Αποκλειστικό: Η CETA χωρίς παρωπίδες

Οι επιπτώσεις

18:23 | 24 Οκτ. 2016

Τελευταία ανανέωση 22:32 | 24 Οκτ. 2016

  

CETA ή αλλιώς Συνολική Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία, μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Καναδά. Τα τέσσερα αρχικά που βλέπουμε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τις τελευταίες ημέρες. Mελέτη του Πανεπιστημίου Tufts, που παρουσιάζει το tvxs.gr, δείχνει ότι αν εφαρμοστεί η CETA, αυτό θα σημαίνει 230.000 χαμένες θέσεις εργασίας έως το 2023. Από αυτές οι 200.000 θα είναι στις χώρες τις ΕΕ. Τοκέρδος των επιχειρήσεων θα αυξηθεί από 0,66% έως και 1,76%, αλλά την ίδια ώρα οι μισθοί των εργαζομένων θα συμπιεστούν από 316 - 331 ευρώ στην ΕΕ. Το ΑΕΠ θα μειωθεί από 0,49% έως και 0,96% ενώ θα ανοίξει η πόρτα στο μη βιώσιμο χρέος. 

Η έρευνα που διενεργήθηκε από το Ινστιτούτο για την Παγκόσμια Ανάπτυξη και το Περιβάλλον τουΠανεπιστημίου Tufts τονίζει ότι η CETA αποβλέπει στην περαιτέρω φιλελευθεροποίηση του εμπορίου, των επενδύσεων και άλλων τομέων της κοινωνίας που μέχρι στιγμής προστατεύονται από τον ανταγωνισμό της αγοράς. «Κατά συνέπεια, η CETA είναι κάτι περισσότερο από μια απλή «εμπορική συμφωνία» και πρέπει να εξετάζεται σε όλη της την περιπλοκότητα, χωρίς παρωπίδες», προσθέτει.

Μια εναλλακτική αξιολόγηση για τη CETA

Οι υπέρμαχοι της CETA υπογραμμίζουν την προοπτική της μεγαλύτερης αύξησης του ΑΕΠ λόγω της αύξησης των όγκων του εμπορίου και των επενδύσεων. Aπό τις επίσημες προβλέψεις προκύπτει αύξηση του ΑΕΠ έως και 0,08% για την Ευρωπαϊκή Ένωση και 0,76% για τον Καναδά. Είναι όμως πραγματικά έτσι;

Γιατί, σύμφωνα με τη μελέτη του Πανεπιστημίου Tufts, όλες αυτές οι προβλέψεις πηγάζουν από ένα και μόνο μοντέλο των εμπορικών ανταλλαγών, το οποίο υποθέτει πλήρη απασχόληση και κανέναν αρνητικό αντίκτυπο της κατανομής εισοδημάτων σε όλες τις χώρες, αποκλείοντας τους μεγάλους κινδύνους της βαθύτερης φιλελευθεροποίησης.

«Αυτή η έλλειψη διανοητικής πολυμορφίας και ρεαλισμού που συσκοτίζει την αντιπαράθεση γύρω από τα υποτιθέμενα οικονομικά οφέλη της CETA επιβάλλει μια εναλλακτική αξιολόγηση που να βασίζεται σε ορθότερες παραδοχές ως προς την κατάστρωση των μοντέλων» τονίζει σχετικά η μελέτη. 

Οι ερευνητές του Tufts, όπως εξηγούν πραγματοποίησαν εναλλακτικές προβλέψεις των οικονομικών επιπτώσεων της CETA χρησιμοποιώντας το Παγκόσμιο Μοντέλο Πολιτικής (GPM) των Ηνωμένων Εθνών. «Όταν συνεκτιμηθούν οι αλλαγές στην απασχόληση και στην κατανομή του εισοδήματος, καθώς και το γεγονός ότι η CETA είναι κάτι περισσότερο από μια απλή εμπορική συμφωνία παλαιού τύπου, τα αποτελέσματα που προκύπτουν είναι πολύ διαφορετικά» σημειώνουν. Η έρευνα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η CETA θα επιφέρει ανεργία, ανισότητα, απώλειες ευημερίας και μείωση των ενδοενωσιακών εμπορικών ανταλλαγών.

Πιο συγκεκριμένα: 

• Η CETA θα οδηγήσει σε ενδοενωσιακή εκτροπή των εμπορικών ανταλλαγών. Το εμπορικό ισοζύγιο και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας μπορεί να βελτιωθούν, αλλά αυτό θα γίνει σε βάρος του Ηνωμένου Βασιλείου και άλλων χωρών της ΕΕ. 
• Η CETA θα οδηγήσει σε μείωση του μεριδίου εισοδήματος που προέρχεται από την εργασία.Οι ανταγωνιστικές πιέσεις που ασκούνται από την CETA σε επιχειρήσεις και εργαζόμενους θα αυξήσουν το μερίδιο του εθνικού εισοδήματος που προκύπτει από το κεφάλαιο, μειώνοντας το μερίδιο που προκύπτει από την εργασία. Έως το 2023, το μερίδιο των κερδών θα έχει αυξηθεί κατά 1,76% και κατά 0,66% στον Καναδά και την ΕΕ, αντιστοίχως, αντικατοπτρίζοντας τη μείωση στο μερίδιο της εργασίας. Η CETA θα οδηγήσει σε συμπίεση των μισθών. Έως το 2023, οι εργαζόμενοι θα έχουν χάσει μέσες ετήσιες αυξήσεις αποδοχών ύψους 1776 ευρώ στον Καναδά και μεταξύ των 316 ευρώ και 331 ευρώ στην ΕΕ, ανάλογα με τη χώρα. Οι χώρες με υψηλότερα μερίδια εισοδήματος από την εργασία και μεγαλύτερη ανεργία, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, θα υποστούν την πιο έντονη συμπίεση μισθών.
• Η CETA θα οδηγήσει σε καθαρές απώλειες δημόσιων εσόδων. Οι ανταγωνιστικές πιέσεις που ασκούνται μέσω της CETA στις κυβερνήσεις από διεθνείς επενδυτές, και ο συρρικνούμενος χώρος πολιτικής για την υποστήριξη των εγχώριων επενδύσεων και της παραγωγής θα μειώσει τα δημόσια έσοδα και τις αντίστοιχες δαπάνες.  Τα ελλείμματα του δημόσιου τομέα θα αυξηθούν επίσης ως ποσοστό του ΑΕΠ σε κάθε χώρα της ΕΕ, ωθώντας τα δημόσια οικονομικά πιο κοντά στα όρια που έχουν τεθεί από τη συνθήκη του Μάαστριχτ ή και πέρα από αυτά. 
• Η CETA θα οδηγήσει σε απώλειες θέσεων εργασίας. Έως το 2023, περίπου 230.000 θέσεις εργασίας θα χαθούν στις χώρες της CETA, από τις οποίες 200.000 στην ΕΕ και ακόμη 80.000 στον υπόλοιπο κόσμο, επιδεινώνοντας τον αυξανόμενο λόγο εξαρτώμενων ατόμων (τον μέσο αριθμό ατόμων που συντηρούνται από μία θέση εργασίας). 
• Η CETA θα οδηγήσει σε καθαρές απώλειες από πλευράς ΑΕΠ. Καθώς οι επενδύσεις και η ζήτηση από το εξωτερικό παραμένουν σε χαμηλά επίπεδα, οι συνολικές μειώσεις της ζήτησης που θα προκληθούν από την αύξηση της ανεργίας θα πλήξουν επίσης την παραγωγικότητα και θα προκαλέσουν σωρευτικές απώλειες ευημερίας που θα ανέρχονται σε 0,96% και 0,49% του εθνικού εισοδήματος στον Καναδά και στην ΕΕ, αντίστοιχα. Ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο  (-0.23%) και η Γερμανία (-0.37%) θα πληγούν λιγότερο, η Γαλλία (-0.65%) και η Ιταλία (-0.78%) θα χάσουν περισσότερα από άλλες χώρες της ΕΕ (-0.53%). 

