Ολύμπιος Δαφέρμος

Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014

«Δεν βρίσκεται ένας άνθρωπος;»

Πόσες φορές δεν έχει ακουστεί αυτή η φράση στα απανταχού καφενεία;! Η επίκληση κάποιου σωτήρα για τη χώρα είναι βέβαια σύμφυτη με την πολιτική μας παιδεία, η οποία συνεπάγεται την αδυναμία κατανόησης του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού γίγνεσθαι και των εξ αυτού ανοιγόμενων προοπτικών.

Έχει παρατηρηθεί στην ιστορία ότι όταν οι πολυδιάστατες διεργασίες εγκυμονούσαν το καινούριο, το ελπιδοφόρο, τότε εμφανιζόταν και η αντίστοιχη ηγεσία που εξέφραζε τη νέα πραγματικότητα και έμενε θετικά στην ιστορία . Σε περιόδους παρακμής, παρακμιακή ηγεσία βρίσκεται στα πράγματα.

Τί γίνεται σήμερα στη χώρα μας; Η κρίση που τη μαστίζει, πέρα από τις άλλες διαστάσεις που έχει, είναι και πολιτική και οικονομική. Γεννήματα αυτής της κρίσης είναι: και α) η συνεχιζόμενη διακυβέρνηση της χώρας από το σύστημα των δύο κομμάτων εξουσίας που ευθύνεται, κατά κύριο λόγο ,για την ηθική, πολιτική και οικονομική κρίση . Είναι σαν να περιμένουμε ο θύτης να ενδιαφερθεί ειλικρινά για το θύμα του, β) η εκλογική εκτόξευση των νεοναζί και γ) η ανάδειξη της ριζοσπαστικής αριστεράς στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η αντιφατικότητα αυτών των φαινομένων είναι προφανής. Η προσδοκία μέρους της κοινωνίας ότι θα λύσουν τα προβλήματα της χώρας τα, ως σήμερα, κόμματα εξουσίας κι ακόμη περισσότερο οι νεοναζί συνιστά παραλογισμό και οδηγεί σε αδιέξοδη και εν μέρει αυτοκτονική συμπεριφορά. Πολιτική σύγχυση; Εκδίκηση; Πρόσδεση στο κομματικό σύστημα; Συντηρητισμός; Αποπολιτικοποίηση; Ίσως όλα μαζί. Η μόνη λογική αντίδραση της κοινωνίας φαίνεται πως είναι η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, ως αντίπαλου δέους έναντι των ένοχων συστημικών δυνάμεων. Ενός κόμματος που με τις αντιφάσεις του θέλει να υπηρετήσει τους οικονομικά αδύνατους και το σύνολο της κοινωνίας, μέσα σε ένα εχθρικό ευρωπαϊκό και εθνικό περιβάλλον. Η σε κρίση λοιπόν κοινωνία μπόρεσε να αντιδράσει θετικά μόνο εν μέρει. Δεν μπόρεσε να αναδείξει νέες αστικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες θα αντικαθιστούσαν τα φθαρμένα κόμματα εξουσίας.

Η εν μέρει αντισυστημικότητα του ΣΥΡΙΖΑ έχει κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για τη συστημική ελίτ. Το βλέπουμε στη προσπάθεια της να ανασυστήσει μια κεντροαριστερά που «βλέπει» μόνο προς τα δεξιά. Πρώτα ήταν οι 58. Η προσπάθεια αυτή έδειχνε εξ αρχής μετέωρη. Εμφανίστηκαν για να λύσουν τα πολιτικά προβλήματα της χώρας δίχως πολιτικές θέσεις. Νέα ήθη ή ήθελαν να κρύψουν το νεοσυντηρητισμό τους; Ουσιαστικά αυτοπροτάθηκαν να αναλάβουν εξουσία. Έτσι, δίχως δεσμεύσεις ηθικές και πολιτικές. Έφταναν τα ονόματά τους! Τι ναρκισσισμός! Σύμπτωμα της κρίσης; Ίσως. Όλοι όμως είχαν, έμμεσα ή άμεσα, σχέση με την εξουσία και το εγχείρημα γρήγορα κατέρρευσε. Έχουν όμως γνώση οι φύλακες . Εν προκειμένω οι ελίτ. Την επομένη της αποτυχίας των 58 εμφανίστηκε από το πουθενά, έτσι σκηνοθετήθηκε, ο πολιτικά «αθώος» Στ. Θεοδωράκης (άκουσε την κραυγή των καφενείων;). Ο συστημικός δημοσιογράφος με το δικό του στυλάκι , ο «συμπαθής», ο ήπιος, ο «αντιπολιτικός», ο με το σακίδιο, παρουσιάζεται ως αντισυστημικός με τεράστια προβολή από τα συστημικά μέσα, τα οποία υπηρέτησε με συνέπεια- το ρεπορτάζ του για τον πνιγμό των μεταναστών στο Φαρμακονήσι έβγαλε λάδι την κυβέρνηση και τον κρατικό μηχανισμό. Άνθρωπος της εξουσίας και με θολές θέσεις που τις δανείζεται, όπως λέει, από δεξιά και αριστερά (νεοφιλελεύθερη αντίληψη). Δεν μας τα λέει καλά. Μέσα στη πολιτική θολούρα που τα συστημικά μέσα καλλιεργούν ψαρεύει και ο νεόκοπος πολιτικός. Ως δημοσιογράφος όμως έχει τις δικές του ευθύνες. Δεν υποστήριξε τους πληττόμενους, τους πένητες, τους απολυμένους και τους δοκιμαζόμενους. Δεν ήρθε σε σύγκρουση με το σύστημα που παράγει δυστυχία. Και δεν θα έρθει γιατί αμέσως θα σβήσει από τον πολιτικό χάρτη. Ω του θαύματος όμως απογειώθηκαν οι δημοσκοπήσεις. Είναι, φαίνεται, τέτοια η απόγνωση και η αντίθεση απέναντι στο πολιτικό σύστημα μέρους του κοινωνικού σώματος, που ότι εμφανίζεται να μη μοιάζει με τα υπάρχοντα κόμματα το έλκει, έστω και αν δεν λέει τίποτα. Φαίνεται πως ο αστικός χώρος βρίσκεται σε βαθύτερη κρίση από εκείνο της αντιδογματικής αριστεράς, ακόμη και στο επίπεδο των ψηφοφόρων.

