http://www.koutipandoras.gr/article/133968/i-litotita-den-einai-giaoloys-576-ellines-kroisoi-ehoyn-perioysia-88-dis-dolarion

Ερίκ Τουσέν

http://kinisienergoipolites.blogspot.gr/2015/02/1822015.html

Θεοσεβής ο πρόεδρος

Φρόντισε ο κ. Παυλόπουλος, κατά την ανακοίνωση της εκλογής του από την πρόεδρο της βουλής,να φανεί όλο του το εικονοστάσιο!!! Ευσεβής, λοιπόν, ο νέος πρόεδρος. Άνθρωπος του θεού που αγαπά όλα τα πλάσματα το ίδιο. Γιαυτό και διόρισε δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλους στο δημόσιο με συνοπτικές και αδιαφανείς διαδικασίες. Μόνο που η αγάπη του αυτή ήταν μονόμπαντη. Έγερνε προς τη δεξιά του θεού!! Σταθερά. (Θεός+ρουσφέτι=υποκρισία).
Την ώρα που φεύγει μια φαύλη κυβέρνηση μας έρχεται μια από τα ίδια από την προεδρία. Το σύστημα κρατά γερά..

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΓια λόγους πολιτικής σκοπιμότητας λοιπόν η επιλογή του Παυλόπουλου. Κάποιος από το χώρο της ΝΔ έπρεπε να είναι ντε και καλά. Έτσι έκριναν οι πολιτικοί εγκέφαλοι του ΣΥΡΙΖΑ. Δύσκολο να το καταλάβω. Για μένα πρόεδρος δημοκρατίας , έτσι όπως είναι αποστερημένος από κάθε εξουσία, θα έπρεπε να είναι ένας άνθρωπος με ήθος. Υπόδειγμα ανθρώπου. Μέσα στη κρίση αξιών, σημασιών, νοημάτων, ιδεολογιών και οραμάτων ας έχουμε τουλάχιστον ένα πρόεδρο που με το λόγο του και την όλη συμπεριφορά του θα ήταν αντίβαρο στη γενική σήψη που μας περιβάλει. Ο Παυλόπουλος φορτωμένος με πλήθος πολιτικών αμαρτημάτων δεν μπορεί, και να θέλει, να επιτελέσει ένα τέτοιο ρόλο. Μετά τον χειρότερο πρόεδρο δημοκρατίας, τον Παπούλια, αντί για αναβάθμιση ο ΣΥΡΙΖΑ κινήθηκε στα ίδια επίπεδα. Κρίμα.
ΥΓ: Ο καλύτερος λοιπόν από το χώρο της δεξιάς ήταν ο Παυλόπουλος; Φαίνεται πως ναι. Είναι τραγικό ένα τόσο μεγάλο κόμμα να μη διαθέτει στις τάξεις του ανθρώπους κύρους και ήθους. Ποιοι μας κυβερνούσαν...

Κρούγκμαν: Βαϊμάρη του Αιγαίου η Ελλάδα

Παρέμβαση

18:09 | 16 Φεβ. 2015

  

Νέα έκκληση προς τους ευρωπαίους να δώσουν στην Ελλάδα «μια ευκαιρία να ανακάμψει» απευθύνει ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν με άρθρο του στους New York Times.

Ο Πόλ Κρούγκμαν συγκρίνει την κατάσταση στη σημερινή Ελλάδα με εκείνη των ημερών της Βαϊμάρης, επισημαίνει ότι η ύφεση και η οικονομική καταστροφή στη χώρα μας είναι πλέον ανάλογες με εκείνην που υπέστη η Γερμανία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και καλεί τους ευρωπαίους ηγέτες να πάρουν τα σωστά μαθήματα από την ιστορία. Και, για μια ακόμη φορά, τονίζει πως το ελληνικό χρέος, ως έχει, δεν μπορεί να αποπληρωθεί και πώς η Ελλάδα δεν αντέχει άλλη παράταση της ασφυκτικής λιτότητας.