Η μελέτη καταλήγει σε δυο βασικά γενικά συμπεράσματα: 

• Πρώτον, ποσοτικές μελέτες οι οποίες εκ κατασκευής αγνοούν αποδεδειγμένους κινδύνους που συνδέονται με τη γενικευμένη φιλελευθεροποίηση, δεν αποτελούν επαρκή βάση προκειμένου να ενημερωθούν οι παράγοντες χάραξης πολιτικής για τις οικονομικές συνέπειες της CETA. Για να εξευρεθούν ουσιαστικές ενδείξεις ως προς τις πιθανές συνέπειες της CETA απαιτούνται εναλλακτικές προσεγγίσεις στην κατάστρωση μοντέλων, οι οποίες αναγνωρίζουν τους κινδύνους της βαθύτερης φιλελευθεροποίησης και μπορούν να ποσοτικοποιήσουν τον αντίκτυπο και το κόστους τους.
• Δεύτερον, η επιδίωξη της τόνωσης των εξαγωγών ως υποκατάστατο της εγχώριας ζήτησης δεν αποτελεί βιώσιμη αναπτυξιακή στρατηγική για την ΕΕ ή για τον Καναδά. Στο τρέχον περιβάλλον υψηλής ανεργίας και χαμηλής ανάπτυξης, η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας με μείωση του κόστους της εργασίας δεν μπορεί παρά να βλάψει την οικονομία. Εάν οι παράγοντες χάραξης πολιτικής υιοθετούσαν τη CETA και ακολουθούσαν αυτή την οδό, πολύ σύντομα θα έμεναν με μία μόνο επιλογή προκειμένου να αναζωπυρώσουν τη ζήτηση μπροστά στις αυξανόμενες κοινωνικές εντάσεις: να αυξήσουν τον ιδιωτικό δανεισμό, ενδεχομένως μέσω χρηματοοικονομικής χαλάρωσης των ρυθμίσεων, ανοίγοντας την πόρτα στο μη βιώσιμο χρέος και την χρηματοοικονομική αστάθεια. Αντί να επαναλάβουν τα ίδια σφάλματα του παρελθόντος, οι παράγοντες χάραξης πολιτικής πρέπει αντίθετα να τονώσουν την οικονομική δραστηριότητα με συντονισμένη και μακρόχρονη στήριξη των εισοδημάτων των εργαζομένων και να αναζητήσουν τρόπους προκειμένου να δρομολογηθεί μια απολύτως απαραίτητη κοινωνικο - οικολογική μετάβαση.

Συνοψίζοντας, η CETA δεν θα οδηγήσει μόνο σε οικονομικές απώλειες αλλά επίσης σε αύξηση της ανεργίας και της ανισότητας, με αρνητικές συνέπειες για την κοινωνική συνοχή σε ένα ήδη περίπλοκο και ευμετάβλητο πολιτικό περιβάλλον.

Δείτε την έρευνα: 

Ποιο θα είναι το μέλλον της CETA;

Η Συνολική Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία (CETA) μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Καναδά αναμενόταν να κυρωθεί αυτή την εβδομάδα. Οι 28 χώρες της ΕΕ είχαν συμφωνήσει στην υπογραφή της, ωστόσο, το Βέλγιο τελικά δεν μπορεί την υπογράψει. Η κυβέρνηση της χώρας χρειάζεται την έγκριση των πέντε περιφερειακών Κοινοβουλίων για να προχωρήσει και η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Βαλονίας την απορρίπτει. 

Ο Βέλγος πρωθυπουργός σήμερα ενημέρωσε επίσημα το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ότι η χώρα του δεν υπογράφει τη συμφωνία. Σημείωσε, ωστόσο, ότι το Βέλγιο θα συνεχίσει το διάλογο και πρόσθεσε «είναι πολύ νωρίς να πούμε ότι η CETA έχει πεθάνει». 

Από το tvxs

«Κρυστάλλινος» βίος και πολιτεία

kristalina-georgieva.jpg

Την «απασχόληση» της Γκεοργκίεβα στις μυστικές υπηρεσίες της Βουλγαρίας κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής διακυβέρνησης επιβεβαίωσαν αρκετοί ακόμη επιφανείς Βούλγαροι | AP Photo/Virginia Mayo

21.10.2016, 13:50 | Ετικέτες:  Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΟΗΕ, σκάνδαλα, μαφία

Συντάκτης: 

Μπάμπης Μιχάλης

Είναι στραβοί, απρόσεκτοι ή μήπως ολότελα σάπιοι; Τα διεθνικά σώματα αυτού του έρμου πλανήτη όπως ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών και η Ευρωπαϊκή Ενωση καταφέρνουν να επιλέγουν εδώ και χρόνια σε θέσεις-κλειδί πρόσωπα αμφιλεγόμενα, χωρίς να κοιτάξουν το παρελθόν και το παρόν τους.

Το «έλλειμμα» αυτό αναδεικνύει μια πρόσφατη έρευνα του Ελβετού δημοσιογράφου Yves Kugelman για την αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, εκ Βουλγαρίας, που μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες ήταν και υποψήφια για τη θέση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ.

Η πολύμηνη έρευνα του Kugelman δείχνει ότι η σημερινή αντιπρόεδρος της Ε.Ε. -υπεύθυνη για τον κοινοτικό προϋπολογισμό και την καταπολέμηση της απάτης- ήταν στο παρελθόν πληροφοριοδότρια των βουλγαρικών μυστικών υπηρεσιών, ενώ η οικογένειά της διατηρεί σήμερα ισχυρούς δεσμούς με πολυσχιδή όμιλο επιχειρήσεων πίσω από τον οποίο κρύβεται η μαφία.

Ολα αυτά ήταν γνωστά πριν ο Βούλγαρος πρωθυπουργός Μπόικο Μπορίσοφ ανακοινώσει στα τέλη Σεπτεμβρίου ότι αποσύρει την υποστήριξή του στην Ιρινα Μπόκοβα προς χάριν της Γκεοργκίεβα για την υποψηφιότητα της χώρας του στη θέση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ.

Η Μπόκοβα, γενική διευθύντρια της UNESCO, είχε οριστεί υποψήφια της Βουλγαρίας για τη θέση αυτή από τον περασμένο Φεβρουάριο.