Ολύμπιος Δαφέρμος

odafe73@yahoo.gr

Πέμπτη 13 Μαρτίου 2014

Η οργάνωση «17 Νοέμβρη»

17 Νοέμβρη. Μια ημερομηνία, δύο συμβολισμοί εκ διαμέτρου αντίθετοι.

Από τη μια η εξέγερση του Πολυτεχνείου και από την άλλη η μυστική οργάνωση «17 Νοέμβρη».

Από τη μια το ορατό αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα κάτω από συνθήκες δικτατορίας, κάτω από συνθήκες βίας και τρομοκρατίας, και από την άλλη μια μυστική κλειστή οργάνωση μερικών δεκάδων μελών, κάτω από συνθήκες κοινοβουλευτισμού.

Από τη μια μαζική ειρηνική πορεία δίχως βία, από την άλλη αποκλειστικά χρήση βίας.

Από τη μια ανάληψη ευθύνης απέναντι σε ένα παράνομο καθεστώς, από την άλλη καμιά ευθύνη κάτω από ένα νόμιμο καθεστώς.

Από τη μια ένα μαζικό κίνημα με εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, που τους καλούσε να πυκνώσουν τις γραμμές του, από την άλλη εκτελέσεις για τη δημοσίευση των πολιτικών τους θέσεων, μήπως και «ξυπνήσει» ο λαός!

Από τη μια θυσίες στον αγώνα κατά της δικτατορίας, από την άλλη θύτες που αποφάσιζαν ποιοι θα ζήσουν και ποιοι θα πεθάνουν!

Από τη μια ένα αποτελεσματικό κίνημα στον αγώνα εναντίον της δικτατορίας, από την άλλη εκτελέσεις, που κανένα πρόβλημα δεν έλυναν.

Από τη μια με θυσίες και αγώνες η εγγραφή της ημερομηνίας στην ιστορία, από την άλλη η καπηλεία της ημερομηνίας, χωρίς να έχουν καμιά συμμετοχή ή ιδεολογική συγγένεια με το Πολυτεχνείο και το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα.

Το φαινόμενο της τρομοκρατικής δράσης παρουσιάζεται για πρώτη φορά, αμέσως μετά την δικτατορία. Αν δεν κάνω λάθος το ίδιο φαινόμενο παρουσιάζεται μεταπολεμικά, ιδιαίτερα έντονα στις χώρες της Ευρώπης, στις οποίες είχαν προηγηθεί ολοκληρωτικά καθεστώτα. Είναι τυχαίο;
Απόσπασμα από το βιβλίο: Από την ελπίδα στην απόγνωση 1973-2013. Εκδ. Γαβριηλίδη

Κυριακή 9 Μαρτίου 2014

Πληθωρισμός ακατοίκητων σπιτιών

25/02/14 Εφημερίδα των ΣυντακτώνΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Την ίδια στιγμή περισσότεροι από 4,1 εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες στερούνται το στοιχειώδες δικαίωμα στη στέγη

Της Χριστίνας Πάντζου

Στην Ευρωπαϊκή Ενωση υπάρχουν 11 εκατ. ακατοίκητα σπίτια, αρκετά για να προσφέρουν στέγη σε αριθμό διπλάσιο από εκείνο των αστέγων της ηπείρου. Για πραγματικό σκάνδαλο κάνει λόγο η έρευνα της βρετανικής «Γκάρντιαν», τη στιγμή που περισσότεροι από 4,1 εκατομμύρια πολίτες, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Ε.Ε., στερούνται το στοιχειώδες δικαίωμα στη στέγη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκέντρωσε η βρετανική εφημερίδα, η Ισπανία, η χώρα που γνώρισε τη φούσκα της οικοδομικής έκρηξης που παρέδιδε 800.000 νέες κατοικίες τον χρόνο, κατέχει τα πρωτεία με 3,4 εκατ. άδεια σπίτια. Ακολουθούν η Γαλλία με 2,4 εκατ., ενώ 2 – 2,7 εκατ. βρίσκονται στην Ιταλία, 1,8 εκατ. στη Γερμανία, 735.000 στην Πορτογαλία, 700.000 στο Ηνωμένο Βασίλειο, 400.000 στην Ιρλανδία και 300.000 στην Ελλάδα.

Eπένδυση… χωρίς κέρδος

Πολλά από αυτά τα κτίρια χτίστηκαν σε τουριστικές ζώνες στη διάρκεια της άνθησης που γνώρισε η κατασκευαστική βιομηχανία και ποτέ δεν κατοικήθηκαν, αφού οι ιδιοκτήτες τους τα είδαν απλώς σαν μια καλή επένδυση που θα μπορούσε να τους αποφέρει μελλοντικά κέρδη. Μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008 και την κατάρρευση του κλάδου, όχι μόνο έμειναν «αναξιοποίητα» εκατομμύρια σπίτια, αλλά επιπλέον εκατοντάδες χιλιάδες ημιτελή κατεδαφίστηκαν, στο πλαίσιο μιας πολιτικής μείωσης της προσφοράς και τόνωσης των τιμών των ακινήτων.

