Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2015

Guardian:

Οι Έλληνες καλούνται στις κάλπες την Κυριακή. Όμως, όποιος κι αν είναι ο επόμενος «ένοικος» του Μεγάρου Μαξίμου, δεν θα διοικεί τη χώρα, προειδοποιεί η βρετανική εφημερίδα Guardian.

Αντί για αυτό, η συγκεκριμένη «τιμή» θα ανήκει σε έναν «κοστουμαρισμένο» Ολλανδό οικονομολόγο των Βρυξελλών, με τον τίτλο του Γενικού Διευθυντή της Υπηρεσίας Υποστήριξης Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων της Κομισιόν, γράφει η βρετανική εφημερίδα.

Πρόκειται για τον Maarten Verwey, ανώτατο αξιωματούχο του υπουργείου Οικονομικών της Ολλανδίας, ο οποίος εντάχθηκε στην Κομισιόν το 2011 και είχε το ρόλο του επικεφαλής της Κύπρου, ο οποίος έχει αντίστοιχη θέση στην taskforce της Ε.Ε για την Ελλάδα.

Οι εξουσίες του είναι άνευ προηγουμένου, αναφέρει χαρακτηριστικά ο Guardian. «Και παρότι λίγοι ψηφοφόροι στους δρόμους της Αθήνας έχουν ακούσει το όνομά του, πολλοί καταλαβαίνουν ότι το πώς θα ψηφίσουν κάνει λίγη διαφορά για το τι θα συμβεί στη συνέχεια», προσθέτει.

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης μάχονται για την πρωτιά στις εκλογές. Ομως, υπό τους δρακόντειους όρους του νέου προγράμματος διάσωσης της Ελλάδας, για ρευστό με αντάλλαγμα μεταρρυθμίσεις, η Αθήνα ουσιαστικά «παρέδωσε στους Ευρωπαίους δανειστές τον έλεγχο για τις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές».

Το μνημόνιο κατανόησης με τις λεπτομέρειες για την τριετή συμφωνία και το δάνειο των 86 δισ. ευρώ απαιτεί από την κυβέρνηση «να συμβουλεύεται και να συμφωνεί με την Κομισιόν, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για όλες τις σχετικές ενέργειες... πριν αυτές οριστικοποιηθούν και υιοθετηθούν νομοθετικά». Σε αντάλλαγμα για το δάνειο, η Ελλάδα- που πρέπει να αποπληρώσει περίπου 1,3 δισ. των δανείων της το Δεκέμβριο και άλλα 6 δισ. το 2016- έχει δεσμευθεί να αναθεωρήσει δραστικά την οικονομία της και να κάνει ριζικές αλλαγές στην Υγεία, την κοινωνική πρόνοια, τις συντάξεις και τη φορολογία, υπενθυμίζει η βρετανική εφημερίδα.

Περίπου 120 νόμοι πρέπει να περάσουν φέτος, με τις μελλοντικές δόσεις του δανείου να εξαρτώνται από ικανοποιητικές τριμηνιαίες αξιολογήσεις προόδου, τονίζει ο Guardian.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Αγορά», το 20μελές επιτελείο του Verwey ουσιαστικά θα συγγράψει τους νόμους για όλους τους τομείς της κυβερνητικής πολιτικής, από τη φορολογία για τις επιχειρήσεις και τα εργασιακά, μέχρι την Υγεία και το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, ενώ θα προετοιμάσουν ενδιάμεσες εκθέσεις κατά τη διάρκεια της αξιολόγησης της οικονομίας. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, ο Ολλανδός θα έχει απευθείας επικοινωνία με το γραφείο του πρωθυπουργού, έπειτα από σχετική απαίτηση του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Πριν καν το σχηματισμό της, η νέα κυβέρνηση είναι δεσμευμένη για την επίτευξη μίας σειράς σκληρών στόχων, ανάμεσά τους να διαμορφώσει το προβλεπόμενο πρωτογενές έλλειμμα από 1,5% σε 0,25% έως το τέλος του οικονομικού έτους και να φτάσει σε πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% μεσοπρόθεσμα. Πρέπει να βελτιώσει τη φορολογική συμμόρφωση και τη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών, όπως και να συγκεντρώσει περισσότερα χρήματα μέσω μέτρων, όπως η κατάργηση των φορολογικών ελαφρύνσεων για τους αγρότες, η αύξηση του ΦΠΑ και ο έλεγχος των προμηθειών υγείας.

Αλλαγές στο συνταξιοδοτικό αναμένεται να εξοικονομήσουν 1% του ΑΕΠ έως το 2016 και το όφελος των μεταρρυθμίσεων 0,5%. Επιπλέον, πρέπει να αναθεωρηθεί η νομοθεσία για την αγορά εργασίας, να απελευθερωθούν αγορές όπως εκείνη της ενέργειας και τα κλειστά επαγγέλματα, όπως των συμβολαιογράφων να ανοίξουν. Για να εκσυγχρονιστεί το κράτος και η δημόσια διοίκηση, πρέπει να μεταρρυθμιστεί η Δικαιοσύνη, να περικοπούν τα προνόμια των δημοσίων υπαλλήλων και να «απολιτικοποιηθεί» η γραφειοκρατία.

Οι δανειστές θα έχουν ιδιαίτερα μεγάλο λόγο στη διάσωση των ελληνικών τραπεζών, τονίζει ακόμη ο Guardian. «Παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις και από τα δύο κόμματα που προηγούνται πως αν εκλεγούν θα προσπαθήσουν να αμβλύνουν τις επιπτώσεις, τα μέτρα διαμορφώνουν ένα δύσκολο νομοθετικό πρόγραμμα από το οποίο ο νέος πρωθυπουργός της Ελλάδας, όποιο κι αν είναι το όνομά του, θα το βρει δύσκολο- αν όχι αδύνατο- να αποκλίνει.

«Στην Ε.Ε. η δημοκρατία δεν βρίσκεται σε κίνδυνο, απλώς δεν υπάρχει»