Το ξαφνικό άδειασμά της από τον Μπορίσοφ μάλλον δεν ήταν τυχαίο. Η Γκεοργκίεβα είχε ξεκινήσει επικοινωνιακή εκστρατεία προκειμένου να πετάξει εκτός κούρσας την Μπόκοβα και να προωθήσει τον εαυτό της τουλάχιστον έναν χρόνο πριν.

Για το «πριόνισμα» της Μπόκοβα αξιοποιήθηκε μάλιστα, με συνεχή πόλεμο και δημοσιεύματα εναντίον της, βουλγαρικός όμιλος μίντια του οποίου ο ιδιοκτήτης είναι συνέταιρος με την κόρη της Γκεοργκίεβα.

Την Γκεοργκίεβα όμως τη στήριξαν κυρίως η αφρόκρεμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ο συνασπισμός των κεντροδεξιών κομμάτων της Ε.Ε.).

Η Μόσχα κατήγγειλε μάλιστα ότι πίσω από την αντικατάσταση της Μπόκοβα ήταν η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ, που ήθελε όσο τίποτε την εκλογή της Γκεοργκίεβα στη θέση του γ.γ. του ΟΗΕ.

Στο τέλος όμως η Γκεοργκίεβα πάτωσε.

Στην ψηφοφορία που έγινε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 6 Οκτωβρίου κατετάγη 9η μεταξύ 10 υποψηφίων, ενώ ασκήθηκαν και δύο βέτο από μόνιμα μέλη.

Η πρόταση του Συμβουλίου προς τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού ήταν ο πρώην πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Αντόνιο Γκουτέρες, ο οποίος τελικά εξελέγη νέος γενικός γραμματέας.

Παρότι η «πατάτα» αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή, η ιστορία εκθέτει τους μηχανισμούς ελέγχου του ΟΗΕ και της Ε.Ε., η οποία, εκτός της Γκεοργκίεβα, κατάφερε ως γνωστόν να εκλέξει κατά καιρούς σε καίριες θέσεις διάφορα «διαμάντια» ηθικής και ακεραιότητας όπως ο Μπαρόζο της Goldman Sachs και η Κρουζ των offshore.

Και αν για αυτούς τους δύο μπορεί κανείς να δικαιολογηθεί ότι δεν γνώριζαν, στην περίπτωση της Βουλγάρας αξιωματούχου τα πράγματα είναι διαφορετικά, αφού το αμφιλεγόμενο παρελθόν της είναι γνωστό καιρό τώρα.

Ο συμπατριώτης της βουλευτής Βέλιζαρ Εντσεφ αποκάλυψε πέρυσι ότι η Γκεοργκίεβα είχε προσληφθεί από την κρατική ασφάλεια τη σοβιετική περίοδο, πριν καν σταλεί το 1987 για μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο.

Ο Εντσεφ το γνώριζε γιατί και ο ίδιος ήταν συνεργάτης της ασφάλειας εκείνη την περίοδο. Καθώς η αποκάλυψη αυτή άρχισε να λαμβάνει διαστάσεις στον βουλγαρικό Τύπο, η Γκεοργκίεβα ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει σε αγωγές, που όμως ποτέ δεν κατέθεσε.

Την «απασχόληση» της Γκεοργκίεβα στις μυστικές υπηρεσίες της Βουλγαρίας κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής διακυβέρνησης επιβεβαίωσαν αρκετοί ακόμη επιφανείς Βούλγαροι στο ρεπορτάζ του Kugelman.

Μεταξύ άλλων και πρώην ανώτερο στέλεχος των μυστικών υπηρεσιών αλλά και ένας πρώην καθηγητής πολιτικής οικονομίας, μέντορας της Γκεοργκίεβα, στο οικονομικό πανεπιστήμιο της Σόφιας Karl Marx Higher Institute (μετέπειτα University of National and World Economy).

Από την τότε 25μελή ερευνητική ομάδα του πανεπιστημίου στην οποία συμμετείχε η Γκεοργκίεβα βγήκαν δύο μετέπειτα πρωθυπουργοί και δύο αντιπρόεδροι κυβερνήσεων.

Ωστόσο, μόνον η Γκεοργκίεβα και άλλοι δύο κατάφεραν να κάνουν μεταπτυχιακά σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. Διόλου τυχαία και οι τρεις τους ήταν πληροφοριοδότες της κρατικής ασφάλειας.

Η Γκεοργκίεβα συνέχισε τις σπουδές της στο London School of Economics, που στη συνέχεια της άνοιξε τον δρόμο για μια θέση στην Παγκόσμια Τράπεζα.

Εργάστηκε εκεί από το 1993 ώς το 2010. Στη διάρκεια των σπουδών της στη βρετανική πρωτεύουσα, η «δουλειά» της ήταν η διείσδυση στους ακαδημαϊκούς κύκλους των δυτικών πανεπιστημίων.

Το παρελθόν της στην κομμουνιστική περίοδο παρέμεινε καλά κρυμμένο μετά την πτώση του καθεστώτος, ενώ αγνοήθηκε παντελώς από τη Δύση, που έσπευσε να την αξιοποιήσει στην Παγκόσμια Τράπεζα, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και παραλίγο στο ύπατο αξίωμα του ΟΗΕ.

Υποστήριξη

Η προϋπηρεσία της Γκεοργκίεβα στην Παγκόσμια Τράπεζα και στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας -ως ερευνήτρια και βοηθός καθηγητή- ήταν πάντως υπεραρκετή για την εκλογή της στην Κομισιόν το 2010.

Προτάθηκε από τη Σόφια για τη θέση του επιτρόπου ξανά την τελευταία στιγμή, όταν εντελώς ξαφνικά αποκαλύφθηκε ότι ο σύζυγος της αρχικής υποψήφιας Ρουμιάνα Τζέλεβα διατηρούσε σχέσεις με το οργανωμένο έγκλημα.

Είχε βέβαια την αμέριστη υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Με τα χρόνια αποκαλύφθηκε ότι και η οικογένεια της Γκεοργκίεβα διατηρεί στενούς δεσμούς με επιχειρήσεις της μαφίας - η κόρη της αποτελεί ανώτατο στέλεχος του πολυσχιδούς ομίλου επιχειρήσεων Multi Group (MG).

Η ΜG αποτέλεσε, σύμφωνα με εκθέσεις του Αμερικανού διπλωμάτη -και μετέπειτα πρέσβη- Τζέιμς Πάρντιου, στη Σόφια το 2005, «τον μεγαλύτερο όμιλο συμφερόντων του οργανωμένου εγκλήματος στη Βουλγαρία».

Σύμφωνα με τον Αμερικανό, η MG κατάφερε να μετασχηματίσει κάποιες από τις παράνομες δραστηριότητές της σε έναν νόμιμο όμιλο επιχειρήσεων. Βασικό αντικείμενο του ομίλου είναι η διαχείριση των τεράστιων περιουσιακών στοιχείων που απέκτησε από το λαθρεμπόριο, το ξέπλυμα χρήματος, την παραχάραξη, τα προϊόντα-μαϊμού.