Ολόκληρο το άρθρο του Πολ Κρούγκμαν

«Αν προσπαθήσουμε να μιλήσουμε για τις πολιτικές που χρειαζόμαστε σε μια υφεσιακή παγκόσμια οικονομία, είναι βέβαιο ότι κάποιοι θα απαντήσουν παραπέμποντας  στη Βαϊμάρη, που υποτίθεται ότι αποτελεί μάθημα για τους κινδύνους των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και της νομισματικής επέκτασης. Όμως η ιστορία της Γερμανίας μετά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο σχεδόν πάντα αναφέρεται με περίεργα επιλεκτικό τρόπο.  Ακούμε συνεχώς για τον υπερπληθωρισμό του 1923, όταν ο κόσμος κουβαλούσε καρότσια με χρήμα, όμως ποτέ δεν ακούμε για τον πιο σχετικό αποπληθωρισμό των αρχών της δεκαετίας του 1930, όταν η κυβέρνηση του καγκελάριου Μπρούνινγκ -έχοντας πάρει το λάθος μάθημα- προσπαθούσε να υπερασπιστεί τη σύνδεση της Γερμανίας με τον χρυσό με σφιχτή νομισματική πολιτική και σκληρή λιτότητα.
Και τι γίνεται με αυτό που συνέβη πριν από τον υπερπληθωρισμό, όταν οι νικήτριες συμμαχικές δυνάμεις προσπάθησαν να αναγκάσουν τη Γερμανία να πληρώσει τεράστιες επανορθώσεις; Αυτή είναι επίσης μια ιστορία που έχει μεγάλη σχέση με τη σύγχρονη εποχή, διότι έχει άμεση σχέση με την κρίση που εξελίσσεται τώρα γύρω από την Ελλάδα.

Το θέμα είναι πως τώρα, περισσότερο από ποτέ, είναι κρίσιμης σημασίας οι ηγέτες της Ευρώπης να θυμηθούν τη σωστή ιστορία. Αν δεν το κάνουν, το ευρωπαϊκό εγχείρημα της ειρήνης και της δημοκρατίας μέσω της ευημερίας, δεν θα επιβιώσει.

Σε ό,τι αφορά τις επανορθώσεις: η βασική ιστορία είναι ότι η Βρετανία και η Γαλλία, αντί να θεωρήσουν την νεο -εδραιωθείσα δημοκρατία στη Γερμανία πιθανό εταίρο, της συμπεριφέρθηκαν σαν να ήταν ο κατακτημένος εχθρός, απαιτώντας να τις αποζημιώσει για τις δικές τους πολεμικές απώλειες. Αυτό δεν ήταν καθόλου σοφό – και αυτά που απαιτήθηκαν από τη Γερμανία ήταν αδύνατον να εφαρμοστούν, για δύο λόγους:

Πρώτον, η γερμανική οικονομία είχε ήδη καταστραφεί από τον πόλεμο. Δεύτερον, το πραγματικό βάρος για αυτήν τη βυθισμένη οικονομία θα ήταν πολύ μεγαλύτερο από την άμεση πληρωμή των εκδικητικών συμμάχων.

Στο τέλος, και αναπόφευκτα, τα πραγματικά ποσά που εισέπραξαν από τη Γερμανία ήταν πολύ μικρότερα από τις απαιτήσεις των συμμάχων. Όμως η προσπάθεια να επιβληθεί φόρος υποτέλειας σε ένα κατεστραμμένο κράτος -μάλιστα, η Γαλλία εισέβαλε και κατέλαβε τη βιομηχανική καρδιά της Γερμανίας, το Ρουρ, σε μια προσπάθεια να πάρει την πληρωμή της- σακάτεψε τη γερμανική δημοκρατία και δηλητηρίασε τις σχέσεις της με τους γείτονές της.

Και αυτό μας φέρνει στην αντιπαράθεση μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών της. Μπορείτε να επιχειρηματολογήσετε ότι η Ελλάδα προκάλεσε μόνη της τα προβλήματά της, αν και είχε μεγάλη συνδρομή σ' αυτό από ανεύθυνους πιστωτές. Στο σημείο αυτό, ωστόσο, το απλό γεγονός είναι ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποπληρώσει πλήρως τα χρέη της. Η λιτότητα έχει καταστρέψει την οικονομία της όσο ολοκληρωτικά κατέστρεψε τη Γερμανία η στρατιωτική ήττα – το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας μειώθηκε κατά 26% από το 2007 μέχρι το 2013, έναντι της πτώσης 29% που κατέγραψε το γερμανικό από το 1913 μέχρι το 1919.

