε με λανθάνουσες μορφές - έως και την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών το 1974. Η περίοδος των ένοπλων συγκρούσεων διήρκεσε έως τον Αύγουστο του 1949 και είχε ως αποτέλεσμα την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).

Από το tvxs

Τσιφούτηδες και τζαμπατζήδες

trump.jpg

Οι αμερικανικές πολυεθνικές δεν αρκούνται στην τεράστια μείωση του φορολογικού συντελεστή επαναπατριζόμενων κερδών από 35% στο 10% που προτείνει ο Τραμπ

16.05.2017, 05:00 | Ετικέτες:  οικονομία, Ντόναλντ Τραμπ, πολυεθνικές, φόροι, φοροαποφυγή,τεχνολογία, φάρμακα

Συντάκτης: 

Μπάμπης Μιχάλης

Μάθανε στο τζάμπα και δεν θέλουν να πληρώνουν ούτε τα ελάχιστα που προτείνει ο Τραμπ. Ο λόγος, για τις αμερικανικές πολυεθνικές εταιρείες που πιέζουν έντονα τον τελευταίο καιρό την αμερικανική κυβέρνηση να μειώσει τον φόρο για τον επαναπατρισμό των κερδών τους από το εξωτερικό.

Οπως αποκαλύπτει χθεσινό δημοσίευμα του Reuters, ομάδες πίεσης (λόμπι) που εκπροσωπούν συμφέροντα πολυεθνικών επιχειρηματικών κολοσσών της υψηλής τεχνολογίας, της φαρμακοβιομηχανίας και άλλων βιομηχανικών κλάδων εργάζονται κεκλεισμένων των θυρών με αξιωματούχους της αμερικανικής κυβέρνησης πάνω στο θέμα.

Οι λομπίστες φέρεται να έχουν διαμηνύσει προς τον Λευκό Οίκο και το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών ότι αν θέλουν να επιστρέψουν από το εξωτερικό τα κέρδη των εταιρειών, τότε θα πρέπει να προσφέρουν πολύ πιο μειωμένο συντελεστή φορολόγησης.

Οι εκπρόσωποι των εταιρειών τονίζουν ότι η πρόταση της κυβέρνησης για μείωση του συντελεστή φορολόγησης των επαναπατριζόμενων κερδών από το 35% στο 10% δεν φτάνει και ζητούν ψαλίδισμά του στο... 3,5% για τα κέρδη που έχουν επενδυθεί στο εξωτερικό σε μη ρευστοποιήσιμα στοιχεία ενεργητικού, όπως εργοστάσια, και στο 8,75% για μετρητά και ρευστοποιήσιμα περιουσιακά στοιχεία.

Βάσει της υπάρχουσας νομοθεσίας, οι επιχειρήσεις που έχουν έδρα τις ΗΠΑ οφείλουν να καταβάλλουν φόρο της τάξης του 35% για τα κέρδη που πραγματοποιούν στο εξωτερικό. Ωστόσο στη νομοθεσία υπάρχει ένα παραθυράκι το οποίο επιτρέπει στις επιχειρήσεις να αναβάλλουν την πληρωμή αυτού του φόρου.

Το παράθυρο αυτό (για την ακρίβεια… μπαλκονόπορτα) προσέφερε τεράστιο κίνητρο προς τις επιχειρήσεις προκειμένου να παρκάρουν τα κέρδη τους σε υπεράκτιους φορολογικούς παραδείσους.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της εταιρείας ερευνών Audit Analytics, το συνολικό ποσό που έχουν σήμερα τοποθετημένο σε φορολογικούς παραδείσους 500 και πλέον αμερικανικές πολυεθνικές επιχειρήσεις φτάνει τα 2,6 τρισ. δολάρια.

Το 1/3 αυτών των χρημάτων κατέχουν μόλις 10 μόλις επιχειρήσεις και μεταξύ αυτών είναι και οι Apple, Microsoft, Pfizer, General Electric. Η πρώτη -δημιουργός του iphone- έχει συνολικά παρκαρισμένα εκτός ΗΠΑ αφορολόγητα κέρδη 239,6 δισ. δολαρίων.

Τραπεζικό απόρρητο

Ας σημειωθεί ότι οι ίδιες οι ΗΠΑ εδώ και περίπου δύο χρόνια εξελίσσονται σε άντρο του τραπεζικού απορρήτου και καραμπινάτο φορολογικό παράδεισο της υφηλίου.

Ενας ραγδαία αυξανόμενος αριθμός μη Αμερικανών μεγιστάνων του πλανήτη μεταφέρει συνεχώς τον πλούτο που είχε τοποθετημένο στην Ελβετία ή άλλους φορολογικούς παραδείσους της υφηλίου προς τη Νεβάδα, το Γουαϊόμινγκ, τη Νότια Ντακότα και άλλες πολιτείες των ΗΠΑ, όπου το τραπεζικό απόρρητο και η ανωνυμία τούς διασφαλίζουν από τα νύχια των κυβερνήσεών τους.

Αιτία αυτής της τεράστιας μετακίνησης κεφαλαίων είναι οι αυστηρότεροι νέοι κανόνες δημοσιοποίησης διεθνώς για την πάταξη της φοροαποφυγής που όμως οι ΗΠΑ αρνούνται για την ώρα να υπογράψουν.

Από την ΕφΣυν