Η κόρη της Γκεοργκίεβα, Ντεσισλάβα Κίνοβα, εργάζεται εδώ και χρόνια σε επιτελικές θέσεις θυγατρικών εταιρειών της MG, όπως η BTDS -που εξειδικεύεται στη διαχείριση ξενοδοχείων, resorts, tour operators, ακινήτων, κατασκευών.

Η BTDS έπαιξε μείζονα ρόλο σε σημαντικά αθλητικά γεγονότα όπως το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκι στο Μπόροβετς το 2014. Χορηγός των αγώνων ήταν η θυγατρική τράπεζα της MG, FIB. Ακόμη δύο μέλη της οικογένειας της Γκεοργκίεβα είχαν δεσμούς με την MG.

Ολα αυτά όμως αγνοήθηκαν τόσο κατά την εκλογή της Γκεοργκίεβα στην Κομισιόν όσο και κατά την εκστρατεία προώθησής της για τη θέση του γ.γ. του ΟΗΕ…

Ομορφος κόσμος, αγγελικά πλασμένος!

Από την ΕφΣυν

Η αλήθεια για το πόσιμο νερό

africa-drinking-water.jpg

ΠΟΥ, ΟΗΕ και οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες προωθούν μια ολοφάνερη πλάνη στην κοινή γνώμη ότι δεν έχουμε αρκετούς πόρους για να φροντίσουμε την υγεία όλων των πολιτών του πλανήτη | Dreamstime

23.10.2016, 06:44 | Ετικέτες:  νερό, φάρμακα, Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, ΟΗΕ, οικονομία

Συντάκτης: 

Μπάμπης Μιχάλης

Ενα στα πέντε παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνει σήμερα στη Γη από ασθένειες που σχετίζονται με το μολυσμένο νερό. Συνολικά 783 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή 1 στους 9 κατοίκους του πλανήτη, δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό.

Το 80% των ασθενειών στις αναπτυσσόμενες χώρες συνδέονται με το βρόμικο νερό και τις κακές συνθήκες υγιεινής.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) υποστηρίζει όμως ότι για κάθε δολάριο που επενδύεται για τη βελτίωση του νερού και της υγιεινής υπάρχει οικονομική απόδοση 3-34 δολαρίων. Επενδύοντας στο καθαρό νερό, τα παιδιά όλου του κόσμου μπορούν να κερδίσουν συνολικά περισσότερες από 413 μέρες υγείας.

Σχεδόν ταυτόχρονα όμως ο ΠΟΥ, τα Ηνωμένα Εθνη και οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες προωθούν μια ολοφάνερη πλάνη στην κοινή γνώμη, ότι δηλαδή δεν έχουμε αρκετούς πόρους για να φροντίσουμε την υγεία όλων των πολιτών αυτού του πλανήτη.

Κι όμως, σύμφωνα με τα στοιχεία του Pew Charitable Trusts, η ετήσια διαφημιστική δαπάνη της παγκόσμιας φαρμακοβιομηχανίας για την προώθηση των σκευασμάτων της θα ήταν υπεραρκετή για να λύσει το πρόβλημα.

Για την ακρίβεια, ετήσιες επενδύσεις 10-15 δισ. δολαρίων σε μονάδες αφαλάτωσης ή φιλτραρίσματος του νερού και άλλες συναφείς δράσεις θα επαρκούσαν για να προσφέρουν καθαρό νερό σε όλη την ανθρωπότητα.

Οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες ξόδεψαν το 2013 περισσότερα από 27 δισ. δολάρια για την προώθηση των φαρμάκων τους. Τα 24 δισ. δολάρια ήταν δαπάνες προκειμένου να «ψήσουν» τους γιατρούς να συνταγογραφούν τα φάρμακά τους ενώ τα υπόλοιπα διαφήμιση προς τους πελάτες τους, συνήθως μέσα από την τηλεόραση.

Σύμφωνα με την Kantar Media, οι φαρμακοβιομηχανίες ξόδεψαν το ποσό-ρεκόρ των 5,4 δισ. δολαρίων για άμεση διαφήμιση προς τους καταναλωτές προκειμένου να τους πείσουν ότι έχουν ανάγκη τα φάρμακα για όλες τις ασθένειές τους. Μεταξύ αυτών και για ασθένειες που οι καταναλωτές δεν γνωρίζουν.

Τα μεγαλύτερα θύματα αυτής της τεράστιας εκστρατείας είναι οι Αμερικανοί. Ενας λαός που κάποιοι τον θέλουν «άρρωστο». Μόνο πέρυσι οι Αμερικανοί ξόδεψαν 457 δισ. δολάρια για φάρμακα, τα περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο λαό της Γης.

Αν 10-15 δισ. δολάρια είναι αρκετά για να προμηθεύσουν καθαρό νερό σε όλη την ανθρωπότητα, φανταστείτε τι θα μπορούσαν να προσφέρουν 457 δισ. δολάρια για τη βελτίωση της υγείας όλων των πολιτών αυτού του πλανήτη. Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη πόρων αλλά η υπεξαίρεση τους.

Από την ΕφΣυν

«Η Τερέζα Μέι θα χαϊδέψει τα αυτιά της λαϊκίστικης, ξενοφοβικής Δεξιάς»

xilari_wenright.png

Η Μέι θα προσπαθήσει να επιβάλει τους όρους της Βρετανίας στη διαπραγμάτευση, χρησιμοποιώντας το «Βασιλικό Προνόμιο» (Royal Prerogative) λέει η Χίλαρι Γουέραιτ

24.10.2016, 19:00 | Ετικέτες:  Βρετανία, Brexit, ΜΜΕ, κινήματα, Αριστερά, ΣΥΡΙΖΑ, Τερέζα Μέι,Ευρωπαϊκή Ένωση, ΔΝΤ, Τζέρεμι Κόρμπιν

Συντάκτης: 

Ντίνα Δασκαλοπούλου

Η Χίλαρι Γουενράιτ επέστρεψε στην Αθήνα για πολλοστή φορά πριν από λίγες μέρες. Κοινωνική επιστήμονας, αρχισυντάκτρια του βρετανικού ριζοσπαστικού περιοδικού «Red Pepper» και επιστημονική συνεργάτρια του Transnational Institute, η Χίλαρι Γουενράιτ έχει αφιερώσει τη ζωή της στα κοινωνικά κινήματα τα οποία μελετά αλλά και παρακολουθεί ως ακτιβίστρια.

Η Χίλαρι ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο μελετώντας τον τρόπο που οι άνθρωποι οργανώνονται και δρουν συλλογικά για να διεκδικήσουν τα κοινά αγαθά, αλλά και την ίδια τη δημοκρατία στην κοινωνία, στην πολιτική, στα κόμματα.

Ετσι, τα τελευταία χρόνια έρχεται πολύ συχνά και στην Ελλάδα μελετώντας το ελληνικό κίνημα, αλλά και το «φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ» από την εποχή που ήταν ένα μικρό κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς μέχρι την ιλιγγιώδη εκτόξευσή του στην εξουσία και τη σημερινή εξέλιξή του.