vetzeti.jpg

Μάριο ΒετζέτιΟ Μάριο Βετζέτι, διαπιστώνει ότι στην Ευρώπη δεν υπάρχει σήμερα δημοκρατία καθώς έχει γίνει υποχείριο του χρηματοοικονομικού καπιταλισμού
Ο Βετζέτι, σχολιάζοντας τις εξελίξεις στην Ελλάδα και τη σχέση με την Ε.Ε., διαπιστώνει ότι στην Ευρώπη δεν υπάρχει σήμερα δημοκρατία, η οποία, όπως λέει, έχει γίνει υποχείριο του χρηματοοικονομικού καπιταλισμού. Ως προς το δέον γενέσθαι, τονίζει ότι πρέπει να επιμείνουμε στην αναγκαία σχέση ανάμεσα στην πολιτική και την ηθική, την εξουσία και την αρετή.
• Τα τελευταία χρόνια η αφερεγγυότητα των συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων έχει οδηγήσει σε κραυγαλέα αξιέξοδα και σ’ ένα διάχυτο αίσθημα απελπισίας, κυρίως στη Νότια Ευρώπη. Μπορούμε να ανακτήσουμε την ελπίδα και ποιος είναι ο ρόλος της ουτοπίας στον σημερινό κόσμο;
Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και του χρηματοοικονομικού χαρακτήρα του καπιταλισμού, τα σοσιαλδημοκρατικά ευρωπαϊκά κόμματα έχασαν την παραδοσιακή κοινωνική τους βάση, την οργανωμένη σε μεγάλα βιομηχανικά συνδικάτα εργατική τάξη.
Σταδιακά αφομοιώθηκαν από τα φιλελεύθερα και συντηρητικά κόμματα. Η εκλογική αναμέτρηση για την εξουσία προϋποθέτει και από τις δύο πλευρές την προσπάθεια «κατάκτησης του Κέντρου», δηλαδή την κατάκτηση των ψήφων των αστικών και μικροαστικών στρωμάτων, τα οποία ενδιαφέρονται κυρίως για τη μείωση των φόρων και την ασφάλεια της ιδιοκτησίας.
Σοσιαλδημοκράτες και φιλελεύθεροι οργανώνονται ως εκλογικά πρακτορεία, ανταγωνιζόμενα για να μοιραστούν τη μερίδα της εξουσίας, αλλά συμμερίζονται την ιδέα της πολιτικής ως διαχείρισης της υπάρχουσας κοινωνίας και ως απλής διαχείρισης των καθημερινών υποθέσεων.
Οι μεγάλες στρατηγικές αποφάσεις ανατίθενται σε εξωπολιτικούς παράγοντες, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με την κοινοβουλευτική δημοκρατία: το ΝΑΤΟ για τις στρατιωτικές υποθέσεις τής ξεκάθαρα ιμπεριαλιστικής εξωτερικής πολιτικής, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Κομισιόν για τη σκληρά φιλελεύθερη οικονομία και η Εκκλησία ή, ανάλογα με τις χώρες, τα ΜΜΕ για τα ηθικά και κοινωνικά θέματα.
• Πώς αντιμετωπίζεται αυτή η κατάσταση;
Απέναντι σ’ όλα αυτά, είναι σημαντικό να προσπαθήσουμε να ξαναπαράξουμε μια σκέψη της Μεγάλης Πολιτικής, η οποία να βρίσκεται ανάμεσα στην ουτοπική προοπτική ενός καλύτερου κόσμου και τη θεωρία των κανόνων της Δικαιοσύνης. Σε μια ιστορική κατάσταση στην οποία η σκέψη της πολιτικής τείνει να περιορίζεται ασφυκτικά στη διαχείριση του παρόντος, η έκκληση (πλατωνικής προέλευσης) για την ανάγκη να μπορέσει ξανά η πολιτική να νοείται σε μεγάλο βαθμό ως «βασιλική γνώση», να της δοθεί η δυνατότητα προσανατολισμού στην πολυπλοκότητα οικονομικού, στρατιωτικού και ηθικού χαρακτήρα, πρέπει να θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική.
Αν και σήμερα δεν είναι δύσκολο να κατηγορηθεί κάτι τέτοιο, όπως παλαιότερα, για αναχρονιστικό «ουτοπισμό». Δύο διαφορετικά σημεία βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της Μεγάλης Πολιτικής. Το πρώτο αφορά τον τονισμό της διάστασης της πολιτικής κοινότητας.
Η κοινότητα πρέπει να είναι το υποκείμενο και ο αποδέκτης της πολιτικής. Τασσόμενοι ανάμεσα στα δύο άκρα που στη σύγχρονη εποχή συνέβαλαν στο να την καταστήσουν ασήμαντη: από τη μία το κράτος (ως σύνολο δομών για τη διαχείριση της εξουσίας) και από την άλλη η ατομικιστική ιδιωτικότητα («αστική» στη γλώσσα του Χέγκελ) της ιδιοκτησίας και της οικονομίας.
Η πολιτική κοινότητα είναι ο τόπος στον οποίο εκπαιδεύεται ο πολίτης ως διαφορετικό ον από τον υπήκοο του κράτους και, κυρίως, από τον «αστό» της οικογενειο-οικονομικής σφαίρας. Σ’ αυτό το πλαίσιο πρέπει, επίσης, να επιμείνουμε στην αναγκαία σχέση ανάμεσα στην πολιτική και την ηθική, την εξουσία και την αρετή. Δεν υπάρχει δημόσια ευτυχία χωρίς δικαιοσύνη στην κοινωνική και προσωπική δράση και συμπεριφορά.
Και πρέπει να προσθέσουμε: Δεν υπάρχει δικαιοσύνη χωρίς μια συστηματική πολιτική δημόσιας Παιδείας από μέρους της πολιτικής κοινότητας που οικοδομεί την ενότητά της σε μια διαρκή προσπάθεια αυτοεκπαίδευσης.
• Οι τελευταίες εξελίξεις και η επιβολή στην Ελλάδα ενός τρίτου και σκληρότερου πακέτου λιτότητας από τους διεθνείς πιστωτές είναι αντίθετες με την πολιτική βούληση του ελληνικού λαού, ο οποίος ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να αλλάξει αυτές τις πολιτικές. Πιστεύετε ότι η δημοκρατία στην Ε.Ε. κινδυνεύει;
Φοβάμαι ότι η ερώτηση δεν έχει διατυπωθεί ορθά. Το πρόβλημα είναι εάν η Ε.Ε. πρέπει να σεβαστεί τη βούληση που εξέφρασε δημοκρατικά ο ελληνικός λαός. Το θέμα είναι ότι πλήττει μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της ίδιας της Ε.Ε., η οποία δρα ως τεχνικό όργανο για λογαριασμό της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και της γερμανικής κυβέρνησης. Υπ’ αυτή την έννοια δεν υπάρχει απειλή κατά της δημοκρατίας στην Ε.Ε., αλλά απλώς αυτή η δημοκρατία δεν υπάρχει.
Το πρόβλημα είναι ότι στις ευρωπαϊκές χώρες αναπτύσσεται ένα λαϊκιστικό κίνημα της Δεξιάς που βρίσκει έκφραση και στις εκλογές και που εχθρεύεται την Ε.Ε. Η δημοκρατία μπορεί να μας οδηγήσει στο να έχουμε αντιθέτως στο εσωτερικό της Ενωσης μια σειρά από κράτη όμοια με το ουγγρικό μοντέλο. Δεν είναι τόσο ένα θέμα εκλογικών διαδικασιών όσο ποιος υπερέχει στην κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική σύγκρουση.
Το θέμα της δημοκρατίας λοιπόν είναι στενά συνδεδεμένο με την ανάγκη ανάκτησης της ηγεμονίας στην Ευρώπη από μέρους της Αριστεράς, η οποία δεν είναι υποταγμένη στην «ενιαία φιλελεύθερη σκέψη».
• Ο χρεωμένος άνθρωπος των ημερών μας έχει απολέσει μέρος της ελευθερίας του, ακριβώς όπως ορισμένες χώρες έχουν χάσει μέρος της κυριαρχίας τους. Ποιος είναι ο ρόλος του χρέους, δημόσιου και ιδιωτικού, στον μετασχηματισμό των κοινωνιών μας;
Το χρέος είναι πρώτα απ’ όλα η επίλυση του διλήμματος του καπιταλισμού, ο οποίος θέλει να ζει με χαμηλούς μισθούς, για να αυξάνει το κέρδος, και υψηλή κατανάλωση, για να αποφεύγει κρίσεις υπερπαραγωγής. Ο εργαζόμενος, ο οποίος πληρώνεται λιγότερο απ’ ό,τι δικαιούται, μπορεί να καταναλώνει συσσωρεύοντας χρέη.
Μ’ αυτόν τον τρόπο αυξάνεται η εξάρτησή του από τον εργοδότη (διότι δεν θα μπορεί να πληρώσει το δάνειο για το σπίτι κ.λπ.), αλλά υπάρχει και μια δεύτερη εξάρτηση, προς τις τράπεζες, οι οποίες κερδίζουν διά μέσου των επιτοκίων για το χρέος. Ο καταναλωτής-οφειλέτης είναι ένα ευάλωτο κοινωνικό ον, το οποίο μπορεί να εκβιαστεί, πολιτικά απομονωμένο (υπάρχουν συνδικάτα, κόμματα των εργαζομένων και όχι των οφειλετών). Με κάποιες διαφορές η ίδια εξάρτηση από τους δανειστές και από τις τράπεζες ισχύει και για τις χώρες που έχουν χρέος προς το εξωτερικό.
Ξέρουμε ποια είναι η εναλλακτική ανάμεσα στην πολιτική υποδούλωση στους δανειστές και τη χρεοκοπία, η οποία φέρνει μαζί της υποχρεωτικά μια βαθιά κοινωνική κρίση (ανεργία, τέλος του κοινωνικού κράτους, υποτίμηση). Το ιδιωτικό και το δημόσιο χρέος είναι ένα ισχυρό όργανο του χρηματοοικονομικού καπιταλισμού, εθνικού και διεθνούς, για να αυξηθούν τόσο το κέρδος όσο και ο πολιτικός έλεγχος. Αλλά για να αποφύγουμε τη δημιουργία χρέους, διατηρώντας αποδεκτά επίπεδα καθημερινής ζωής και κοινωνικού κράτους, θα έπρεπε να μειωθούν με δραστικό τρόπο οι κοινωνικές και οικονομικές διαφορές ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς.
• Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πολύ σοβαρό θέμα, το μεταναστευτικό και προσφυγικό, το οποίο δοκιμάζει τις ίδιες τις ανθρωπιστικές αρχές της πολιτιστικής μας παράδοσης. Αντίθετα, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αντιδρούν με τον πιο υποκριτικό, κυνικό και βάρβαρο τρόπο. Τι δείχνει αυτό για τον πολιτισμό μας;
Η αρχική αιτία του φαινομένου της μετανάστευσης αφορά τη φτώχεια της υποσαχάριας Αφρικής και πολλών ασιατικών χωρών, για την οποία κατά ένα ποσοστό ευθύνεται η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία.
Η πρόσφατη αιτία που αφορά όλη την περιοχή της Μεσογείου συνίσταται στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, οι οποίοι έγιναν στη Συρία και τη Λιβύη, τόσο από ισχυρές χώρες του ΝΑΤΟ όσο και από τους περιφερειακούς συμμάχους τους. Η βοήθεια προς τους μετανάστες είναι μια ανθρωπιστική υποχρέωση και θα χρειαζόταν, τουλάχιστον κατά ένα μέρος, για να βρεθεί μια λύση στην ένοχη συνείδηση των Ευρωπαίων εξαιτίας του πρόσφατου και απώτερου παρελθόντος τους.
Είναι, όμως, σαφές ότι δεν μπορεί να θεραπευτεί μια ασθένεια δρώντας μόνο επί των συμπτωμάτων: κοστίζει πολύ, δεν είναι τόσο χρήσιμο και, τελικά, είναι και αδύνατο. Δεν μπορούμε να φιλοξενήσουμε στην Ευρώπη ολόκληρες ηπείρους. Αυτό που θα έπρεπε να κάνει η Δύση είναι να μειώσει βαθμιαία τις ζημιές που έχουν προκαλέσει ο ιμπεριαλισμός και η αποικιοκρατία για τον υπόλοιπο κόσμο. Γι’ αυτό θα χρειαζόταν ο ιμπεριαλισμός και η αποικιοκρατία να ξεπεραστούν, κάτι, όμως, από το οποίο απέχουμε πολύ.
• Ο δεσμός ανάμεσα στη λογική και στο πάθος είναι κεντρικός στο πολιτικό όραμα του Πλάτωνα, ενώ ο Αριστοτέλης ισχυρίζεται ότι θα πρέπει να χρησιμοποιούμε τη λογική χωρίς την επιρροή του πάθους. Τι λέτε;
Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα πάθος και στον Αριστοτέλη. Το πάθος για να γνωρίσει τον κόσμο. Αλλά, για να παραφράσουμε τον Μαρξ, στον Πλάτωνα υπάρχει το πάθος για να αλλάξει ο κόσμος. Ο Πλάτωνας ξέρει καλά ότι το πάθος είναι η μόνη δυνατή πηγή ενέργειας της λογικής. Χωρίς πάθος η λογική είναι αδρανής. Μόνο η παθιασμένη λογική μπορεί να είναι αποτελεσματική για τη γνώση και για τη δράση.
Ποιος είναι
Γεννημένος στο Μιλάνο το 1937 ο Μ. Βετζέτι είναι καθηγητής Ιστορίας της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας και υπήρξε πρόεδρος του Τμήματος Φιλοσοφίας για πολλά χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Πάβια. Σήμερα διδάσκει στη Σχολή Ανωτάτων Σπουδών IUSS της ίδιας πόλης. Στη γλώσσα μας κυκλοφορεί το βιβλίο του «Ιστορία της Αρχαίας Φιλοσοφίας» (Τραυλός, 2000).
Από το tvxs