Αυτό μοιάζει απίστευτο όταν εκατομμύρια άνθρωποι στη γηραιά ήπειρο έχουν μείνει άστεγοι ή απειλούνται με την ίδια μοίρα λόγω της πολιτικής των μαζικών εξώσεων και κατασχέσεων που αντιμετωπίζουν τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, δήλωσε ο Ντέιβιντ Αϊρλαντ, πρόεδρος της οργάνωσης Empty Homes (Αδεια Σπίτια): «Τα σπίτια χτίζονται για να μένουν άνθρωποι σε αυτά, κι αν δεν μένουν τότε κάτι έχει πάει πολύ στραβά στην αγορά κατοικίας». Η οργάνωση είναι μία από τις πολλές ευρωπαϊκές που απαιτούν άμεσα μέτρα ώστε οι άνθρωποι που έχουν πραγματικά ανάγκη από στέγη να έχουν πρόσβαση στα άδεια σπίτια. Αυτό είναι και το αίτημα της Feantsa, της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Εθνικών Οργανώσεων που ασχολούνται με το πρόβλημα των αστέγων: «Το πρόβλημα της στέγης επιδεινώνεται συνολικά στην Ευρώπη και οι κυβερνήσεις πρέπει να κάνουν ό,τι μπορούν για να βάλουν στην αγορά όλα αυτά τα ακίνητα».

Η Ισπανία, όπου πολλά από τα εν αχρηστία ακίνητα είναι ιδιοκτησίες που πέρασαν στα χέρια των τραπεζών λόγω της αδυναμίας αποπληρωμής των δανειοληπτών τους, τοπικές κυβερνήσεις έχουν αρχίσει να επιβάλλουν περιοριστικά μέτρα. Στην Καταλονία, π.χ., αποφασίστηκε η επιβολή προστίμων στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που κατάσχουν σπίτια και μέσα σε δύο χρόνια δεν τα διαθέτουν στην αγορά ή στις δημοτικές αρχές για προγράμματα κοινωνικής στέγης.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον περασμένο μήνα υιοθέτησε με συντριπτική πλειοψηφία απόφαση που απαιτεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να αναπτύξει μια ενιαία στρατηγική απέναντι στο πρόβλημα. Στις 13 Φεβρουαρίου, η Επιτροπή Απασχόλησης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου υιοθέτησε σχετική τροπολογία στην έκθεση για τον ρόλο της τρόικας.

Σε αυτήν, αφού επισημαίνεται ο καταστροφικός κοινωνικός αντίκτυπος της κρίσης και των πολιτικών της τρόικας, ζητούνται επείγοντα μέτρα για την ανάσχεση της αύξησης του αριθμού των αστέγων στις χώρες όπου εφαρμόζονται προγράμματά της και καλείται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να στηρίξει σχετικές πολιτικές.

Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2014

Θεοχάρης έφα

Ανώτατο κυβερνητικό στέλεχος το άτομο. Στην προσπάθεια του να υπηρετήσει την κυβερνητική πολιτική και στρεφόμενος εναντίον των αγροτικών κινητοποιήσεων είπε: "οι αγρότες έχουν να φάνε, οι αθηναίοι ψάχνουν στα σκουπίδια". Τί να πρωτοθαυμάσει κανείς από τη θρασύτατη αυτή δήλωση ενός διορισμένου; Με αναίδεια υπηρετεί μια πολιτική που στέλνει τους ανθρώπους στα σκουπίδια χωρίς να έχει κανένα πρόβλημα! Αντίθετα την κραδαίνει εναντίον αυτών που έχουν να φάνε. Αποτελεί, φαίνεται, κατά τον κυνικό αυτό κυβερνητικό υπάλληλο, θράσος το να έχεις να φας σήμερα! Πρέπει να πεινάς για να μάθεις να υπακούς. Σε ποιούς όμως; Σε αυτούς που υπακούει και αυτός προκειμένου να κάνει καριέρα πάνω στα κοινωνικά ερείπια. Οι ευαισθησίες θα του στερήσουν την διάκριση; Όχι, βέβαια. Ο ανθρωπισμός, που δεν διαθέτει, θα τον κάνει να αρνηθεί τη δοτή εξουσία; Όχι και πάλι όχι. Ο ατομισμός, ο εγωισμός, ο ευδαιμονισμός προπορεύονται. Η θεωρεία του κοινωνικού δαρβινισμού θα δικαιολογήσει τις αντικοινωνικές του δράσεις. Και το βράδυ θα κοιμάται ήσυχος πάνω στον αποξηραμένο από ευαισθησίες εαυτό του!
ΟΔ

Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2014

Σαμαράς έφα

Έψαλε λοιπόν ο Σαμαράς το Πάτερ ημών στο Άγιο Όρος και επέδειξε στους μοναχούς μια εικόνα που είχε στη τσέπη του! Έδωσε λοιπόν μια κακόγουστη παράσταση μπροστά στις κάμερες των συστημικών ΜΜΕ. Προς τι; Μα προς άγραν ψήφων (πολλοί γαρ οι αφελείς ακόμη). Οι εκλογές έρχονται και τα πεπραγμένα του μόνο θετικά δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Συνεχώς επικαλείται τη βοήθεια του Θεού για να τα βγάλει πέρα! Όχι βέβαια προς όφελος της κοινωνίας. Προς όφελος του ιδίου αποκλειστικά –έτσι πιστεύει πως οι θρησκευόμενοι και βέβαια η ισχυρή εκκλησία θα του συμπαρασταθούν. Στερούμενος αξιών και συνέπειας υποστηρίζει, κάθε φορά, αυτό που τον συμφέρει. Στην αντιπολίτευση αντιμνημονιακός στην κυβέρνηση μνημονιακός. Αρκεί να παίζει παιγνίδι. Ποιος είναι ο ορισμός του αριβίστα;