Παρά την καταστροφή αυτή, η Ελλάδα κάνει πληρωμές προς τους πιστωτές της, εμφανίζοντας πρωτογενές πλεόνασμα περίπου 1,5% του ΑΕΠ. Και η νέα ελληνική κυβέρνηση είναι πρόθυμη να συνεχίσει να εμφανίζει αυτό το πλεόνασμα. Αυτό που δεν είναι πρόθυμη να κάνει είναι να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των πιστωτών της για τριπλασιασμό του πλεονάσματος και για συνέχιση εμφάνισης τεράστιων πλεονασμάτων για πολλά χρόνια ακόμα.

Τι θα συνέβαινε αν η Ελλάδα προσπαθούσε να δημιουργήσει αυτά τα τεράστια πλεονάσματα; Θα έπρεπε να περικόψει περαιτέρω τις κρατικές δαπάνες – όμως αυτό δεν θα ήταν το τέλος της ιστορίας. Οι περικοπές δαπανών έχουν ήδη οδηγήσει την Ελλάδα σε βαθιά ύφεση, και οι περαιτέρω περικοπές θα έκαναν την ύφεση αυτή ακόμα βαθύτερη. Η μείωση των εισοδημάτων θα σήμαινε μείωση των φορολογικών εσόδων και έτσι το έλλειμμα θα μειωνόταν κατά πολύ λιγότερο απ' όσο η αρχική μείωση των δαπανών – πιθανότατα λιγότερο από το ήμισυ. Για να πετύχει τον στόχο της, τότε, η Ελλάδα θα πρέπει να προχωρήσει σε άλλον γύρο περικοπών και στη συνέχεια σε άλλον.

Επιπλέον, μια συρρικνούμενη οικονομία θα οδηγούσε και σε πτώση των ιδιωτικών δαπανών – σε ένα ακόμα έμμεσο τίμημα της λιτότητας.

Όλα αυτά, και η προσπάθεια να βρεθεί το επιπλέον 3% του ΑΕΠ που απαιτούν οι πιστωτές, θα κόστιζε στην Ελλάδα όχι 3%, αλλά περίπου 8% του ΑΕΠ. Και θυμηθείτε ότι αυτό θα ερχόταν να προστεθεί σε μια από τις χειρότερες οικονομικές υφέσεις της Ιστορίας.

Τι θα συνέβαινε αν η Ελλάδα απλώς αρνούνταν να πληρώσει; Τα ευρωπαϊκά κράτη του 21ου αιώνα δεν χρησιμοποιούν τους στρατούς τους για να εισπράττουν τα χρωστούμενα. Όμως υπάρχουν άλλες μορφές εξαναγκασμού. Γνωρίζουμε τώρα πως το 2010 η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ουσιαστικά απείλησε με διάλυση το ιρλανδικό τραπεζικό σύστημα αν δεν συμφωνούσε το Δουβλίνο σε ένα πρόγραμμα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Η απειλή για κάτι παρόμοιο αιωρείται ξεκάθαρα πάνω από την Ελλάδα, αν και ελπίζω πως η κεντρική τράπεζα, η οποία βρίσκεται πλέον υπό διαφορετική και πιο ανοιχτόμυαλη διοίκηση, δεν θα το κάνει.

Σε κάθε περίπτωση, οι Ευρωπαίοι πιστωτές θα πρέπει να καταλάβουν ότι η ευελιξία – το να δώσουν στην Ελλάδα μια ευκαιρία να ανακάμψει- είναι προς το δικό τους συμφέρον. Μπορεί να μην τους αρέσει η νέα αριστερή κυβέρνηση, όμως είναι μια εκλεγμένη κυβέρνηση οι ηγέτες της οποίας, απ' όσα έχω ακούσει, είναι ειλικρινά προσηλωμένοι στα δημοκρατικά ιδεώδη. Η Ευρώπη θα μπορούσε να τα πάει πολύ χειρότερα –και αν οι πιστωτές είναι εκδικητικοί, τότε θα τα πάει πολύ χειρότερα». 

tvxs

Στοιχεία Ισπανών ακαδημαϊκών: Η Γερμανία χρωστά στην Ελλάδα περισσότερα από το ελληνικό χρέος

HuffPost Greece

Δημοσιεύθηκε: 16/02/2015 1:25 μ.μ. Ενημερώθηκε: 16/02/2015 1:25 μ.μ.