Φαλτσιανί: Ισχυρά συμφέροντα δεν θέλουν να βγουν τα ονόματα της λίστας Λαγκάρντ

Συνέντευξη

09:54 | 19 Σεπ. 2015
Τελευταία ανανέωση 09:55 | 19 Σεπ. 2015
Αρχές της εβδοµάδας καταφέραµε να έρθουµε σε επαφή µε ένα από τα πιο πολυσυζητηµένα πρόσωπα των τελευταίων ετών στην Ελλάδα και την Ευρώπη, τον Ερβέ Φαλτσιάνι. Ο πρώην υπάλληλος της HSBC, που αποκάλυψε το σκάνδαλο µε τη «λίστα Λαγκάρντ», θεωρείται πρόσωπο-κλειδί για τη διαλεύκανση της υπόθεσης. Συνέντευξη στον Δημήτρη Στεμπίλη
Μάλιστα, Έλληνες εισαγγελείς ταξίδεψαν στο Παρίσι για να του πάρουν, για πρώτη φορά, κατάθεση για την περιβόητη υπόθεση της λίστας µε τα χιλιάδες ονόµατα καταθετών που έχουν µεταφέρει δηλωµένα ή αδήλωτα µεγάλα ποσά στο εξωτερικό. Ο κ. Φαλ τσιάνι ήταν εξαιρετικά φιλικός κατά τη συζήτησή µας και επέµενε στην ανάγκη να γίνει πιο ενδελεχής έρευνα µε βάση τα δεδοµένα που έχουν αποκαλυφθεί.
Μίλησε επαινετικά για τους Έλληνες δικαστές και το δύσκολο έργο τους, θεωρεί ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι η πρώτη ελληνική κυβέρνηση που πραγµατικά κίνησε τα νήµατα στη συγκεκριµένη υπόθεση, λέει τι πρέπει να γίνει αναφερόµενος στο παράδειγµα άλλων χωρών και απαντά στον Βαγγέλη Μεϊµαράκη, που τον κατηγόρησε ότι είναι έµµισθος συνεργάτης των Podemos.

Η σηµασία της «λίστας Λαγκάρντ» είναι αντάξια της φήµης που έχει αποκτήσει για την πάταξη της φοροδιαφυγής;
Στη «λίστα Λαγκάρντ» υπάρχουν τα στοιχεία που µπορούν να οδηγήσουν τις ελληνικές Αρχές να βρουν την άκρη του νήµατος σε σχέση µε υποθέσεις φοροδια-φυγής.

Έχετε δηλώσει ότι η «λίστα Λαγκάρντ» δεν είναι πλήρης. Υπάρχουν πολλά ονόµατα, πολλές εταιρείες, πολλοί επιχειρηµατίες σε αυτή τη λίστα;
Υπάρχουν πολλά εµπλεκόµενα πρόσωπα, αλλά και χρηµατοπιστωτικά ιδρύµατα. Αν ασκηθούν πιέσεις για να συνεργαστούν, όπως συνέβη σε άλλες χώρες, θα αποκαλυφθούν ακόµα περισσότερα ονόµατα. Είναι τόσο απλό. Στην Ισπανία, χάρη στη λίστα αποκαλύφθηκαν µε έµµεσο τρόπο περισσότερα από 92.000 ονόµατα που εµπλέκονταν και αποτέλεσαν αντικείµενο έρευνας.

Στην κατάθεσή σας στους Έλληνες δικαστές που µετέβησαν στο Παρίσι δώσατε επιπλέον στοιχεία για την υπόθεση. Σύµφωνα µε δηµοσιεύµατα, δεν δώσατε συγκεκριµένα ονόµατα, αλλά κινήσεις λογαριασµών και ονόµατα εταιρειών. Υπάρχουν τελικά τα ονόµατα;
Στη «λίστα Λαγκάρντ» περιέχονται δεδοµένα που µε κατάλληλη έρευνα µπορούν να οδηγήσουν στην αποκάλυψη εκείνων που βρίσκονται πίσω από τις κινήσεις λογαριασµών και τις καταθέσεις, ενδεχοµένως (sic) ισχυρές οικογένειες. Το απόρρητο της έρευνας που διεξάγεται από τις δικαστικές Αρχές µε δεσµεύει να µην δηµοσιοποιήσω ονόµατα. Εποµένως, δεν αναφέρουµε ονόµατα. Προφανώς όµως υπάρχουν.