Οι αγιορείτες μοναχοί αποφάνθηκαν: «βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος»! Είναι αφελείς οι άνθρωποι και κατάπιαν την παράσταση; Όχι βέβαια. Αλλά αν ο πρωθυπουργός της χώρας αναγκάζεται να θρησκεύεται δημόσια τότε η δικιά τους εξουσία και τα εξ αυτής οφέλη ενισχύονται. Οι ίδιοι εξάλλου ελάχιστα έως καθόλου ενδιαφέρονται για να εφαρμόσουν στην πράξη τα κηρύγματα του Χριστού (για να τους αντιμετωπίσουμε στο δικό τους πεδίο). Ας θυμηθούμε: «ο έχων δύο χιτώνες να δώσει τον ένα». Ούτε οι ίδιοι το πράττουν ούτε, βέβαια, ο Σαμαράς. Ο τελευταίος με την οικονομική του πολιτική παίρνει και το μισό χιτώνα από όσους τον διαθέτουν και τον δίνει σε αυτούς που έχουν δέκα! «Αγαπάτε αλλήλους». Εδώ ο Σαμαράς είναι πρότυπο! Στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, επαναπροωθήσεις μεταναστών και πνίξιμο τους στη θάλασσα, βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα και βέβαια καταδίκες της χώρας από ευρωπαϊκούς θεσμούς για μη τήρηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Εδώ οι άγιοι μοναχοί κλείνουν τα μάτια τους! «Είναι βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος»! Τα δικά τους συμφέροντα να προωθούνται!

«Είναι ευκολότερο να περάσει η καμήλα από το μάτι της βελόνας από το να πάει στον παράδεισο ο πλούσιος». Εδώ και αν υπηρετείται αυτή η ρήση του χριστιανισμού!!! Οι φτωχοί, οι άνεργοι, οι άστεγοι βιώνουν την κόλαση πριν πεθάνουν. Μια συνεχής, καθημερινή, αδυσώπητη κόλαση δίχως ελπίδα. Αντίθετα οι πλούσιοι με τις ευλογίες της εκκλησίας και της απανταχού πολιτικής εξουσίας βιώνουν τον παράδεισο. Τώρα. Εν ζωή. Ποιός ενδιαφέρεται για τη μεταθανάτιο ζωή; Αυτά είναι για τους αφελείς θρησκευόμενους. Παρηγοριά για την καθημερινή τους δυστυχία.

Οι πλούσιοι λοιπόν θα πάνε στη κόλαση αλλά προς το παρόν η εκκλησία τους ευλογεί! Τους στηρίζει και στρέφει τα νώτα της στους φτωχούς. Για τους τελευταίους το κυριακάτικο εκκλησίασμα. Για υπομονή, καρτερικότητα και προπάντων όχι αντιδράσεις προς την εξουσία. Να προσμένουν τον μεταθανάτιο παράδεισο! Ειρηνικοί και ήρεμοι να παραμείνουν απέναντι στον οικονομικό πόλεμο που τους έχει κηρυχτεί προσμένοντας… «Όμορφος κόσμος μαγικός αγγελικά πλασμένος», ψάλει ο ποιητής. Και έχει δίκιο.

Ο.Δ

Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2014

Στουρνάρας έφα:

«Το πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι μια πολύ μεγάλη έκπληξη». Για ποιόν; Πώς βγήκε, αν βγήκε, αυτό το πλεόνασμα; Αυξήθηκε η παραγωγή, ο πλούτος, της χώρας; Όχι. Βγήκε από τις μειώσεις σε μισθούς, σε συντάξεις, στην υγεία, στην παιδεία, στην πρόνοια και από το ότι το κράτος δεν πληρώνει τις υποχρεώσεις του. Χρωστά σε πολίτες και εταιρείες πολλά χρήματα. Στραγγίζει, δηλαδή, την οικονομία και τους ανθρώπους, πολλαπλασιάζει τη δυστυχία και το αποτέλεσμα είναι το πρωτογενές πλεόνασμα!!! Ποιόν ενδιαφέρει; Σίγουρα όχι την συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων αυτής της χώρας.

«Οι γερμανοί δεν είναι επαρκώς ενημερωμένοι για τις προσπάθειες των Ελλήνων». Δηλαδή αν ενημερωθούν θα αλλάξουν συμπεριφορά; Θα μας λυπηθούν; Τι νόημα έχει αυτή η ατάκα; Ενδιαφέρει τους γερμανούς η δυστυχία των Ελλήνων; Όχι. 7,5 εκ. δικοί τους εργαζόμενοι αμείβονται με κάτω από 400 ευρώ και επί πλέον είναι και ανασφάλιστοι! Η γερμανική κυβέρνηση εφαρμόζει πιστά το οικονομικό πρόγραμμα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο ουδόλως ενδιαφέρεται για τις κοινωνίες και τους ανθρώπους. Τα κέρδη και μόνο αυτά το αφορούν, ανεξάρτητα από την τύχη των κοινωνιών. Δεν τα ξέρει αυτά ο Στουρνάρας; Και βέβαια τα ξέρει. Αλλά κάτι πρέπει να λέει και στον εαυτό του για να δικαιολογεί την αμοραλιστική του φιλοδοξία.

«Η τρόικα έπεσε τραγικά έξω στις προβλέψεις της». Ωραία μας τα λέει! Και αυτός τι έκανε; Όρθωσε το παράστημα του(ποιο παράστημα θα μου πείτε); Τους πρότεινε ένα άλλο πρόγραμμα; Ένα πρόγραμμα μελετημένο, τεκμηριωμένο, σοβαρό; Όχι. Εξακολουθεί να είναι εκτελεστικό της όργανο! Πορεύεται με τις εντολές της. Πράττει σύμφωνα με τις υποδείξεις της. Φτάνει νάναι υπουργός. Πώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε μια τέτοια συμπεριφορά; Μάλλον δεν μας το επιτρέπει η αγωγή μας. Αυτή η αγωγή που δεν διαθέτουν οι κυβερνήτες μας.