Η νίκη του Τσίπρα έφερε μια ιστορική υπόσχεση. Θα μπορούσε να έχει πραγματοποιηθεί αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε να αντιμετωπίσει πιο ευνοϊκές διεθνείς συνθήκες.

Αντ’ αυτού αντιμετώπισε την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που όχι απλώς υποστηρίζει τη λιτότητα σε όλη την ήπειρο, αλλά και το είχε βάλει σκοπό –με τρόπο που θυμίζει Ψυχρό Πόλεμο- να συντρίψει τον ΣΥΡΙΖΑ καταστρέφοντας έτσι το παράδειγμα το οποίο θα μπορούσε να είχε ανάψει τη σπίθα της εξέγερσης σε όλη τη Νότια Ευρώπη ενάντια στο καθεστώς της Ε.Ε. και του ΔΝΤ

• Τρεις μήνες μετά το Brexit, πώς αντιδρά η βρετανική κοινωνία;

Δεν έχουμε ζήσει ακόμα το ίδιο το Brexit, αλλά το δημοψήφισμα. Επειτα, η Βρετανία είναι πολλές κοινωνίες· χωρίζεται πολλαπλά. Καταρχήν, οι άνθρωποι ψήφισαν διαφορετικά ανά περιοχή. Στα Βόρεια, όπου η ψήφος υπέρ του Brexit ήταν ισχυρή, οι άνθρωποι νιώθουν εγκαταλειμμένοι ήδη από την εποχή της Θάτσερ και παραπεταμένοι από Μπλερ και Κάμερον.

Η ψήφος τους ήταν μια κραυγή διαμαρτυρίας στην κυρίαρχη πολιτική τάξη. Αλλού, σε περιοχές με μικρότερη εργατική παράδοση, η μετανάστευση ήταν το θέμα – κυρίως για τους συντηρητικούς ψηφοφόρους (ένας στους δύο ψηφοφόρους των Συντηρητικών ψήφισε υπέρ του Brexit, έναντι 70% των ψηφοφόρων των Εργατικών που ψήφισαν υπέρ του να μείνουμε στην Ευρώπη).

Είναι σαφές πως η πρωθυπουργός Μέι θα χαϊδέψει τ’ αυτιά της λαϊκίστικης, ξενοφοβικής Δεξιάς ανταγωνιζόμενη το UKIP.

Γνωρίζουμε, επίσης, ότι η Μέι θα προσπαθήσει να επιβάλει τους όρους της Βρετανίας στη διαπραγμάτευση, χρησιμοποιώντας το «Βασιλικό Προνόμιο» (Royal Prerogative) για να αποφύγει μια συζήτηση στη Βουλή των Κοινοτήτων, ένα δικαίωμα που της δίνεται από το βρετανικό Σύνταγμα.

Το πώς θα αντιδράσουν σ’ αυτό οι διάφορες εσωκομματικές ομάδες του Συντηρητικού Κόμματος μένει να φανεί, καθώς εκεί θα αντικατοπτριστούν και οι σοβαρές διαφωνίες ανάμεσα στους ισχυρούς «παίκτες» και τα λόμπι της οικονομικής ελίτ. Το σίγουρο είναι πως θα υπάρξει μεγάλη αναταραχή στους Συντηρητικούς, όπως και στους Εργατικούς.

Μια άλλη δυναμική έχει να κάνει με τις γεωγραφικές διαφορές. Ισως η πιο ενδιαφέρουσα επίπτωση της ψήφου για το Brexit είναι ο τρόπος που επηρεάζει τις πολιτικές της Σκοτίας.

Ενάμιση χρόνο μετά το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκοτίας, όπου οριακά κέρδισε η παραμονή στη Βρετανία, η πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της παραμονής στην Ευρώπη.

Στη συνέχεια εξελέγη μια εθνικιστική κυβέρνηση στο Εδιμβούργο, η οποία τώρα ασκεί πίεση για ένα δεύτερο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία. Κι αυτό, όπως κι άλλες αντιδράσεις, θα διαμορφωθούν αναλόγως του τι είδους Brexit θα έχουμε στο τέλος.

• Σε επίπεδο οικονομίας;

Δεν έχει γίνει ακόμα σαφές και δεν θα γίνει μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Για την ώρα υπάρχει αστάθεια που προκαλεί σ’ ένα βαθμό παράλυση στον οικονομικό τομέα. Η καθημερινότητα δεν έχει ακόμα επηρεαστεί, αν και δεν αμφιβάλλω πως θα επηρεαστεί στο μέλλον.

• Μετά τη νίκη Κόρμπιν, τι αλλαγές θα δούμε στο κόμμα των Εργατικών;

Με περισσότερα από 500.000 μέλη, είναι το μεγαλύτερο αριστερό κόμμα στην Ευρώπη. Θα πολλαπλασιαστούν τα μέλη – κυρίως νέοι άνθρωποι.

Η άνοδος οφείλεται στην ισχυρή επιρροή του «Momentum», το οποίο υποστήριξε την καμπάνια υπέρ του Κόρμπιν. Αυτό το κίνημα συνδέει το κόμμα με κινήματα τα οποία είτε αγνοούσε είτε δεν μπορούσε να συνδεθεί μαζί τους – επισφαλείς εργαζόμενους, καταληψίες, κοινωνικά κέντρα, συνεταιρισμούς, ριζοσπάστες καλλιτέχνες.

Υποστηρίζει τον Κόρμπιν και ταυτόχρονα είναι ανοιχτό και ριζοσπαστικό σε ιδέες που έρχονται απ’ έξω από το κόμμα.

Ο Κόρμπιν κέρδισε την ηγεσία αλλά όχι την εξουσία εντός του κόμματος, το οποίο παραμένει εχθρικό όπως και η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας, που βλέπει τη θερμή υποστήριξη στον Κόρμπιν από τα μέλη και τους υποστηρικτές περισσότερο σαν απειλή παρά σαν πηγή νομιμοποίησης.

• Ηρθατε στην Ελλάδα το 2014 και σήμερα. Ποιες είναι οι διαφορές που βλέπετε;

Πριν από 2 χρόνια εντυπωσιάστηκα από δύο χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ κι αυτά με έκαναν περισσότερο αισιόδοξη από ρεαλίστρια: τη βαθιά ριζωμένη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τα κινήματα και τη σοβαρότητα των δομών αλληλεγγύης.

Ο τρόπος που τα κομματικά μέλη συμμετείχαν ως ισότιμοι στα κινήματα κι όχι σαν κομματικά μέλη που «κατέβασαν γραμμή» και ο τρόπος που ο ΣΥΡΙΖΑ εμπλεκόταν πρακτικά και υποστήριζε τις δομές αλληλεγγύης έδειχνε πως αναγνώριζε την αυτόνομη γνώση και τη δύναμη των κινημάτων κι έχτιζε μια γνήσια συνεργασία μαζί τους.