«Πολλά πρόσωπα εµπλέκονται άµεσα ή έµµεσα»
Οι ελληνικές εισαγγελικές Αρχές ζήτησαν στοιχεία για πρόσωπα που βρίσκονται στη λίστα µε τις κατα-θέσεις και τους λογαριασµούς, τα οποία συµµετέχουν σε κάποια εγκληµατική οργάνωση για το ξέπλυµα χρήµατος; Έχουν εντοπιστεί  σχέσεις ανάµεσα σε αυτά τα πρόσωπα, σε αυτούς τους λογαριασµούς, µε πολιτικά πρόσωπα στην Ελλάδα;
Όπως σας έλεγα, τα όσα µπορώ να σας αναφέρω περιορίζονται από το απόρρητο της έρευνας. Μπορώ να σας πω ότι πράγµατι υπάρχουν πολλοί δεσµοί µε την Ελλάδα που είναι ιδιαίτερα σηµαντικοί. ∆υστυχώς, η σηµασία της «λίστας Λαγκάρντ» ή όπως θέλετε να την ονοµάσετε είναι ότι δείχνει κυρίως τον κίνδυνο που δηµιουργείται όταν δεν αντιµετωπίζονται στη βάση τους τόσο το πρόβληµα της οικονοµικής διαφάνειας όσο και το πρόβληµα των στενών σχέσεων που υπάρχουν ανάµεσα στην οικονοµική αδιαφάνεια και την πολιτική ιστορία στην Ελλάδα.

Θα ήθελα να επιµείνω στα ονόµατα επειδή η ελληνική κοινή γνώµη απαιτεί να πληροφορηθεί τι γίνεται µε αυτά και όχι µόνο µε τους λογαριασµούς.
Σε ό,τι αφορά στα ονόµατα, θα πρέπει να καταλάβετε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά πρόσωπα που εµπλέκονται άµεσα ή έµµεσα και πρέπει να ανακριθούν. Θα πρέπει να καταλάβετε ότι µερικά ονόµατα είναι πολύ σηµαντικά. Θα χρησιµοποιήσω ως παράδειγµα την Ισπανία. Η περίπτωση της Ισπανίας είναι εύγλωττη και ιστορικά επίκαιρη, καθώς υπήρχε ένας µεσάζοντας, ένας σηµαντικός επιχειρηµατίας που ονοµαζόταν Μαρκ Περές. Ο κύριος αυτός αποκάλυψε µια τεράστια, µια από τις µεγαλύτερες υποθέσεις φοροδιαφυγής στην ισπανική ιστορία, στην οποία εµπλέκονταν πολιτικοί και επιχειρηµατίες. ∆εν ήταν, λοιπόν, κάποιος πελάτης της τράπεζας HSBC που το όνοµά του αναγραφόταν στις λίστες τις οποίες έδωσα στη ∆ικαιοσύνη ούτε κάποιος υπάλληλος της τράπεζας, αλλά ένας µεσάζων που αποκάλυψε ένα ολόκληρο δίκτυο διαφθοράς και απάτης.
Στην περίπτωση της Ελλάδας, διαθέτουµε πολύ περισσότερες πληροφορίες από εκείνες που υπάρχουν στη «λίστα Λαγκάρντ». Υπάρχουν πολύ περισσότερα ονόµατα που σχετίζονται µε την Ελλάδα. Για να υπάρξουν αποτελέσµατα όµως θα πρέπει να γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες, θα πρέπει να υπάρχουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις στο επίπεδο της ∆ικαιοσύνης και των διοικητικών Αρχών. Η εµπειρία µου µε έχει διδάξει ότι, χωρίς την πολιτική βούληση να υπάρξουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις, είναι πολύ δύσκολο να εργαστούν οι άνθρωποι που διεξάγουν την έρευνα. Αν, λοιπόν, µέχρι σήµερα τα αποτελέσµατα ήταν µηδενικά στην Ελλάδα, οι λόγοι είναι προφανώς καθαρά πολιτικοί.

«Απαιτείται θάρρος για να υπάρξουν αποτελέσµατα»
Στις επαφές σας µε τις ελληνικές δικαστικές Αρχές διαπιστώσατε βούληση να διαλευκανθούν όλες οι πτυχές της υπόθεσης, όπως το ξέπλυµα χρήµατος, η διαφθορά κ.λπ.;
Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι έχω συναντήσει µόνο θαρραλέους ανθρώπους. Όπως σας έχω ήδη πει, για να εργαστεί κανείς σε αυτό τον τοµέα, για να πολεµήσει κανείς σε αυτό τον τοµέα, επειδή πρόκειται πραγµατικά για πόλεµο, χρειάζεται την υποστήριξη φίλων εκτός από την ιδεολογική πεποίθηση. Για παράδειγµα, αρκετοί από τους ανθρώπους µε τους οποίους ήρθα σε επαφή δέχονταν ενθαρρυντικά µηνύµατα από τις οικογένειές τους. Όσο σοκαριστικό κι αν ακούγεται, αντιµετώπιζαν πολύ δύσκολες καταστάσεις στην άσκηση των καθηκόντων τους. Θέλω, λοιπόν, να διαβεβαιώσω ότι συναντώ θαρραλέους ανθρώπους. Είναι οι µόνοι που µπορούν να τα καταφέρουν. Απαιτείται θάρρος για να υπάρξουν αποτελέσµατα σε αυτό τον τοµέα.

Πιστεύετε ότι σε άλλες χώρες υπήρξαν αποτελέσµατα και έγιναν περισσότερες ενέργειες για να διαλευκανθούν οι περιπτώσεις απάτης;
∆εν έχουν ακόµα πραγµατοποιηθεί ση-µαντικά βήµατα. Σε γενικές γραµµές, έ-χουν γίνει απειροελάχιστες ενέργειες για την αξιοποίηση των πληροφοριών.

Στην Ελλάδα πριν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θεωρείτε ότι είχαν δοθεί οδηγίες να µην υπάρξουν αποτελέσµατα;
Είναι αφελές να πιστεύει κανείς στην ανεξαρτησία της ∆ικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί. Κι ακόµα λιγότερο σε περιό-δους κρίσης.

Σας κατηγορούν ότι παρεµβαίνετε στις εκλογές για να υποστηρίξετε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα. Αληθεύει;
Παρεµβαίνω βάσει των δικαστικών, οικονοµικών και πολιτικών εµπειριών µου. Και βάσει αυτών των εµπειριών µου θεωρώ ότι η δικαστική, η οικονοµική και η πολιτική εξουσία συνδέονται µεταξύ τους. Εποµένως, για να διασφαλιστεί η συνέχιση των δικαστικών ερευνών, οφείλω να διευκρινίσω ποιοι πολιτικοί είναι οι πιο κατάλληλοι για να διασφαλίσουν την ανεξαρτησία της ∆ικαιοσύνης. Ο λόγος για τον οποίο παρεµβαίνω είναι επειδή θέλω να υπενθυµίσω ότι για την ανεξαρτησία της ανθρώπινης δικαιοσύνης εργάζονται άνθρωποι, οι οποίοι όµως πρέπει να έχουν σθένος και να είναι ανεξάρτητοι. Και στο σηµερινό ελληνικό πολιτικό τοπίο δεν υπάρχουν πολλές επιλογές.

Κατά τη διάρκεια του τελευταίου ντιµπέιτ µε τον Αλέξη Τσίπρα πριν από τις εκλογές, ο επικεφαλής της αξιωµατικής αντιπολίτευσης, ο κ. Μεϊµαράκης, ισχυρίστηκε ότι έχετε στενές σχέσεις µε το ισπανικό κόµµα Podemos, συγκεκριµένα είπε ότι είστε έµµισθος συνεργάτης τους. Τι απαντάτε στον ισχυρισµό του;
Είναι απολύτως ψευδής και περιµένω από αυτόν τον κύριο να παρουσιάσει έστω και µια απόδειξη για όσα ισχυρίστηκε. Εκτός αν θέλουµε να παραµείνουµε στη σφαίρα του ψέµατος. Και τα ψέµατα κοστίζουν ελάχιστα. Προσωπικά, τεκµηριώνω πάντα όλες µου τις δηλώσεις, όλες µου τις ενέργειες, καθώς χρησιµοποιώ αποδεικτικά στοιχεία που έχουν επαληθευτεί από τα υπουργεία ∆ικαιοσύνης πολλών χωρών.