Η Γερμανία χρωστά χρήματα στην Ελλάδα και, σύμφωνα με αρκετούς υπολογισμούς, το ποσόν αυτό ανέρχεται σχεδόν στα διπλά χρήματα από αυτά που έχει λάβει η Αθήνα από τους Ευρωπαίους εταίρους της, αποφαίνεται σε σημερινό της δημοσίευμα η ισπανική ηλεκτρονική εφημερίδα El Publico.

Επικαλούμενη στοιχεία από μελέτες γνωστών και καθ' όλα έγκριτων Ισπανών ιστορικών κι οικονομολόγων, η αριστερών αποκλίσεων εφημερίδα δημοσιεύει, υπό τον τίτλο «Το χρέος της ναζιστικής Γερμανίας ξεπερνά όσα ζητούν οι Μέρκελ και ΕΕ από την Αθήνα» έναν εκτενή απολογισμό των γεγονότων από την επιβολή από το χιτλερικό καθεστώς του αναγκαστικού δανείου, ισοδύναμου με 3 δισ. ευρώ, τη συνδιάσκεψη του 1953 για τη διαγραφή του 63% του συνολικού εξωτερικού χρέους της Γερμανίας, έως τη συμφωνία των «Δύο συν Τέσσερις» του 1990 για τη μη πληρωμή των επανορθωτικών υποχρεώσεων του Βερολίνου, ενόψει της ενοποίησης των δύο Γερμανιών.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Ιστορίας Εδμούνδο Φαγιάνας Εσκουέρ, εάν για το κατοχικό δάνειο «ισοδύναμο με 3 δισεκ. ευρώ», «εφαρμοσθεί ως σημείο αναφοράς το μέσο επιτόκιο των αμερικανικών ομολόγων, το ποσόν που θα έπρεπε σήμερα να καταβάλει η Γερμανία θα ήταν 163,800 δισ. ευρώ».

Ποσό που ουδέποτε καταβλήθηκε, υπενθυμίζει από την πλευρά του κι ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Παν/μιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης Κάρλος Σάνθ Ντίαθ, «μολονότι η Κατοχή στην Ελλάδα ήταν μία από τις ωμότερες στην Ευρώπη» επισημαίνοντας τις μεγάλες απώλειες, από πείνα και κακουχίες, μεταξύ του πληθυσμού τις χώρας και τις καταστροφικές επιπτώσεις στην οικονομία της Ελλάδας.

«Ο υπολογισμός της καταστροφής» εκτιμά ο Φαγιάνας Εσκουέρ «ποικίλει ανάλογα με τις διάφορες εκτιμήσεις, που την ανάγουν σε έως και 300 δισ. ευρώ. Ποσό που ο Γάλλος οικονομολόγος και πρώην σύμβουλος του Νικολά Σαρκοζί, Ζακ Ντεπλά, ανεβάζει ακόμη και στα 575 δισ. ευρώ» υπογραμμίζεται στο ίδιο άρθρο. «Είναι σαφές πως με αυτά τα ποσά, η Ελλάδα όχι απλώς θα είχε λύσει το πρόβλημα του χρέους, αλλά θα της περίσσευαν και χρήματα» προσθέτει ο ίδιος καθηγητής.

Μάλιστα η εφημερίδα σημειώνει ιδιαίτερα, πως οι αποζημιώσεις, που αξιώνουν οι Έλληνες, δεν φθάνουν ούτε καν στα πραγματικά χρηματικά ύψη που πρέπει να τους δοθούν: «162 δισ. ευρώ, χωρίς να υπολογισθούν τα επιτόκια από την εποχή της Κατοχής (….) τα 108 δισ. αντιστοιχούν στις καταστροφές των υποδομών, ενώ τα υπόλοιπα στο καταναγκαστικό δάνειο της δοσίλογης κυβέρνησης».

Αναφορικά με τη δυσαρέσκεια της γερμανικής κυβέρνησης για τη μετεκλογική στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο θέμα των επανορθώσεων, αλλά και στον παραλληλισμό που «τόλμησε» ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης στο Βερολίνο με την κατάσταση που οδηγεί στην άνοδο των νεοναζί στην Ελλάδα, ο καθηγητής στο UCM Κάρλος Σανθ Ντίαθ δηλώνει πως «δεν ήταν μία αναιδής στάση. Κανένα άλλο έθνος δεν μπορεί να κατανοήσει καλύτερα την κατάσταση στην Ελλάδα. Η Ευρώπη οφείλει να διδαχθεί το μάθημα πως, όταν φέρνουν έναν λαό στην απογοήτευση και την ταπείνωση, ο δρόμος προς τον εξτρεμισμό ανοίγει διάπλατα».