Ζητάει ο Στουρνάρας στήριξη, από το εξωτερικό και όχι από τους πολίτες, πριν τις ευρωεκλογές για να μην πάρουν ακραίες δυνάμεις το πάνω χέρι. Δεν διαθέτει, φαίνεται, άλλο επιχείρημα! Αδιάβαστος και πρόχειρος. Δεν καταλαβαίνει ότι ουδόλως συγκινεί έτσι τους άγριους εξουσιαστές των αγοραίων αγορών;

Η κυβέρνηση που συμμετέχει δεν είναι ακραία πολιτική δύναμη; Ποτέ στον κόσμο δεν εφαρμόστηκε τόσο άγριο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής με αποτέλεσμα να αυξάνουν καθημερινά τα συντρίμμια της ελληνικής κοινωνίας. Για ποιες ακραίες δυνάμεις ομιλεί, αν εξαιρέσουμε τους νεοναζί; Ο ίδιος και συνάδελφοι του στην κυβέρνηση αποτελούν μια ακραία και επικίνδυνη πολιτική δύναμη που υπονομεύει το μέλλον των νέων μας και του τόπου.

Πόσο αμοραλισμό, πόσο κυνισμό, ποσό εγωισμό πρέπει να διαθέτει κάποιος για να υπηρετεί μια πολιτική καταστροφής μόνο και μόνο για να υπηρετήσει τον εαυτό του;

Δυστυχώς σε περιόδους πολιτισμικής παρακμής, που σήμερα διαπερνά όλη τη Δύση, παρακμιακοί πολιτικοί βρίσκονται στην εξουσία.

Ολύμπιος Δαφέρμος

12-2-14

Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2014

Επικίνδυνος

Είναι απίστευτο με πια ευκολία, επιπολαιότητα και οίηση εκφράζονται οι ασκούντες την κυβερνητική εξουσία! Είπε και ελάλησε ο φοβερός Στουρνάρας: "Είμαι πολύ ευτυχής γι΄αυτή την αποστολή"! Τί εννοεί ο ποιητής; Είναι ευτυχής για ποιό πράγμα; Για την αποδόμηση της κοινωνίας και της οικονομίας της χώρας; Για τους αστέγους; Για τους άνεργους; Για τις αυτοκτονίες; Για την μείωση του πλούτου της χώρας (του ΑΕΠ ); Για την αύξηση του χρέους; Για τι μείωση των εξαγωγών; Για την αύξηση των ανισοτήτων; Δεν μας το διευκρίνισε. Πού βρίσκεται το άτομο; Από πού και πώς βλέπει την πραγματικότητα; Τί παραμορφωτικούς φακούς φορά και γιατί τους φορά; Ας επιχειρήσουμε μια ερμηνεία: Είναι πολύ ευτυχής ο Στουρνάρας γιατί ασκεί εξουσία και του αρέσει. Του αρέσει πολύ. Έστω και δοτή η εξουσία - από τρόικες κ.α.- είναι γλυκιά και πολύ περισσότερο γι΄αυτούς που δεν μπορούν να την κατακτήσουν μόνοι τους. Έτσι επιβεβαιώνεται... Τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Θαύμα! Συναντήσεις με την ευρωπαϊκή εξουσία. Μεγαλεία! Περίπου ισόθεος με την ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ! Τί άλλο θέλει; Ξεχωρίζει το άτομο από το πόπολο. Και, ως φαίνεται, θα κάνει οτιδήποτε για να ξεχωρίζει. Το πόπολο δεν τον αφορά. Είναι βαθιά ριζωμένη αυτή η "αξία" μέσα του.Δίχως φραγμούς και ηθική πορεύεται! Επικίνδυνος. Πολύ επικίνδυνος

Σάββατο 8 Φεβρουαρίου 2014

Η λατρεία του Χρυσού Μόσχου. Του Νίκου Ξυδάκη

«Ορκίζομαι να κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να διατηρήσω και να ενισχύσω την εμπιστοσύνη στον τομέα των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών. Ο Θεός να με βοηθάει». Οι διοικήσεις των ολλανδικών τραπεζών δεσμεύονται έναντι Θεού και ανθρώπων να διαφυλάττουν την πίστη. Εντός του έτους, τον ίδιο όρκο θα δώσουν και οι 90 χιλιάδες υπάλληλοι. Του Νίκου Ξυδάκη

Προφανώς το ολλανδικό κράτος ανησυχεί για την υπερμεγέθυνση των τραπεζών του, με ενεργητικό υπερτριπλάσιο της εθνικής οικονομίας. Επιπλέον, δεν εμπιστεύεται πια την ηθική των τραπεζιτών, αυτών που ανάγκασαν το κράτος να ενισχύσει τις τράπεζες με 95 δισ. ευρώ, μετά το χρηματοπιστωτικό κραχ του 2008. Υστατο καταφύγιο του υπερχρεωμένου δημοκρατικού κράτους, ο θρησκευτικός όρκος των τραπεζιτών.

Παρατηρούμε μια αναλογία με όσα περιγράφονται στην Παλαιά Διαθήκη, όταν ο Ααρών ζήτησε τα χρυσά σκουλαρίκια από τις γυναίκες και χύτευσε τον Χρυσό Μόσχο και είπε: «Ούτοι οι θεοί σου, Ισραήλ, οίτινες ανεβίβασάν σε εκ γης Αιγύπτου». Επειτα απ’ αυτό, η δέηση του Μωυσή έσωσε τον λαό από τη θεϊκή οργή και την ολοσχερή καταστροφή, μόνο όμως προσωρινά.