Εκανα πολλές συνεντεύξεις με στελέχη της ηγεσίας που ετοιμάζονταν να γίνουν υπουργοί. Εντυπωσιάστηκα από το γεγονός ότι συζητούσαν με δημόσιους υπάλληλους κι αναζητούσαν τρόπους να αναβαθμίσουν τη δημόσια διοίκηση, δημιουργούσαν επιτροπές για κάθε υπουργείο οι οποίες θα ενέπλεκαν και ειδικούς αλλά και ακτιβιστές.

Ετσι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ -συμμαχώντας με τα κινήματα και τους εργαζόμενους- θα μπορούσε να εμβαθύνει τη διαδικασία εκδημοκρατισμού πέραν των στενών ορίων της τυπικής κοινοβουλευτικής ευθύνης.

Το κλίμα ήταν ελπιδοφόρο, γεμάτο ενέργεια αλλά με επίγνωση των εμποδίων που έρχονται. Και ο κόσμος και τα κομματικά στελέχη και οι ακτιβιστές είχαν περισσότερο την αισιοδοξία της βούλησης κι έπνιγαν ακόμα και την εσωτερική τους φωνή, την απαισιοδοξία της γνώσης. Υπήρχε η αίσθηση ότι είμαστε στα πρόθυρα μιας ιστορικής αλλαγής.

Πραγματικά, η νίκη του Τσίπρα έφερε μια ιστορική υπόσχεση. Θα μπορούσε να έχει πραγματοποιηθεί αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε να αντιμετωπίσει πιο ευνοϊκές διεθνείς συνθήκες.

Αντ’ αυτού, αντιμετώπισε την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης που όχι απλώς υποστηρίζει τη λιτότητα σε όλη την ήπειρο, αλλά και το είχε βάλει σκοπό -με τρόπο που θυμίζει Ψυχρό Πόλεμο- να συντρίψει τον ΣΥΡΙΖΑ καταστρέφοντας έτσι το παράδειγμα το οποίο θα μπορούσε να είχε ανάψει τη σπίθα της εξέγερσης σε όλη τη Νότια Ευρώπη, ενάντια στο καθεστώς της Ε.Ε. και του ΔΝΤ.

Δεν νομίζω ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είχε αντιληφθεί την αποφασιστικότητα να πολεμήσουν ενάντια στην ίδια την ύπαρξη αυτού του κόμματος. Αλλά και η ευρωπαϊκή ριζοσπαστική Αριστερά είχε πολλές καλές προθέσεις να δείξει αλληλεγγύη, αλλά δεν μπορούσε να μετατρέψει τις καλές προθέσεις σε δράση.

Οποια κριτική γίνεται εδώ, στην κυβέρνηση Τσίπρα, γίνεται με πλήρη συνείδηση της αποτυχίας της ευρωπαϊκής Αριστεράς να οργανώσει την αλληλεγγύη που θα μείωνε τη δύναμη της τρόικας να συντρίψει το μεταμορφωτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ.

Στις επισκέψεις μου από τον Ιούλιο του 2014 και μετά, είδα ενδείξεις προβλημάτων – κυρίως υπεραισιοδοξία σε σχέση με την τρόικα. Εμαθα επίσης ότι η στρατηγική του μετασχηματισμού του κράτους μέσω της υποστήριξης προς τα κοινωνικά κινήματα -όπως λ.χ. τα κινήματα κατά των ιδιωτικοποιήσεων- δεν αποδίδει τα αναμενόμενα, καθώς προσκρούει στη διαφθορά και στο πελατειακό σύστημα που παραμένει ενδημικό στην Ελλάδα.

Στην τελευταία μου επίσκεψη τον προηγούμενο μήνα είδα μια βαθιά διαδικασία αναστοχασμού για ορισμένα πρώην και νυν ηγετικά στελέχη του κόμματος.

Κάποιοι αποχώρησαν καταγγέλλοντας τη διολίσθηση του ΣΥΡΙΖΑ σε μια λογική συμβατικής διακυβέρνησης και την απώλεια των δεσμών με τα κοινωνικά κινήματα, ενώ άλλοι παραμένουν μέσα στο κόμμα και εργάζονται για να ανακτήσουν την αυτονομία του κόμματος από την κυβέρνηση.

Η ελπίδα και ο ενθουσιασμός δεν υπάρχουν πια. Στους δρόμους συνάντησα μια μοιρολατρική άρνηση για πολιτικές συζητήσεις, λόγω της οργής για τις τσακισμένες ελπίδες.

Ποια είναι

Η Χίλαρι Γουενράιτ συνεργάζεται ως ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Bradford κι ως επισκέπτρια καθηγήτρια στα Πανεπιστήμια της Καλιφόρνιας, του Λος Αντζελες, του Ουισκόνσιν και του Τόκιο.

Στα βιβλία της μελετά την ευρωπαϊκή Αριστερά, την κοινωνία των πολιτών και τα κινήματα, τα συνδικάτα και δομές της άμεσης δημοκρατίας. Αρθρογραφεί -ανάμεσα σε άλλα- στον Guardian και τη Manifesto και εμφανίζεται ως σχολιάστρια στο BBC1 και το BBC World Service.

 Από την ΕφΣυν

«Χτυπήστε την ανισότητα»

paidia-india-ftoxeia-630.jpg

Σε μια νέα μελέτη της η Παγκόσμια Τράπεζα τονίζει ότι για την εξάλειψη της ακραίας φτώχειας στον κόσμο θα χρειαστεί ταχύτερη οικονομική ανάπτυξη και μείωση του χάσματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών | AP Photo/Bikas Das

04.10.2016, 06:13 | Ετικέτες:  οικονομία, φτώχεια, παιδιά, νέοι, Κίνα, Ινδία, Αφρική, Βραζιλία,Καμπότζη, Μάλι, ΔΝΤ

Συντάκτης: 

Μπάμπης Μιχάλης

Μήπως ζούμε σ’ έναν κόσμο που μισεί τα νιάτα; Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι το 50% των φτωχών της υφηλίου είναι ηλικίας κάτω των 18 ετών, πώς να εξηγηθεί ότι το 44% των ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της ακραίας φτώχειας σήμερα είναι παιδιά μικρότερα των 14 ετών;

Τα «στοιχεία της ντροπής» αποκαλύπτει μια νέα μελέτη («Poverty and Shared Prosperity») της Παγκόσμιας Τράπεζας η οποία είδε χθες για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας, στο πλαίσιο των εργασιών της κοινής συνόδου αυτής και του ΔΝΤ, αυτή την εβδομάδα στην Ουάσινγκτον.

Ακραία φτώχεια

Αξιοποιώντας δεδομένα από 83 αναπτυσσόμενες χώρες του κόσμου, η μελέτη διαπιστώνει πως από το 2012 έως το 2013 -την τελευταία χρονιά που υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία- ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με λιγότερα από 1,90 δολ. ημερησίως (όριο της ακραίας φτώχειας) υποχώρησε κατά 100 εκατομμύρια, στα 767 εκατομμύρια. Η αξιοσημείωτη μεταβολή πραγματοποιήθηκε παρά την αδυναμία της παγκόσμιας οικονομίας στα χρόνια που ακολούθησαν το κραχ του 2008 και οφειλόταν στην ταχύτατη οικονομική ανάπτυξη που σημείωσαν οι μεγαλύτερες αναπτυσσόμενες χώρες του κόσμου, ιδίως η Κίνα και η Ινδία. Ωστόσο η κατάσταση δεν βελτιώθηκε σε όλο τον κόσμο. Στην υποσαχάρια Αφρική 389 εκατομμύρια άνθρωποι συνέχισαν να ζουν με λιγότερο από 1,90 δολάριο την ημέρα. Ενας στους δύο ακραία φτωχούς του κόσμου ζει σήμερα εκεί.