Ο Σανθ Ντίαθ επιπλέον υπενθυμίζει πως η «Γερμανία πέτυχε από την Ευρώπη συμφωνία ότι πάνω απ’ όλα δεν πρόκειται να αποζημιώσει τις χώρες της Νότιας Ευρώπης», για τις «βοήθειες» εν είδει άλλου «Σχεδίου Μάρσαλ» που τις εξανάγκασε να της δώσουν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συμφωνία που, όπως υπογράμμισε ο Γερμανός οικονομολόγος του London School of Economics Άλμπρεχτ Ριτσλ (σε συνέντευξή του στο Der Spiegel το 2011), καθιστά τη Γερμανία στον μεγαλύτερο χρεώστη του 20ου αιώνα, αλλά ακόμη και σε όλη την σύγχρονη χρηματοοικονομική ιστορία, καθώς ήταν πρωταγωνιστής στις πιο βαριές εθνικές χρεοκοπίες».

Κατά τον Σανθ Ντίαθ, η Ελλάδα έχει όλους τους καλούς λόγους και τα ιστορικά δεδικασμένα για να αξιώσει μία επίλυση του χρέους της... à la Γερμανικά, υπογραμμίζοντας πως χάρις σ’ αυτές τις χαριστικές συμφωνίες μπόρεσε να επανεκκινήσει το σημερινό γερμανικό οικονομικό θαύμα, να τεθούν οι βάσεις για τη σημερινή ανάπτυξή της. Καταλήγοντας σχολιάζει: «Η Γερμανία ήταν η χώρα που επωφελήθηκε όσο καμία άλλη από την ΕΕ, συνεπώς είναι εκείνη που περισσότερο απ’οποιονδήποτε άλλο οφείλει να φροντίσει γι αυτήν». Το άρθρο ολοκληρώνεται με την παρατήρηση του ίδιου καθηγητή, πως ψίχουλα που έδωσε η Γερμανία οιονεί επανορθώσεων στην Ελλάδα μεταπολεμικά, «ήταν μία αρχική δόση εν αναμονή της διαπραγμάτευσης για την καταβολή των αποζημιώσεων μετά τη (γερμανική) ενοποίηση. Όμως, τα πάντα παρέμειναν σ’ αυτό το σημείο και μάλλον θα παραμείνουν εκεί, εάν ο Τσίπρας δεν βγάλει την Μέρκελ από την οικονομική της αμνησία».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το ΚΚΕ