Το χρηματοπιστωτικό σύστημα σήμερα είναι ο Χρυσός Μόσχος, η νέα θρησκεία, η οποία απαιτεί και παίρνει τα χρυσά ενώτια από τον βίο των ανθρώπων για να κατασκευάζει το λατρευτικό της αυτοείδωλο και να επιβάλλει τους δικούς της κανόνες στους ανθρώπους.

Κάτι παραπλήσιο είπε η ελβετική κυβέρνηση για το μαύρο ή κλεμμένο χρήμα που «κοιμάται» στις ελβετικές τράπεζες. Οι λογαριασμοί δεν ανοίγουν για να διευκολυνθούν δικαστικές έρευνες. Το χρήμα φυλάσσεται στον απαραβίαστο ναό του Χρυσού Μόσχου. Αν αποδειχθεί, όμως, ότι είναι κλεμμένο, τότε δημεύεται από το ελβετικό κράτος, δεν επιστρέφεται στη χώρα από την οποία εκλάπη. Παρόμοια ιερά άβατα συντηρούνται στις μεγάλες τράπεζες απανταχού, στους φορολογικούς παραδείσους, παντού όπου γιγαντώνεται και θάλλει η σκιώδης τραπεζική, όπου λατρεύεται ο Χρυσός Μόσχος.

Πηγή: Καθημερινή

Τρίτη 28 Ιανουαρίου 2014

Παιδεία σε κρίση: να ανησυχήσουμε

Ο σύλλογος δασκάλων Άρτας συμπαραστέκεται και στηρίζει ενεργά, με στάση εργασίας και συγκέντρωση στο δικαστήριο, το δάσκαλο που φέρεται να προέτρεψε τους οκτάχρονους μαθητές του να χειροδικήσουν οργανωμένα εναντίον συμμαθητή τους. Πριν το δικαστήριο αποφανθεί οι συνάδελφοι του τον αθώωσαν!!! Προκειμένου, όπως ισχυρίζονται, «να προφυλάξουν το λειτούργημα του εκπαιδευτικού». Χωρίς άλλο επιχείρημα. Αν θεωρούν ότι το αδίκημα δεν διαπράχτηκε και ότι πρόκειται για σκευωρία θα έπρεπε να το τεκμηριώσουν. Αν όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι, σκέφτηκαν άραγε το μήνυμα που έστελναν προς τους μαθητές τους και την κοινωνία;

Ποιά σχέση μπορεί να έχει ένας δάσκαλος με τέτοιου είδους συμπεριφορές; Πώς μπορούν να αισθάνονται οι γύρω του εκπαιδευτικοί, συνάδελφοι με κάποιον που χρησιμοποιεί μαζική βία εναντίον μαθητή του; Ο εκπαιδευτικός είναι αναγκαίο πρώτα απ’ όλα να αποδέχεται και να σέβεται τους μαθητές του, να τους μαθαίνει να έχουν αυτοεκτίμηση και σεβασμό για τους άλλους, ειδάλλως πρέπει να ψάξει για άλλη δουλειά. Στην προκειμένη περίπτωση, αν το περιστατικό συνέβη, πρόκειται περί κακοποίησης όχι μόνο του παιδιού που υπέστη τη βία, αλλά και των υπολοίπων που υποχρεώθηκαν να την ασκήσουν.

Είναι προφανές ότι υπάρχει σοβαρό έλλειμμα παιδαγωγικής κατάρτισης, γεγονός που θα έπρεπε να ανησυχήσει σοβαρά τόσο τους διοικητικούς όσο και τους πολιτικούς τους προϊσταμένους. Οι πολιτικοί προϊστάμενοι, βέβαια, του Υπουργείου Παιδείας, τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα εκείνα του μνημονίου, ουδόλως ενδιαφέρονται για την ουσία της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Μάλλον την αποδομούν συστηματικά. Αν πράγματι έτσι έχουν τα πράγματα και η εκπαιδευτική κοινότητα αντιδρά όπως ο σύλλογος των δασκάλων της Άρτας πού οδηγούμαστε; Η νεοφιλελεύθερη πολιτική συρρικνώνει συστηματικά την εκπαίδευση αδιαφορώντας ταυτόχρονα και για την ποιότητα της. Αν δεν αντισταθούν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, και οι γονείς βέβαια, η συνεχής υποβάθμιση της θα την οδηγήσει στη διάλυση.

Ενέργειες και αποφάσεις όπως αυτή του συλλόγου των δασκάλων της Άρτας δείχνουν άγνοια του γίγνεσθαι και δεν συνιστούν αντίσταση απέναντι στις κυβερνητικές προσπάθειες υποβάθμισης της εκπαίδευσης και τελικά και των ίδιων των εκπαιδευτικών. Αντίθετα υποβοηθούν το καταστροφικό της έργο.

Αν τέτοιες ή ανάλογες συμπεριφορές υπάρχουν στο σχολικό μας σύστημα – βοηθούντων των δυσλειτουργικών οικογενειών και του άθλιου πολιτικού κλίματος – τότε ας μην προβληματιζόμαστε πολύ για την αντικοινωνική συμπεριφορά μερίδας των νέων μας. Οι νέοι, ας μη το ξεχνάμε, είναι «δημιουργήματα» της κοινωνίας των ενηλίκων. Εμείς είμαστε το παράδειγμα. Εμείς οργανώνουμε - κυρίως η οικονομική και η πολιτική ελίτ - τη ζωή, την πολιτική και την κοινωνία. Εμείς οργανώνουμε τους χώρους διαπαιδαγώγησης των νέων. Η δικιά τους «αποτυχία» είναι πρωτίστως δικιά μας αποτυχία.