Έχετε µιλήσει σε πολλά µέσα ενηµέρωσης. Θα θέλατε να προσθέσετε κάποιο καινούριο στοιχείο στη συνέντευξή µας; Υπάρχουν νεότερα δεδοµένα από εκείνα που αναφέρο-νται στο βιβλίο σας και σε άλλα δηµοσιεύµατα;
Αυτά που γίνονται σε άλλες χώρες µπορούν συχνά να εφαρµοστούν παντού. Για παράδειγµα, αυτά που γίνονται στην Αργεντινή ή στη Γαλλία ή στο Βέλγιο είναι εµπειρίες που είναι εφικτό να εφαρµοστούν σε όλες τις χώρες όπου διεξάγονται έρευνες. Σήµερα οι δικαστικές εξελίξεις επιτρέπουν να χρησιµοποιούνται δεδοµένα που η πρόσβαση σε αυτά δεν ήταν εκούσια, όπως, για παράδειγµα, δεδοµένα που εκλάπησαν, προκειµένου να υποβάλλονται αιτήσεις δικαστικής συνδροµής στην Ελβετία. Σε πολλές περιπτώσεις η Ελβετία έχει κάνει πολύ περισσότερα βήµατα απ’ ό,τι έχουν κάνει πολλές χώρες. Ακόµα και στο νοµοθετικό επίπεδο. Για ένα πολύ µεγάλο χρονικό διάστηµα κάποιοι διατείνονταν στην Ελλάδα ότι τα δεδοµένα δεν είναι εκµεταλλεύσιµα. Σήµερα ακόµα και η Ελβετία παραδέχεται ότι είναι. Πρέπει, λοιπόν, να συνειδητοποιήσουµε πόσο σηµαντικό είναι το διακύβευµα των επικείµενων εκλογών. 

Εισαγγελείς: Ξεψαχνίζουν εταιρείες και λογαριασμούς, αναζητούν ονόματα
Με πλήθος νέων στοιχείων, κινήσεων λογαριασµών και ονοµάτων εταιρειών τροφοδότησε τις ελληνικές Αρχές ο Ερβέ Φαλτσιάνι. Το πρώην στέλεχος της HSBC στην πολύωρη κατάθεσή του στους τέσσερις εισαγγελείς που τον συνάντησαν στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι πρόσφερε επιπλέον «όπλα» στον πόλεµο κατά της φοροδιαφυγής και του µαύρου χρήµατος.
Σύµφωνα µε πληροφορίες των «Επικαίρων», οι εισαγγελείς τώρα µελετούν τα στοιχεία, προσπαθώντας να βρουν τη διαδροµή του χρήµατος, µέσα από παρένθετα πρόσωπα, τραπεζικούς λογαριασµούς και περίεργες εταιρείες, ώστε να καταλήξουν σε αυτούς που πραγµατικά κρύβονται στη «λίστα Λαγκάρντ».
Οι ίδιες πηγές δεν επιβεβαιώνουν ότι έχουν καταλήξει ήδη σε συγκεκριµένα ονόµατα, καθώς η πληθώρα των στοιχείων του Φαλτσιάνι επιβάλλει εξαντλητικό έλεγχο και αλλεπάλληλες διασταυρώσεις προτού εξαχθούν ασφαλή συµπεράσµατα. Αντιθέτως, επιβεβαιώνεται ότι έχει ανανεωθεί το ραντεβού των εισαγγελέων µε το πρώην τραπεζικό στέλεχος για µετά τις εκλογές, ενώ αναµένεται να αποσταλούν αιτήµατα δικαστικής συνδροµής σε διάφορα ευρωπαϊκά κράτη, συνδροµή µέσω της οποίας είναι δυνατόν να εντοπιστούν συγκεκριµένα πρόσωπα που βρίσκονται «καµουφλαρισµένα» στη «λίστα Λαγκάρντ».

«Η εµπειρία µου µε έχει διδάξει ότι, χωρίς την πολιτική βούληση να υπάρξουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις, είναι πολύ δύσκολο να εργαστούν οι άνθρωποι που διεξάγουν την έρευνα. Αν, λοιπόν, µέχρι σήµερα τα αποτελέσµατα ήταν µηδενικά στην Ελλάδα, οι λόγοι είναι προφανώς καθαρά πολιτικοί»...
Από τα Eπίκαιρα (tvxs)

Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2015

Πολ Μέισον: Η Ελλάδα εργαστήρι μιας Ευρώπης νέου τύπου

21:07 | 17 Σεπ. 2015
“Εργαστήρι μιας Ευρώπης νέου τύπου” θεωρεί την Ελλάδα ο οικονομικός αναλυτής του Channel- 4 Paul Mason , ο οποίος μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, με αφορμή τις εκλογές, αλλά και την έκδοση του νέου βιβλίου του, "postcapitalism- a guide to our Future", που θα μεταφραστεί και στα ελληνικά.
Ο Paul Mason εκτιμά ότι ακόμα και στην Ελλάδα της κρίσης "βλέπουμε την αρχή μιας οικονομίας που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που ζούμε", ενώ ερωτηθεί για το χρέος λέει ότι "δεν υπάρχει σοβαρός οικονομολόγος που να θεωρεί το χρέος βιώσιμο". Ωστόσο επισημαίνει ότι δυνητικοί σύμμαχοι της Ελλάδας στο πλαίσιο της Ευρωζώνης θα μπορούσαν να θεωρηθούν οι Γάλλοι και οι Ιταλοί, σε αντίθεση με τους Γερμανούς, τους οποίους χαρακτηρίζει "εκδικητικούς".
Ερωτηθείς εξάλλου ποιο θεωρεί σοβαρότερο πρόβλημα για την Ευρώπη- την κρίση χρέους ή το προσφυγικό, ο Paul Mason είναι κατηγορηματικός: "το προσφυγικό πρόβλημα μόλις άρχισε".
"Κύριε Mason, σε μία ομιλία σας πριν από μερικούς μήνες, διακηρύξατε ότι "ο καπιταλισμός πεθαίνει". Και τι ακολουθεί;", ρωτούμε τον Βρετανό αναλυτή.
"Ο καπιταλισμός θα πάρει πολύ καιρό για να πεθάνει", απαντά ο Paul Mason. "Και στο βιβλίο μου, "PostCapitalism” αναφέρω ότι είναι η συνέπεια της τεχνολογίας της ενημέρωσης στην αγορά. Αυτό δείχνει πολύ μακριά από αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα. Τα προβλήματα της Ελλάδας είναι πολύ άμεσα και οφείλονται στις παλιές μορφές του καπιταλισμού, που γνωρίζουμε ως νεοφιλελευθερισμό. Η Ελλάδα θα μπει σε άλλο ένα μνημόνιο λιτότητας. Όμως νομίζω ότι ακόμα και σε μία χώρα όπως η δική σας, βλέπουμε πραγματικά την αρχή μίας εναλλακτικής οικονομίας, στην οποία αναφερόμαστε… Ακόμα και στην Ελλάδα υπάρχει η αρχή, νομίζω, μίας οικονομίας που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που ζούμε".
Ρωτούμε τον Paul Mason κατά πόσο συμφωνεί με την εκτίμηση κάποιων Ελλήνων, ότι η χώρα έχει γίνει όμηρος του διεθνούς τραπεζικού συστήματος.
"Η Ελλάδα είναι κάτι περισσότερο από όμηρος του διεθνούς τραπεζικού συστήματος. Νομίζω ότι είναι το εργαστήρι μιας Ευρώπης νέου τύπου. Το ευρώ, που εμείς οι οικονομολόγοι παρατηρούσαμε να γεννάται στις αρχές της δεκαετίας του 2000, παρουσιάστηκε ως ένα συνεργατικό πρόγραμμα που θα δημιουργήσει ένα ενιαίο νόμισμα και σταδιακά ένα ενιαίο τραπεζικό σύστημα. Αυτό που έχουμε τώρα, νομίζω ότι είναι μία μηχανή που καταστρέφει δουλειές", απαντά ο Paul Mason, για να προσθέσει : "Όχι απλά καταστρέφει δουλειές στη νότια Ευρώπη, όπου όπως ξέρετε έχουμε την ανεργία των νέων σε τραγικά επίπεδα, αλλά ακόμα και στη Γερμανία, όπου έχουμε την λεγόμενη αρχή των μηδενικών ελλειμμάτων. Αυτό στραγγαλίζει τις επενδύσεις, στραγγαλίζει τη δυνατότητα της Γερμανίας να εκσυγχρονισθεί και φοβάμαι ότι η νέα ορθοδοξία, το γερμανικό αποτύπωμα στο ευρώ θα στραγγαλίσει σταδιακά την ευρωπαϊκή οικονομία. Άρα, ό, τι και αν συμβεί στην Ελλάδα, βρίσκεται σε κίνδυνο το ίδιο το πρόγραμμα (του ευρώ)".
"Υπάρχει τρόπος να γίνει βιώσιμο το ελληνικό χρέος", ρωτούμε τον Paul Mason.
"Δεν γνωρίζω κανέναν σοβαρό οικονομολόγο που να πιστεύει ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο. Γι αυτό, στον απόηχο του τρίτου μνημονίου, είπα ότι ακόμα κι αν γίνει αναδιάρθρωση του χρέους, ή αν δεν υπάρξει άλλη μία κρίση χρέους, και αυτό αφορά φυσικά οποιονδήποτε βρίσκεται στην εξουσία- είτε είναι η ΝΔ, είτε ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε μία νέα συμμαχία, θα έχει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ότι τα μέτρα που σχεδιάστηκαν στο μνημόνιο του Ιουλίου θα προκαλέσουν νέα ύφεση και αν το χρέος δεν αναδιαρθρωθεί πλήρως, δεν θα αποπληρωθεί", απαντά οPaul Mason.
Στην ερώτηση "ποιο πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα θα μπορούσε να διαπραγματευτεί και ίσως να πείσει τους πιστωτές για να αλλάξουν τακτική στο θέμα του χρέους", ο Paul Mason απάντησε ότι από τα όσα συνέβησαν τον Ιούλιο είναι σαφές ότι ο ελληνικός λαός φαίνεται προσηλωμένος στο ευρώ.
"Άρα, είναι λογικό να λέμε ότι δεν μπορεί να υλοποιηθεί ένα πρόγραμμα κοινωνικής δικαιοσύνης που να περιέχει το "πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης" του ΣΥΡΙΖΑ, εντός της ευρωζώνης. Όχι εντός μίας ευρωζώνης όπου κυριαρχεί η Γερμανία".
Ωστόσο ο Paul Mason θεωρεί ότι υπάρχουν περιθώρια "να γίνουν πολλά, να γίνουν άλλα πράγματα". "Αυτή νομίζω ότι είναι η λογική των επιχειρημάτων του Τσίπρα στις εκλογές, ότι η κυβέρνηση που θα εκλεγεί μπορεί να κάνει κάποια άλλα πράγματα. Και φυσικά αν η κυβέρνηση που θα εκλεγεί επιτύχει στη διαπραγμάτευση για την αναδιάρθρωση του χρέους, τότε θα έχουμε μία πολύ ενδιαφέρουσα συγκυρία, διότι πέραν του τρίτου μνημονίου, που δίνει στην Ελλάδα πολύ καλύτερους όρους ως προς τον στόχο για το πρωτογενές πλεόνασμα, νομίζω ότι θα επιτευχθεί κάποιου είδους ποιοτική νίκη", εξηγεί ο Πολ Μέισον, για να προσθέσει ότι "υπάρχει ένα είδους υποβοηθητικής λειτουργίας εντός ευρώ- οι Γάλλοι και οι Ιταλοί, αλλά υπάρχει και μία εκδικητική λειτουργία, που είναι οι Γερμανοί, οι Λιθουανοί και οι Εσθονοί και αυτή η εκδικητική πλευρά πιθανώς θεωρεί ότι δεν πρόκειται να συναινέσει σε ελάφρυνση του χρέους εκτός αν υπάρχει μία κυβέρνηση στην Ελλάδα που είναι της αρεσκείας τους, δηλαδή μία κυβέρνηση δεξιάς".
Με αφορμή την εκτίμηση του Τζοζεφ Στίγκλιτς ότι η οικονομική κρίση στην ευρωζώνη δεν έχει ξεπεραστεί και η κατάσταση στην Ελλάδα θα επιδεινωθεί, ζητούμε από τον Paul Mason την δική του εκτίμηση.
"Έχει δίκιο (ο Στίγκλιτς) και στα δύο", απαντά ο Paul Mason. " Η οικονομική κρίση στο ευρώ εξαρτάται κυρίως από το κατά πόσο η παγκόσμια οικονομία μπορεί να τα βγάλει πέρα με την επιβράδυνση της ανάπτυξης της Κίνας. Εάν επιβραδυνθεί ο ρυθμός ανάπτυξης στην Κίνα και η Κίνα αντιδράσει με νομισματική χαλάρωση, που σημαίνει ότι τυπώνει περισσότερο χρήμα, δώσει πιο εύκολα δάνεια και υποτιμήσει το δικό της νόμισμα, τότε είναι σαν να τίθεται υπό συζήτηση η επίδραση της ποσοτικής χαλάρωσης του ευρώ, και τότε το ευρώ πρέπει να κάνει κάτι παραπάνω. Και ο φόβος μου είναι ότι η παγκόσμια οικονομία θα μπει σε μία περίοδο αποπληθωρισμού, διότι πρακτικά η μόνη μηχανή ανάπτυξης που μας έχει μείνει είναι η Κίνα και οι τρόποι της για την ανάπτυξη. Η Ευρωζώνη είναι το αντίθετο από μία μηχανή ανάπτυξης, είναι μία μηχανή στασιμότητας και κανένας αριθμός νέων θέσεων εργασίας, φτηνών θέσεων εργασίας, που δημιουργούνται στην Ουγγαρία και στη Γερμανία, δεν μπορεί να υπερβεί την δομική ανεργία που δημιουργεί το σύστημα σε όλη τη νότια Ευρώπη".
Κλείνοντας την συνέντευξη, ρωτούμε τον Paul Mason, ποιο θεωρεί ότι είναι το πιο σοβαρό πρόβλημα στην Ευρώπη- η κρίση χρέους, ή το προσφυγικό.
"Νομίζω ότι η προσφυγική κρίση είναι κάτι που εμείς, που ξέραμε πως θα εξελιχθεί το πρόβλημα των προσφύγων που αυξανόταν τα τελευταία τρία- τέσσερα χρόνια, είναι κάτι που λέγαμε ότι θα έλθει. Νομίζω ότι το μεγάλο πρόβλημα με τους πρόσφυγες μόλις αρχίζει, διότι οι Ούγγροι επιμένουν να αποκλείουν τα σύνορά τους με συρματοπλέγματα και αυτό θα προκαλέσει ένα αντίστροφο κύμα εξαθλιωμένων ανθρώπων, που από τα σερβο-ουγγρικά σύνορα θα παίρνουν τον δρόμο του γυρισμού προς τον Πειραιά, προς τη Λέσβο και από εκεί προς την Ανατολή, την Τουρκία. Το μήνυμα της Μέρκελ "ελάτε στη Γερμανία", θα έπρεπε να είναι "δεν μπορέσατε να έλθετε στη Γερμανία, τι να κάνουμε κι εμείς;", λέει ο Μέισον. Κατά την άποψή του το προσφυγικό θα είναι ένα από τα πιο δύσκολα προβλήματα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η νέα κυβέρνηση στην Ελλάδα. "Υπάρχει μία πολιτική που δεν έχει ανακοινωθεί, για την μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα διέλευσης, κάτι που όμως δεν θα αποτελεί επιλογή σε τρεις – τέσσερις εβδομάδες αν δεν υπάρξει πανευρωπαϊκή λύση. Άρα, προφανώς, η απάντηση στο ερώτημα είναι ότι το πιο πιεστικό ζήτημα αυτή τη στιγμή και όχι μόνο για την Ευρωζώνη, αλλά για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ότι πρέπει να κάνει κάτι συντονισμένα για τους πρόσφυγες. Εάν δεν το κάνει, κάτι που είδαμε δύο φορές το καλοκαίρι, θα δούμε σημαντικούς ευρωπαϊκούς θεσμούς και αξίες να αποσαρθρώνονται. Εάν η Ευρώπη δεν μπορέσει να κάνει κάτι για τους πρόσφυγες, η ίδια η Ευρώπη ως συνολικό πρόγραμμα θα δείχνει πολύ δυσλειτουργική".
Από το tvxs

Spiegel: Πως οι σούπερ - πλούσιοι απειλούν τη δημοκρατία των ΗΠΑ

Πολιτικοί και οργανώσαεις λαμβάνουν δωρεές χωρίς περιορισμό
Spiegel: Πως οι σούπερ - πλούσιοι απειλούν τη δημοκρατία των ΗΠΑ
6
εκτύπωση  

Δύο πολύ επικίνδυνες εξελίξεις συγκλίνουν στη τρέχουσα προεκλογική περίοδο στις Ηνωμένες Πολιτείες: η αποσύνδεση των σούπερ πλουσίων από την υπόλοιπη κοινωνία που συντελείται με ταχείς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια και μία σειρά αποφάσεων του Ανώτατου Δικαστηρίου από το 2010, που επιτρέπει στους πολιτικούς και σε οργανώσεις υποστηρικτών να λαμβάνουν δωρεές χωρίς περιορισμό. Όπως αναφέρει άρθρο στο γερμανικό Der Spiegel, «ο συνδυασμός αυτών των δύο γεγονότων υπονομεύει την ανάπτυξη της πιο σπουδαίας δημοκρατίας στον κόσμο».