Τα πράγματα δεν είναι καλύτερα και για τα παιδιά που πέραν του ότι απαρτίζουν τη μεγαλύτερη ηλικιακή ομάδα του ακραία φτωχού πληθυσμού της Γης, έχουν 4 φορές λιγότερες πιθανότητες να πάνε στο σχολείο σε σχέση με τα πλουσιότερα. Δεν είναι καλύτερα, τέλος, και για τις γυναίκες που αποτελούν τα 2/3 των περίπου 780 εκατομμυρίων αγράμματων ενηλίκων αυτού του κόσμου.

Εσωτερική η ψαλίδα

Η Παγκόσμια Τράπεζα τονίζει ότι κλειδί για την επίτευξη του στόχου εξάλειψης της ακραίας φτώχειας ώς το 2030 είναι η ταχύτερη της σημερινής ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας και η ανάληψη δράσεων για τη μείωση των ανισοτήτων. Η μελέτη της υποστηρίζει ότι από το 1990 η παγκόσμια ανισότητα μειώθηκε αντιστρέφοντας μια τάση που ίσχυε από το 1820. Αιτία της μεταβολής ήταν η ταχύτερη ανάπτυξη στις μεγάλες αναπτυσσόμενες οικονομίες. Ωστόσο στο ίδιο διάστημα η εσωτερική ανά χώρα ανισότητα αυξήθηκε, η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών άνοιξε περαιτέρω καθώς τα εισοδήματα των πρώτων αυξήθηκαν ταχύτερα απ’ ό,τι των δεύτερων. Λαμβάνοντας υπόψη τις εξελίξεις σε μια ομάδα χωρών (Βραζιλία, Καμπότζη, Μάλι, Περού και Τανζανία) η Παγκόσμια Τράπεζα τονίζει ότι για τη μείωση της ανισότητας θα χρειαστούν:

α. η επένδυση στα παιδιά, στην καλύτερη διατροφή, την ανάπτυξη και τη μόρφωσή τους,

β. καθολική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη,

γ. καθολική πρόσβαση σε καλά σχολεία,

δ. χρηματικές ενισχύσεις στις φτωχές οικογένειες,

ε. καλύτεροι δρόμοι και ηλεκτρισμός,

στ. προοδευτική φορολογία για τη μεταφορά πόρων από τους πλούσιους στους φτωχούς.

 Από την ΕφΣυν

Έξι χιλιάδες εταιρίες, με έδρα ένα γιαπί. Του Σ. Κούλογλου

Tvxs Άρθρο

08:21 | 04 Οκτ. 2016

  

Στη πρόσφατη, πρώτη συνεδρίαση της Εξεταστικής Επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου για ταPanama Papers, η πιο τρανταχτή μαρτυρία προήλθε από τη Γερμανίδα δημοσιογράφο Julia Stein. Στα γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ για την πoλύκροτη υπόθεση, η Stein με τους συνεργάτες της έφτασαν σε ένα κτίριο στη Γερμανία. Στο ίντερνετ είχαν ανακαλύψει ότι στο κτίριο αυτό στεγάζονταν6.000 εταιρείες που σχετίζονταν με τα Panama Papers. Μόνο που το κτίριο αυτό ήταν γιαπί!

Η Julia Stein είναι μια από τους  δημοσιογράφους που δούλεψαν για την διερεύνηση των 11,5 εκατομμυρίων έγγραφων μιας δικηγορικής εταιρείας στο Παναμά, που έστειλε  ένας  πληροφοριοδότης (whistleblower) στονBastian Obermayer, έναν Γερμανό δημοσιογράφο της εφημερίδας Suddeutsche Zeitung. Περιείχαν στοιχεία για 214.488 offshore εταιρείες  που η Mossack Fonseca,η εταιρεία του  Παναμά, είχε αναλάβει για να συστήσει και να διαχειρίζεται. 

Ο όγκος των στοιχείων και οι ανάγκες διασταύρωσης τους ήταν τόσο μεγάλες, ώστε η γερμανική εφημερίδα ζήτησε βοήθεια από τον Διεθνή Οργανισμό Ερευνητών Δημοσιογράφων, με αποτέλεσμα να εμπλακούν στην έρευνα 107 μέσα ενημέρωσης από 80 χώρες. Τον Απρίλιο του 2016, μετά από ένα χρόνο έρευνας, δημοσιεύθηκαν τα πρώτα άρθρα που προκάλεσαν διεθνή πάταγο: από τον τότε Βρετανό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον και τον Ισλανδό ομόλογο του μέχρι συγγενείς του Σύριου προέδρου Άσαντ και βαρόνους ναρκωτικών στη Λατινική Αμερική, πολλά ήταν τα «καλά παιδιά» που φιγουράρουν στα ντοκουμέντα που μέχρι στιγμής έχουν δημοσιοποιηθεί. 

Ο Bastian Obermayer και η Julia Stein ήταν δύο από τους δημοσιογράφους  που κατέθεσαν στο Ευρωκοινοβούλιο. Προέρχονταν από διάφορες χώρες, από τη Φιλανδία μέχρι το Βέλγιο, αλλά ήταν όλοι κατηγορηματικοί. Πρόκειται για πλούσιους που φοροαποφεύγουν ή φοροδιαφεύγουν και για εγκληματίες, που μέσω των offshore εταιρειών αποφεύγουν τις διεθνείς κυρώσεις, όπως ο ξάδερφος του Σύριου προέδρου Άσαντ, που ήταν και αυτός πελάτης της Mossack Fonseca, της εταιρείας στον Παναμά, η οποία  είναι μόνο μία από τις δικηγορικές εταιρείες που κάνουν αυτή τη δουλειά. 

Τα 11,5 εκατομμύρια έγγραφα του Παναμά είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου.  Ένας συνεργάτης της Mossack Fonseca στο Λουξεμβούργο δήλωσε ότι σε μόλις μία εβδομάδα είχε δημιουργήσει 115 εταιρίες offshore.

Στο ίντερνετ υπάρχουν χιλιάδες αγγελίες για το πως να ανοίξεις εταιρία γραμματοκιβωτίου, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει και μεγάλη ζήτηση για τις υπηρεσίες αυτές. Οι αγγελίες υπόσχονται ότι θα προστατέψουν την ανωνυμία και την προσωπική ζωή των υποψήφιων πελατών και ότι δεν πρόκειται να πληρώσουν κανένα φόρο οποιουδήποτε είδους. Αρκεί μια ηλεκτρονική διεύθυνση ένα διαβατήριο και μερικά κλικ στον υπολογιστή για να δημιουργηθεί μια offshore είτε τα χρήματα προέρχονται από νόμιμες δραστηριότητες είτε από παράνομες. 