Είναι προφανές ότι οι επιθέσεις που έχει δεχθεί έως σήμερα η εκπαίδευση από την αντικοινωνική οικονομική πολιτική έχει φέρει σε απόγνωση και το σώμα των εκπαιδευτικών. Το παραμικρό συμβάν φαίνεται πως τους οδηγεί στον πανικό και σε ενστικτώδεις αντιδράσεις επιβίωσης, έξω από αρχές και αξίες. Μπορεί και έτσι να ερμηνευτεί η συμπεριφορά του συλλόγου δασκάλων της Άρτας. Είναι μια παρήγορη ερμηνεία. Ωστόσο δεν παύει να λειτουργεί αρνητικά, όπως προαναφέρθηκε.

Η κρίση φαίνεται να αποδομεί, πότε αθορύβως και πότε εκκωφαντικά, ό,τι έχει δομηθεί ως σήμερα.

Η προσδοκία στις σκληρές μέρες του μνημονίου θα ήταν να περισσεύει η ευαισθησία, τουλάχιστον στους χώρους εκπαίδευσης….

Ολύμπιος Δαφέρμος

Επίτιμος Σύμβουλος Παιδαγωγικού Ινστιτούτου

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών 29-1-14

Γερμανία: 23 εκ. ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Του Ζήση Παπαδημητρίου

07:50, 28 Ιαν 2014 | tvxsteamtvxs.gr/node/147834

[...] Με βάση τα σημερινά δεδομένα, κοντά 19% των Γερμανών, περίπου 23 εκατομμύρια άνθρωποι, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μέσος όρος των συντάξεων είναι 700 Ευρώ το μήνα με πτωτικές τάσεις. [...] Γράφει ο Ζήσης Δ. Παπαδημητρίου, ομότιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Το γεγονός ότι η Γερμανία διαθέτει την πλέον ισχυρή πραγματική οικονομία μεταξύ των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν σημαίνει και ισοκατανομή του κοινωνικού πλούτου. Η εικόνα που παρουσιάζουν τα ελληνικά ΜΜΕ σχετικά με την οικονομική κατάσταση του γερμανικού λαού κάθε άλλο παρά ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Η νεοφιλελεύθερη πολιτική που εγκαινίασε η προηγούμενη κυβέρνηση συνασπισμού Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων υπό τον καγκελάριο κ. Γκέρχαρντ Σρύντερ και την οποία συνεχίζει η σημερινή κυβέρνηση του Μεγάλου Συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών, Χριστιανοκοινωνιστών και Σοσιαλδημοκρατών υπό την καγκελάριο κ. Άνγκελα Μέρκελ στο όνομα της ανάπτυξης, απέφερε τεράστια κέρδη στο κεφάλαιο, χωρίς ωστόσο να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης της πλειονότητας του γερμανικού λαού.

Το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ πλουσίων και φτωχών μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο, καθώς ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια των ολίγων, χαρακτηριστικό γνώρισμα της περιώνυμης παγκοσμιοποίησης με πρωταγωνιστή το χρηματιστικό κεφάλαιο.

Αρκεί μια ματιά στα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας της χώρας για να διαπιστώσει κανείς πως εδώ και είκοσι περίπου χρόνια οι αποδοχές των εργαζόμενων αυξήθηκαν ελάχιστα, ενώ οι συνθήκες διαβίωσης των ανέργων, των κατόχων επισφαλών θέσεων εργασίας και των συνταξιούχων έχουν χειροτερεύσει σημαντικά.

Και ενώ η τριμερής συμφωνία των κυβερνητικών κομμάτων προβλέπει τη θέσπιση κατώτατου ορίου μισθού στα 8.50 Ευρώ την ώρα, οι επιχειρήσεις έχουν ήδη ενεργοποιήσει τους μηχανισμούς υπονόμευσης της συμφωνίας, γεγονός που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μπούμερανγκ για την κυβέρνηση του Μεγάλου Συνασπισμού.

Αν και το ποσοστό ανεργίας είναι σχετικά χαμηλό, καθώς κυμαίνεται γύρω στο 7% με αυξητικές ωστόσο τάσεις, το μέλλον της γερμανικής οικονομίας κάθε άλλο παρά ευοίωνο είναι, καθότι πρόκειται για μια κατεξοχήν εξωστρεφή οικονομία, η εξέλιξη της οποίας εξαρτάται σημαντικά από την πορεία των εξαγωγών, γεγονός που ανησυχεί δεόντως τις γερμανικές οικονομικές και πολιτικές ελίτ.

Με βάση τα σημερινά δεδομένα, κοντά 19% των Γερμανών, περίπου 23 εκατομμύρια άνθρωποι, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μέσος όρος των συντάξεων είναι 700 Ευρώ το μήνα με πτωτικές τάσεις.

Περίπου 4,2 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με το κοινωνικό επίδομα των 382 Ευρώ το μήνα(Hartz IV) σύν το επίδομα φθηνής κατοικίας, καθότι τα νοίκια στην ελεύθερη αγορά είναι ιδιαίτερα υψηλά, τουτέστιν απλησίαστα για τους ανθρώπους με χαμηλό εισόδημα, γεγονός που τους εξαναγκάζει να αναζητούν κατοικία στις υποβαθμισμένες περιοχές των πόλεων.

Ιδιαίτερα επισφαλής είναι η κατάσταση των μεταναστών που καταφθάνουν τελευταία κατά χιλιάδες στη χώρα, μια πανσπερμία ανθρώπων που αναζητούν εργασία και γίνονται συχνά αντικείμενο σκληρής εκμετάλλευσης.

Τελευταία, τα ΜΜΕ της Γερμανίας ασχολήθηκαν έντονα με το θέμα της προβλεπόμενης ελεύθερης διακίνησης από την πρώτη Ιανουαρίου του 2014 Βουλγάρων και Ρουμάνων πολιτών εντός της Ε.Ε., καθώς εκφράζονται φόβοι πως το κύμα των μεταναστών και πιο συγκεκριμένα των Σίντι και Ρομά από τις χώρες αυτές θα θέσει υπό δοκιμασία το κοινωνικό κράτος της Γερμανίας. Τον κίνδυνο αυτό επεσήμανε πρώτος ο πρόεδρος του Χριστιανοκοινωνικού Κόματος της Βαυαρίας κ. Ζεχόφερ προκαλώντας τους πρώτους τριγμούς στην κυβέρνηση του Μεγάλου Συνασπισμού.