Δύο είναι οι υποψήφιοι των προκριματικών εκλογών που τώρα συγκεντρώνουν την περισσότερη προσοχή. Ο ένας είναι ο αυτο - αποκαλούμενος σοσιαλιστής Μπέρνι Σάντερς, ο οποίος στις προεκλογικές του ομιλίες μπορεί να γεμίσει ολόκληρα στάδια με 20.000 υποστηρικτές. Ο άλλος ο δισεκατομμυριούχος Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είναι το φαβορί για το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Οι δυο τους, γράφει στο δημοσίευμά  του γερμανικού περιοδικού, έχουν ένα κοινό μεταξύ τους: απορρίπτουν το αμερικανικό σύστημα χρηματοδότησης των υποψηφίων. Ο ένας το κάνει από πεποίθηση. Ο άλλος επειδή μπορεί να χρηματοδοτήσει από μόνος του την προεκλογική του εκστρατεία.

Ο Σάντερς υποστηρίζει ότι δεν θέλει τα χρήματα των πλουσίων. Περίπου 400.000 Αμερικανοί της μεσαίας τάξης συνέβαλαν στην περιοδεία του μέχρι τώρα, με 31,2 δολάρια κατά μέσο όρο ο καθένας. Ο Τραμπ δήλωσε ότι αρνήθηκε μία δωρεά 5 εκατομμυρίων δολαρίων από ένα μάνατζερ μίας hedge fund και κατηγορεί τον μεγαλύτερό του αντίπαλο στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα, Τζεμπ Μπους, ότι είναι «μαριονέτα των δωρητών του». «Είναι άραγε όμως πιο δημοκρατικό ένας δισεκατομμυριούχος να μπορεί να αγοράσει την προεκλογική του εκστρατεία από το να επιτρέψει σε άλλους να την αγοράσουν;» διερωτάται το άρθρο.

Η κατανομή του πλούτου στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι εξαιρετικά άνιση: το ανώτατο 0,1% κατέχει σχεδόν τον ίδιο πλούτο με το χαμηλότερο 90%. Η περιουσία της οικογένειας του Σαμ Γουόλτον, του ιδρυτή της αλυσίδας σούπερ-μάρκετ Walmart, ανέρχεται στα 149 δισ. δολάρια. Η οικογένεια κατέχει τον ίδιο πλούτο με το κατώτερο 42% του πληθυσμού στο σύνολό του. Ο σοσιαλιστής Σάντερς και ο δισεκατομμυριούχος Τραμπ, υποστηρίζουν ότι το αμερικανικό όνειρο έχει πια καταστραφεί. Με εξαίρεση τον Σάντερς, ωστόσο, κανείς από τους υποψηφίους προέδρους σήμερα, δεν υποστηρίζει την φορολόγηση των πλουσίων - ούτε καν του 0,1%. Αντίθετα, οι περισσότεροι υπόσχονται φοροελαφρύνσεις και αυτό, παρά το γεγονός ότι οι περισσότερες επιχειρήσεις δεν πληρώνουν καν φόρους αφού συγκαλύπτουν τα κέρδη τους.

«Το γεγονός ότι ελάχιστοι πολιτικοί προσπαθούν να αλλάξουν την κατάσταση, έχει άμεση σχέση με το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα της Αμερικής. Οι σούπερ πλούσιοι δωρίζουν περισσότερα από ποτέ στις προεκλογικές εκστρατείες των υποψηφίων. Είναι μία υπολογιστική κίνηση και δεν έχει καμία σχέση με την αγάπη τους για τη δημοκρατία. Το γεγονός ότι πλέον υπάρχουν ελάχιστα όρια και κανένας περιορισμός στο ποσό που μπορεί να δώσει κάποιος στα "Super PACs" - όπως αποκαλούνται οι "πολιτικές επιτροπές δράσης" που υποστηρίζουν τους υποψηφίους - είναι αποτέλεσμα της σχετικής απόφασης του 2010 από το Ανώτατο Δικαστήριο. Το δικαστήριο αποφάσισε ότι οι πολιτικές δωρεές είναι ένα είδος ελευθερίας της έκφρασης. Τα πέντε μέλη του δικαστηρίου που όρισαν ρεπουμπλικάνοι πρόεδροι αποφάσισαν ότι δεν μπορεί να μπει όριο στις δωρεές. Οι τέσσερις δικαστές των δημοκρατικών προέδρων διαφώνησαν. Η απόφαση είναι η πιο καταστροφική στη σύγχρονη αμερικανική Ιστορία και απειλεί τη δημοκρατία της χώρας» σημειώνει το δημοσίευμα.

Και αυτό γιατί, η ικανότητα άσκησης πολιτικής επιρροής αυξάνει αναλογικά με τον πλούτο και με τη σειρά της, παγιώνει ακόμη περισσότερο το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών στη χώρα. Οι υπερ - πλούσιοι στις ΗΠΑ αντιτίθενται στην υιοθέτηση μεγαλύτερης φορολογίας για τους ίδιους. Απορρίπτουν επίσης έναν αξιοπρεπή κατώτατο μισθό, ένα θεσμικό σύστημα υγείας και δημόσια πανεπιστήμια. Τάσσονται ενάντια σε οτιδήποτε θα μπορούσε να βοηθήσει το κατώτερο 90% να ανέβει. «Μπορεί τελικά ο Τραμπ να κάνει μεγάλο καλό στη χώρα του με την υποψηφιότητά του, επειδή επιδεικνύει ξεκάθαρα όσα είναι σάπια σε αυτό το σύστημα. Με όλο τον σεβασμό, είναι ένας χρήσιμος ηλίθιος» καταλήγει το άρθρο του Der Spiegel.
Από το βήμα

Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2015

ΟΟΣΑ: Μειώθηκε κατά 27,5% το διαθέσιμο κατά κεφαλήν εισόδημα στην Ελλάδα

Κατακόρυφη πτώση σε δαπάνες νοικοκυριών και αποταμίευση
ΟΟΣΑ: Μειώθηκε κατά 27,5% το διαθέσιμο κατά κεφαλήν εισόδημα στην Ελλάδα
εκτύπωση  

Μείωση κατά 27,5% παρουσίασε το διαθέσιμο κατά κεφαλήν εισόδημα στην Ελλάδα, με τις δαπάνες των νοικοκυριών αλλά και την αποταμίευση να παρουσιάζουν κατακόρυφη πτώση από το 2007 έως σήμερα.
 
Τη δραματική συρρίκνωση του διαθέσιμου εισοδήματος κατά την περίοδο της κρίσης στην Ελλάδα αποτυπώνει ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) σε ειδική έκθεση για την οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών στις χώρες – μέλη του.
Συγκεκριμένα, από το 2007 έως και το πρώτο τρίμηνο του 2015 το διαθέσιμο κατά κεφαλήν εισόδημα των Ελλήνων μειώθηκε κατά 1/4, με την κατά κεφαλήν κατανάλωση να υποχωρεί κατά 20% από το 2007 έως τις αρχές του 2015.
Αντίστοιχα πτωτική ήταν και η πορεία των αποταμιεύσεων. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, το ποσοστό αποταμίευσης στις αρχές του 2007 ήταν 3,2%. Στο τέλος του 2013 το ποσοστό ήταν στο -11,1%, ενώ στο πρώτο τρίμηνο του 2015 είχε περιοριστεί η πτώση του στο -6,8%.
Κατά μέσο όρο το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξήθηκε στις χώρες του ΟΟΣΑ κατά 3,3% στο πρώτο τρίμηνο του 2015 έναντι του 2007, ενώ το κατά κεφαλήν διαθέσιμο εισόδημα παρουσίασε άνοδο κατά 8,1%.
Ο Οργανισμός επισημαίνει ότι υπάρχουν μεγάλες αποκλίσεις μεταξύ των χωρών του και ειδικά σε εκείνες όπου εφαρμόστηκαν προγράμματα προσαρμογής όπως η Ελλάδα.
Από το Βήμα