Η ρίζα του κακού, κατέθεσαν οι μάρτυρες - δημοσιογράφοι, βρίσκεται στη διεθνή νομοθεσία που επιτρέπει παρόμοιες πρακτικές και στις τράπεζες, που προτείνουν ανοιχτά στους πλούσιους πελάτες τους να τους βοηθήσουν, ώστε να μην πληρώσουν φόρους. Οι πελάτες αποφασίζουν μαζί με τον τραπεζικό σύμβουλο που θα ιδρυθεί η εταιρία - γραμματοκιβώτιο. 

Ήδη πριν από τα έγγραφα του Παναμά είχε διαπιστωθεί ότι 6 από τις 7 μεγαλύτερες γερμανικές τράπεζες διαχειρίζονταν εταιρίες για τους πελάτες τους.Πάνω από 500 τράπεζες αναφέρονται στα panama papers, οι 30 από αυτές σχετίζονται με τη Γερμανία. Από τις 20 μεγαλύτερες τράπεζες στον κόσμο οι 13 εμφανίζονται να προτείνουν τέτοιες εταιρίες γραμματοκιβωτίων και να βγάζουν χρήματα από τις υπηρεσίες αυτές σε Λουξεμβούργο και Ελβετία.

Στη Γερμανία, όπως και στη Φιλανδία, έχουν εμπλακεί ακόμα και τράπεζες όπου το κράτος είναι μέτοχος ή και τράπεζες που έχουν διασωθεί μέσω κρατικών πόρων. Στο Βέλγιο συμμετοχή στη φοροαποφυγή των πλουσίων - πολλοί είναι «διαμαντάδες» της Αμβέρσας από τις πρώην αφρικανικές αποικίες, είχε η τράπεζα  dexia. Έχει διασωθεί με τα λεφτά φορολογουμένων του Βελγίου!

Οι δημοσιογράφοι πρότειναν διεθνείς συμφωνίες με στόχο ριζικές αλλαγές στη διεθνή νομοθεσία, ώστε όλα τα μητρώα των εταιρειών να είναι ανοιχτά και δημόσια, συνεργασία μεταξύ των φορολογικών αρχών και επέμειναν ιδιαίτερα στο ρόλο των whistleblowers. O άνθρωπος που διέρρευσε τα panama papers στην εφημερίδα Suddeutsche Zeitung και χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο John Doe, κρύβεται ακόμη και από τους δημοσιογράφους της εφημερίδας με τους οποίους συνεργάστηκε. «Κινδυνεύει η ζωή μου» δήλωσε τον Μάιο, όταν ήδη το σκάνδαλο είχε ξεσπάσει. 

Ακόμη μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι, συμφώνησαν δημοσιογράφοι και αρκετοί ευρωβουλευτές, ότι οι πληροφοριοδότες - whistleblowers των Luxleaks, των ντοκουμέντων που αποκάλυψαν το 2014  ότι το Λουξεμβούργο είναι φορολογικός παράδεισος και δε χρειάζεται να τρέχει κανείς στο Παναμά για να φοροδιαφύγει, ούτε τιμήθηκαν ούτε προστατεύθηκαν. Αλλά καταδικάστηκαν στη δίκη που έγινε πρόσφατα στο Μεγάλο Δουκάτο.

ΥΓ: Μια ημερίδα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για τη προστασία των whistleblowers στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και ένα μίνι Φεστιβάλ με ταινίες και ντοκιμαντέρ για τους whistleblowers  θα πραγματοποιηθούν στις Βρυξέλλες τον Νοέμβριο. 

Από το tvxs

Ο Νότος πλήρωσε για τις κρίσεις του Βορά

 http://www.contra-xreos.gr/arthra/1114-2016-09-13-14-33-11.html

Το 1% των πλουσίων είναι ένας «ιός» που ελέγχει και την επιστήμη

Ανισότητα

11:11 | 03 Οκτ. 2016

  

Το 1% των πλουσίων του πλανήτη ελέγχει σχεδόν τα  πάντα. Την οικονομία, την κοινωνία, αλλά κι έναν τομέα που κανείς θα πίστευε ότι οι ανισότητες δεν είναι τόσο διακριτές… την επιστήμη.

Προνόμιο των προνομιούχων είναι και η επιστήμη, γράφει το έγκριτο επιστημονικό περιοδικό «Nature». Όπως εξηγεί, όσοι ξεκινούν από πλεονεκτική θέση ήδη από τις σπουδές τους, έχοντας τη δυνατότητα να φοιτήσουν σε καλύτερα πανεπιστήμια, κάνοντας κατά συνέπεια καλύτερες γνωριμίες, πιάνουν στη συνέχεια και καλύτερα επιστημονικά «πόστα». Έτσι τυγχάνουν μεγαλύτερων μισθολογικών απολαβών, έχουν περισσότερα ερευνητικά κονδύλια στη διάθεση τους, κάνουν περισσότερες επιστημονικές δημοσιεύσεις σε περιοδικά κύρους, κερδίζουν μεγαλύτερο πρεστίζ και κατά συνέπεια επιρροή στην κοινωνία.

Σε πολλές χώρες οι καριέρες στην επιστήμη τείνουν να πηγαίνουν στα παιδιά των οικογενειών που ανήκουν στις ανώτερες κοινωνικο-οικονομικές ομάδες, με το αποτέλεσμα αυτής της διευρυνόμενης ανισότητας εδώ και λίγες δεκαετίες να είναι ότι πολλοί μη προνομιούχοι κοινωνικά και οικονομικά υποψήφιοι επιστήμονες να απογοητεύονται και να ακολουθούν άλλη καριέρα, είτε -ακόμη κι αν γίνουν τελικά επιστήμονες- να «θάβονται» μέσα στην ανωνυμία, στην έλλειψη ερευνητικών κονδυλίων και στους μέτριους μισθούς.

Κάπως έτσι οι χώρες και οι κοινωνίες χάνουν πολύτιμα ταλέντα, που θα μπορούσαν να συνεισφέρουν σημαντικά στην ανάπτυξη και στην ευημερία τους.

Τραγική ειρωνεία μάλιστα αποτελεί το γεγονός ότι με δεδομένο ότι η επιστήμη χρηματοδοτείται στην πλειοψηφία της από δημόσιο χρήμα, είναι τελικά οι ίδιοι οι πολίτες των χαμηλότερων κοινωνικό - οικονομικών τάξεων που μέσω της φορολογίας συμβάλλουν στην χρηματοδότηση των προυχόντων και στη διεύρυνση των ανισοτήτων στον επιστημονικό κλάδο.

Όπως πολύ χαρακτηριστικά περιγράφει την κατάσταση αυτή το «Nature», ο πλούτος που απολαμβάνει και ο έλεγχος που ασκεί στην οικονομία και στην κοινωνία το προνομιούχο 1%, σχεδόν οπουδήποτε στον κόσμο, είναι ένας «ιός», ο οποίος δεν αφήνει αμόλυντη και την επιστήμη.

Από το tvxs