Παίρνει φόρα το ΚΚΕ εναντίον της κυβέρνησης. Όχι μόνο δεν βοηθά τη χώρα στις σκληρές διαπραγματεύσεις με τους υπερσυντηρητικούς της Ευρώπης αλλά αντίθετα βρίσκεται απέναντι. Ταυτόχρονα χαρακτηρίζει θολές τις συγκεντρώσεις υποστήριξης της κυβέρνησης. Πώς μπορεί αυτό να εξηγηθεί; Τις τελευταίες δεκαετίες το ΚΚΕ έχει υιοθετήσει συμπεριφορά θρησκευτικής σέκτας. Θέλει να ανοίξει βαθύ όρυγμα μεταξύ του χώρου του και των άλλων κομμάτων, κινήσεων και οποιοδήποτε συλλογικοτήτων. Έτσι εκτιμά ότι θα διατηρήσει τις δυνάμεις του. Και αυτό γιατί βλέπει ότι τα ΚΚ της Ευρώπης είτε να συρρικνώνονται είτε να μεταλλάσσονται. Επιλέγει λοιπόν αυτή την τακτική περιχαράκωσης των δυνάμεων του. Έτσι όμως οδηγείται σε πλήρη πολιτική αδράνεια. Γεγονός που, όπως φαίνεται, δεν το απασχολεί. Το ΚΚΕ, τώρα και δεκαετίες δεν επηρεάζει ούτε στο ελάχιστο την πολιτική ζωή της χώρας. Περιορίζεται στην "επαναστατική γυμναστική", για να δείξει πως υπάρχει, και στην οξεία κριτική εναντίον οποιουδήποτε κόμματος, μη δεξιού, που διεκδικεί την εξουσία ή που θεωρεί ότι μπορεί να του πάρει ψηφοφόρους. Η στάση του αυτή επαινείται από τα συντηρητικά κανάλια, γεγονός που δεν φαίνεται να το ανησυχεί. Δεν το ανησυχεί, δηλαδή, ο έπαινος από τον ταξικό του αντίπαλο!!!
Όσο για τη αρνητική του στάση απέναντι στις αυθόρμητες συγκεντρώσεις δεν είναι η πρώτη φορά. Όποια λαϊκή κινητοποίηση δεν την ελέγχει είναι ύποπτη. Το ίδιο έκαμε και με την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Την κατάγγειλε, αρκετές μέρες αργότερα, ως έργο των προβοκατόρων του Ρουφογάλη ( Πανσπουδαστική τχ.8).
Το ΚΚΕ διασπά το αριστερό και το συνδικαλιστικό κίνημα μη σεβόμενο ούτε την ιστορία του ( ΕΑΜ, ΕΔΑ κ.α.) Το ΚΚΕ μόνο του, δίχως ανοίγματα σε ευρύτερες προοδευτικές δυνάμεις, δεν κατάφερε πότε να επηρεάσει την πολιτική πραγματικότητα. Σήμερα τη λύση όλων των προβλημάτων τη παραπέμπει στη λαϊκή εξουσία (κάτι σαν τη δεύτερη παρουσία). Η σημερινή του πολιτική στάση δείχνει να έχει υποστεί μη αναστρέψιμη μετάλλαξη.

 

Παπαδάκου Γιάννα 

Π. Νικολούδης: Ανέλεγκτες υποθέσεις φοροδιαφυγής ύψους €7 δισ.

Αλλαγές στο ΣΔΟΕ και άμεση είσπραξη 2,5 δισ. ευρώ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  17:39

Ο υπουργός Επικρατείας για την καταπολέμηση της διαφθοράς κ. Παναγιώτης Νικολούδης (INTIME NEWS/ΧΑΛΚΙΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΣ)

2

emailεκτύπωση  

Φοροδιαφυγή 7 δισεκατομμυρίων ευρώ από 3.500.000 υποθέσεις βρίσκονται ανέλεγκτες στα συρτάρια των αρμοδίων αποκάλυψε στη Βουλή ο υπουργός για την αντιμετώπιση της Διαφθοράς κ. Παναγιώτης Νικολούδης μιλώντας στη συζήτηση για τις Προγραμματικές της κυβέρνησης.

Όπως είπε στην παρθενική του ομιλία ως υπουργός κατά της Διαφθοράς, από το ποσό αυτό μπορούν να εισπραχτούν άμεσα τα 2,5 δισ. ευρώ. Αυτή ήταν και η πρώτη του δέσμευση και εξαγγελία: την εντολή που έχει ήδη δώσει στο ΣΔΟΕ να εισπραχτούν άμεσα αυτά ποσά και να προηγηθεί ο έλεγχος αυτών των υποθέσεων.

Παράλληλα με νομοθετική ρύθμιση σε συνεννόηση με το υπουργείο Οικονομικών δίνεται η αρμοδιότητα στο ΣΔΟΕ να μπορεί να πραγματοποιεί και τη βεβαίωση του φόρου.

Αποκάλυψε ότι το ΣΔΟΕ ήλεγχε, αλλά τους φόρους τους βεβαίωναν οι αρμόδιες εφορίες με αποτέλεσμα να χάνονται στις διαδικασίες οι φοροφυγάδες! Οι εφορίες δεν είχαν αυτή τη δυνατότητα, όπως είπε.

Στο μεταξύ μέτρα ανακοίνωσε και για την αντιμετώπιση της διαφθοράς. Όπως εξήγγειλε, θα ελεγχθούν όλες οι δημόσιες συμβάσεις θα αποδοθούν και οι ποινικές ευθύνες, όπου υπάρχουν, ενώ οι υπερτιμολογημένες συμβάσεις, είπε, δεν θα προχωρήσουν. Το ίδιο ισχύει, όπως δεσμεύτηκε και για τις συμβάσεις με πλαστά χαρτιά.