Τι ενώνει τη Συρία, την Ελλάδα και την Ουκρανία

Πώς μια βαθύτερη κρίση της διεθνούς ολοκλήρωσηςκαι συνεργασίας μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτηγια τη δημιουργία ενός νέου παγκόσμιου συστήματος
Τι ενώνει τη Συρία, την Ελλάδα και την Ουκρανία
Στον δρόμο για το άγνωστο. Πρόσφυγες από τη Συρία στον σιδηροδρομικό σταθμό της Βουδαπέστης
εκτύπωση  

Εκ πρώτης όψεως οι μείζονες σημερινές διεθνείς κρίσεις δείχνουν να έχουν ελάχιστα κοινά στοιχεία. Κάποιες, όπως το δράμα του ελληνικού χρέους, αποτελούν οικονομικές καταστροφές. Αλλες, όπως η κατάρρευση της Συρίας, χαρακτηρίζονται από βαρβαρότητα και πολιτικό χάος. Και κάποιες άλλες, με πιο αξιοσημείωτη περίπτωση τα δεινά της Ουκρανίας, βρίσκονται κάπου στο ενδιάμεσο. Παρά τα όσα ενδεχομένως θέλουν να πιστεύουν οι πολιτικοί ιθύνοντες, όμως, τα γεγονότα αυτά δεν είναι ασύνδετα.

Αντιθέτως, αντανακλούν μια βαθύτερη κρίση της διεθνούς ολοκλήρωσης και συνεργασίας. Κατά τα τελευταία 60 χρόνια ο κόσμος βίωσε μια άνευ προηγουμένου ειρήνη και ευημερία για έναν απλούστατο λόγο: οι χώρες ενσωματώθηκαν οικειοθελώς σε μια διεθνή κοινότητα βασισμένη σε κοινούς κανόνες και πρότυπα. Αλλά αυτή η τάση έχει δώσει τη θέση της σε αποσπασματικές αντιδράσεις στην εκάστοτε κρίση - είτε είναι η λιτότητα είτε ο τοπικός περιορισμός των ζημιών - οι οποίες βασίζονται στην παράλογη υπόθεση ότι προβλήματα όπως αυτά στην Ελλάδα, στη Συρία και στην Ουκρανία θα διορθωθούν τελικά από μόνα τους.

Βασιζόμενοι σε πρόχειρα μέτρα για την αντιμετώπιση κρίσεων, οι παγκόσμιοι ηγέτες μοιάζει να έχουν ξεχάσει πόσο αλληλένδετος είναι πλέον ο κόσμος. Η αναστάτωση ή η στασιμότητα σε ένα μέρος ενός περίπλοκου συστήματος μπορεί να έχει τεράστιες συνέπειες σε κάποιο άλλο, υπό τη μορφή, ας πούμε, μιας προσφυγικής κρίσης ή μιας αύξησης της ανισότητας.

Κρίσεις που διαλύουν, κρίσεις που ενώνουν
Ο οικονομολόγος Αλμπερτ Χίρσμαν είπε κάποτε ότι μια κρίση μπορεί να είναι είτε διαλυτική είτε ενοποιητική. Τα άτομα και οι οργανώσεις που αντιμετωπίζουν αντιξοότητες και δεν έχουν πίστη στους πολιτικούς ιθύνοντες μπορούν είτε να «εξέλθουν» από τους θεσμούς και τις κοινωνίες που τους δεσμεύουν είτε να συσπειρωθούν και να τους αναζωογονήσουν.
Δυστυχώς οι σημερινές κρίσεις μέχρι στιγμής μοιάζει να είναι διαλυτικές. Σκεφθείτε τη φυγή κεφαλαίων η οποία ανάγκασε την Ελλάδα να επιβάλει ελέγχους. Φυσικά οι μηχανισμοί εξόδου όπως η φυγή κεφαλαίων μπορούν να έχουν θετικό αντίκτυπο. Κατά τον 18ο αιώνα η φυγή κεφαλαίων περιόρισε τους ληστρικούς κυβερνήτες. Ο Ανταμ Σμιθ θεωρούσε την αύξηση του κινητού κεφαλαίου ως μια δύναμη η οποία θα ενθάρρυνε την εφαρμογή δημόσιων πολιτικών που εξυπηρετούν το γενικό συμφέρον.
Ωστόσο στον σημερινό διασυνδεδεμένο κόσμο το κεφάλαιο μπορεί να κινηθεί πολύ πιο γρήγορα και προς πολύ περισσότερους προορισμούς διασχίζοντας σύνορα με ένα κλικ. Επιπλέον ο παγκόσμιος χρηματοπιστωτικός κλάδος είναι σε μεγάλο βαθμό αυτόνομος και καθοδηγείται από το προσωπικό συμφέρον και όχι από την επιθυμία να προαχθεί το κοινό καλό. Αλλά η παγκόσμια τάξη δεν είναι σε καμία περίπτωση καταδικασμένη να περιέλθει στο χάος. Η σημερινή κρίση της διεθνούς ολοκλήρωσης μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη για τη δημιουργία ενός νέου παγκόσμιου συστήματος.
Αυτό έχει συμβεί στο παρελθόν. Πράγματι η παρούσα παγκόσμια τάξη προέκυψε από τις μείζονες κρίσεις της Μεγάλης Υφεσης και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με τις χώρες να οικοδομούν κοινωνικά συμβόλαια και οικονομικούς θεσμούς που θα υποστήριζαν την ειρήνη και την ευημερία για τις επόμενες δεκαετίες. Προκειμένου να εξασφαλίσουμε ότι μια κρίση θα παραγάγει μια τόσο εποικοδομητική ενοποιητική αντίδραση, οι πολιτικοί ιθύνοντες πρέπει να αλλάξουν τη νοοτροπία τους. Αντί να βλέπουν μόνο προβλήματα που πρέπει να περιοριστούν, θα πρέπει να εκλάβουν τις κρίσεις ως ευκαιρία για πρόοδο.

Οχι στη λιτότητα που σκοτώνει την ανάπτυξη
Σήμερα υπάρχει η δυνατότητα να υιοθετηθούν ορισμένες σημαντικές ενοποιητικές πολιτικές. Στο οικονομικό επίπεδο οι πολιτικοί ιθύνοντες θα πρέπει να σταματήσουν να ρίχνουν δημόσιο χρήμα σε προγράμματα διάσωσης που ωφελούν τους ιδιώτες πιστωτές σε βάρος των φορολογουμένων και θα πρέπει να τερματίσουν τα προγράμματα λιτότητας που σκοτώνουν τις προοπτικές ανάπτυξης και δεν αντιμετωπίζουν το υπερβολικό χρέος.
Πρέπει επίσης να μεταρρυθμίσουν τα φορολογικά συστήματα και να βελτιώσουν τη συνεργασία για τη μείωση της φοροδιαφυγής χρησιμοποιώντας τα πρόσθετα έσοδα για να επενδύσουν σε φυσικές υποδομές και εκπαίδευση. Τέτοια μέτρα θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας σήμερα και θα διασφαλίσουν την ευημερία για το αύριο. Πολιτικά μέτρα είναι επίσης αναγκαία. Η Ευρώπη χρειάζεται ένα πιο δημοκρατικό πλαίσιο που να κρατά τους χρηματοδότες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ομοίως, με τη δυνατότητα ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ να αποτελεί νεκρό γράμμα, η Δύση θα πρέπει να λάβει μέτρα για να αμβλύνει τις εντάσεις με τη Ρωσία προκειμένου να εξασφαλίσει τη συνέχιση της συμμετοχής της στις διεθνείς προσπάθειες για την αντιμετώπιση βασικών απειλών (όπως έκανε κατά τη διαπραγμάτευση της πρόσφατης συμφωνίας για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν). Η μερική αντιμετώπιση των προβλημάτων μπορεί να οδηγήσει σε ένα μόνο αποτέλεσμα: την κατάρρευση. Μόνο όταν οι ηγέτες του κόσμου αναγνωρίσουν την κοινή πηγή και τη διασύνδεση των σημερινών διεθνών κρίσεων θα είναι σε θέση να τις αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά.

Ο κ. Jeremy Adelman είναι διευθυντής του Εργαστηρίου Διεθνούς Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, ενώ η Anne-Laure Delatte είναι ερευνήτρια στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας.
Από το Βήμα