Αξιοσημείωτη ήταν και η εκτίμησή του και από την εμπειρία του από την Αρχή κατά του ξεπλύματος Μαύρου χρήματος για το ποιοι είναι οι δράστες της διαφθοράς: «Όλα αυτά τα οικονομικά σκάνδαλα που αφορούσαν τράπεζες, επιχορηγήσεις τα τέλεσε μια δράκα ανθρώπων - οικογενειών, που τον αποκαλούμε "κρατικοδίαιτο καπιταλισμό". Όλοι αυτοί έχουν αντίληψη ότι το κράτος είναι φτιαγμένο για τα συμφέροντά τους. Δυστυχώς το κράτος ανταποκρινόταν σε αυτό...»

Όπως συμπλήρωσε στη συνέχεια: «Θα το ελέγξουμε αυτό το καθεστώς και θα το σταματήσουμε».

Σε σχέση με το λαθρεμπόριο καπνού είπε ότι κάθε χρόνο έχει καταγραφεί φοροδιαφυγή 1 δισ. ευρώ.

Ο κ. Νικολούδης άρχισε την ομιλία του με την επισήμανση ότι «η διαφθορά βλάπτει σοβαρά τη δημοκρατία». Όπως είπε, «η πιο σοβαρή αδυναμία στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής είναι η πολυδιάσπαση αρμοδιοτήτων σε διάφορες υπηρεσίες με αποτέλεσμα να διασπάται μία η επιμέτρηση της ευθύνης».

Με το προηγούμενο καθεστώς, είπε χαρακτηριστικά, πριν από το 2012 ο φορολογούμενος πήγαινε στην εφορία και ποτέ ο έφορος στον φορολογούμενο. Πρόσθεσε ότι κράτος, που δεν μπορεί «να εισπράττει τους φόρους του, νομοτελειακά θα καταλήξει στον δανεισμό και πάντως θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη κατάσταση». 

Μηχανισμός είσπραξης φόρων δεν υπήρχε, όπως είπε χαρακτηριστικά, τα τελευταία 50 χρόνια στη χώρα μας. Ευθύνες για αυτό απέδωσε στους υπουργούς Οικονομικών των τελευταίων 50 χρόνων, όχι ποινικές σημείωσε.

Κατέληξε με την επισήμανση ότι «θα κάνουμε ό,τι πρέπει, θα χαλάσουν οι μηχανισμοί της διαφθοράς, αυτό το κράτος θα διέπεται από τη νομιμότητα».

Η πρωτοκαθεδρία της πολιτικής

Η συγκρότηση τη κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θέτει, εκτός των άλλων, και το ζήτημα της πρωτοκαθεδρίας της πολιτικής έναντι της οικονομίας.
Ξέρουμε ότι τα τριάντα μεταπολεμικά χρόνια επικράτησε , για διάφορους λόγους, η σοσιαλδημοκρατική πολιτική στη Δύση. Η πολιτική είχε τον πρώτο λόγο απέναντι στην οικονομία, με αποτέλεσμα τη σχετική αναδιανομή του πλούτου από τα υψηλά εισοδήματα προς τα χαμηλά, το κράτος πρόνοιας, την, σχεδόν πλήρη, απασχόληση, τα εργασιακά δικαιώματα κ.α. Κατόπιν με τη Θάτσερ και το Ρίγκαν και την έλευση του νεοφιλελευθερισμού η οικονομία διευθύνει και η πολιτική εκτελεί. Οι πολιτικοί υποβιβάστηκαν σε εκτελεστικά όργανα του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Το τελευταίο πήρε τη θέση των καπιταλιστών - εργοστασιαρχών στη διεύθυνση της καπιταλιστικής οικονομίας. Σήμερα ζούμε κάτω από την ημιδικτατορία του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Δίχως να εκλέγεται και δίχως να ελέγχεται κανονίζει τις ζωές μας.
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει λοιπόν να αντιπαλέψει με αυτό το μεγαθήριο! Η πολιτική εναντίον των πανίσχυρων ολιγαρχών και των εκτελεστών - πολιτικών.
Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για τη νέα κυβέρνηση. Όλα ελέγχονται από τους ολιγάρχες που δεν είναι βέβαια διατεθειμένοι να κάνουν πίσω.
Για ένα χρονικό διάστημα και με τον αέρα της νίκης η κυβέρνηση μπορεί να ορθώνει αποτελεσματικά το παράστημα της. Στην πορεία όμως χρειάζεται την υποστήριξη της κοινωνίας. Χρειάζεται τα κοινωνικά κινήματα. Το μόνο στήριγμα που μπορεί να έχει. Όποιο άλλο στήριγμα θα την εκτρέψει από το στόχο της που είναι να υπηρετεί την κοινωνία.
Βέβαια, η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ήταν καθαρά εκλογικίστικη. Για όλα τα προβλήματα που δημιουργούσε η εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική ζητούσε εκλογές. Έμμεσα έλεγε προς την κοινωνία ότι η κατάκτηση της κυβέρνησης είναι η λύση, ενώ ταυτόχρονα καλούσε τους πολίτες να δημιουργήσουν κινήματα χωρίς ο ίδιος να δραστηριοποιείται προς αυτή την κατεύθυνση. Η εκλογικίστικη όμως στρατηγική, εκ των πραγμάτων, αποθάρρυνε την δημιουργία κινημάτων. Δεν είναι όμως αργά. Σήμερα είναι πασιφανές ότι στο σύνολο της η ελληνική κοινωνία δείχνει ανακουφισμένη. Επικροτεί τις πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης. Υπάρχει μια συγκίνηση που διαπερνά το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Τεράστιο κεφάλαιο για την κυβέρνηση, αρκεί να μην περιοριστεί στον κυβερνητισμό και αφήσει αυτή την κοινωνική δυναμική ανεκμετάλλευτη.
                                                                                                                                           Ο.Δ.

Ζητούμενο η δημοκρατία

Δυστυχώς έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τα κόμματα εξουσίας άλλα να υπόσχονται προεκλογικά και άλλα να πράττουν αφού κερδίσουν τις εκλογές και σχηματίσουν κυβέρνηση. Είναι τόσο συνήθης αυτή η τακτική που οι άνθρωποι σχεδόν το θεωρούν κανονικό! Αυτό όμως είναι πολύ επικίνδυνο, γιατί έτσι ακυρώνεται στη συνείδηση των πολιτών η ουσία της δημοκρατίας. Ακυρώνεται η αντιπροσώπευση, ο έλεγχος της εξουσίας, η επιλογή προγραμμάτων, η όποια συμμετοχή και οι πολίτες μετατρέπονται σιγά-σιγά σε ιδιώτες, αφήνοντας τους οικονομικά ισχυρούς μαζί με την πολιτική ελίτ να διαφεντεύουν και να υπηρετούν τα συμφέροντα τους εις βάρος των πολλών, των αδύνατων. Αυτό γίνεται σιωπηλά, αθόρυβα. Τα κόμματα ποτέ δεν το παραδέχονται δημοσίως, με διάφορες στρεψοδικίες Να όμως που τώρα γίνεται επίσημη πολιτική της ΕΕ. Μετά τον επικεφαλής της ευρωζώνης, Γερούν, με τα ανύπαρκτα πτυχία ( ήθος, έ ), ο πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου, Σουλτσ ( που αλλάζει άποψη κάθε δεύτερη μέρα) καλεί τον Α. Τσίπρα να μην τηρήσει το προεκλογικό του πρόγραμμα. Έτσι ανενδοίαστα. Φυσικό το θεωρεί ο άνθρωπος!!! Ποιά δημοκρατία; Η οικονομία έχει την πρωτοκαθεδρία! Οι πατέρες του νεοφιλελευθερισμού το είπαν και το έδειξαν με την πράξη τους ρητά! Ο μεν Φρίντμαν υπήρξε σύμβουλος του αιμοσταγούς δικτάτορα της Χιλής,Πινοσέτ και της ολοκληρωτικής Κίνας,ο δε Χάγιετ δήλωσε, με έμφαση, ότι προτιμά μια δικτατορία φιλελεύθερη οικονομικά από μια δημοκρατία που δεν ακολουθεί το ακραίο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα του!!! Αυτή τη λογική ακολουθεί, δυστυχώς, η ΕΕ σήμερα. Αδιαφορώντας, όχι μόνο για την ουσία της δημοκρατίας, αλλά και για την τύχη εκατομμυρίων ανθρώπων τους οποίους οδηγεί στη φτώχεια. Αλήθεια μια τέτοια Ευρώπη ονειρευτήκαμε;
                                                                                                                                   Ο.Δ.