Η συνεχής αναφορά του προβλήματος στα ΜΜΕ με την έναρξη του νέου έτους, ενέτεινε τις ήδη υφιστάμενες ξενοφοβικές τάσεις στη χώρα, οι οποίες, αν και δεν εκδηλώνονται δημόσια, λειτουργούν υποδόρια, απειλώντας μακροπρόθεσμα την ειρηνική συμβίωση, αφού ενισχύονται οι ακροδεξιές νεοναζιστικές τάσεις ιδιαίτερα στα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.

Aν και οι άνθρωποι διστάζουν να εκφραστούν ελεύθερα σε ό,τι αφορά την παρουσία των ξένων στη χώρα τους, για να μην χαρακτηριστούν πολιτικά, είναι ωστόσο έκδηλη η ανησυχία που τους διακατέχει, εγκυμονώντας κινδύνους νέας μορφής εκφασισμού των ευρωπαϊκών κοινωνιών.

Στις ήδη υφιστάμενες διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των πυρηνικών χωρών της Ε.Ε. (Γερμανία, Ολλανδία, Αυστρία κλπ.) και των χωρών του ευρωπαϊκού νότου ήρθε να προστεθεί μια νέα διαχωριστική παράμετρος με την είσοδο στην Ε.Ε. των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ που αντιμετωπίζονται λίγο ως πολύ ως οι παρίες της Ευρώπης, εξέλιξη που καθιστά αμφίβολη την οικονομική, πολιτική και κοινωνική ολοκλήρωση της Ευρώπης.

Όντας επισκέπτης στη Γερμανία με αφορμή τις γιορτές των Χριστουγέννων, διαπίστωσα πως τόσο η σύνθεση της γερμανικής κοινωνίας όσο και η καθημερινότητα των ανθρώπων αλλάζουν άρδην, ενισχύοντας τους προβληματισμούς ως προς το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθότι η Γερμανία καθορίζει σε σημαντικό βαθμό τις οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Νέο φαινόμενο αποτελεί η παρουσία ζητιάνων στα κεντρικά σημεία των πόλεων, τόσο ξένων όσο και ντόπιων, και μάλιστα στους χώρους καλλιτεχνικών εκδηλώσεων όπως π.χ. μπροστά στα μουσεία, στην Όπερα κλπ. που θυμίζουν περασμένες εποχές και φέρνουν στη μνήμη του επισκέπτη σκηνές από μυθιστορήματα του Ντίκενς. Ζητιάνους και μάλιστα νέους στην ηλικία συναντά κανείς και στις αποβάθρες των σιδηροδρομικών σταθμών, οι οποίοι, για να αποφύγουν τις όποιες ενοχλήσεις από τα όργανα της τάξης, καταφεύγουν στο «κόλπο» του δήθεν ταξιδιώτη φορώντας το σχετικό σακίδιο !

Δεδομένου ότι τόσο στη Γερμανία όσο και στις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα αλλά και στις χώρες της περιφέρειας όπως π.χ. στην Ελλάδα παρατηρείται άνοδος της Ακροδεξιάς, ο κίνδυνος επικράτησης στην πολιτική ακραίων αντιλήψεων είναι ιδιαίτερα μεγάλος. Η περαιτέρω πορεία της Ε.Ε. θα εξαρτηθεί σε σημαντικό βαθμό από το νέο συσχετισμό δυνάμεων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που θα προκύψει από τις επερχόμενες εκλογές τον προσεχή Μάϊο.-

Υπενθυμίζεται ότι κυκλοφόρησε το βιβλίο Η Ελλάδα και η κρίση, του Karl Heinz Roth, όπου συμπεριλαμβάνεται ηΔιακήρυξη - Έκκληση για μια Ευρώπη της Ισότητας, που συνυπογράφει και ο Ζήσης Δ. Παπαδημητρίου, η οποία δημοσιεύτηκε στα πλαίσια της Έρευνας για την Κρίση τηςΚρυσταλίας Πατούλη, στο tvxs.gr, στις 26/08/14.

Η συγκεκριμένη Διακήρυξη (Θεσσαλονίκη, Ιούνιος 2013 - www.egalitarian-europe.com), στηρίζεται στο κείμενο Karl Heinz Roth / Zissis Papadimitriou, Die Katastrophe verhindern- Manifest für ein egalitäres Europa (Να αποφύγουμε την καταστροφή : Μανιφέστο για μια Ευρώπη της ισότητας), Αύγουστος 2013, 128 σελ., που κυκλοφόρησε στο Αμβούργο από τις εκδόσεις Nautilus και στη Ελλάδα από τις εκδόσεις Νησίδες.

Συχρόνως, δημοσιεύτηκε σε όλες σχεδόν τις γλώσσες της Ευρώπης και συζητιέται έντονα σε περιοδικά, εφημερίδες, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα. Την έχουν υπογράψει πάρα πολλοί επιφανείς επιστήμονες από όλες τις χώρες της Ε.Ε.. και ήδη μεταφράστηκε σε πολλές άλλες γλώσσες, όπως ρωσικά, πολωνικά κλπ.

Στόχος είναι "να υπάρξει μια πανευρωπαϊκή συζήτηση με θέμα την κρίση και το τι μέλει γενέσθαι!" όπως τονίζει ο Ζήσης Παπαδημητρίου*, εφόσον "για ό,τι συμβεί στη χώρα μας, είμαστε κι εμείς υπεύθυνοι, αν δεν αντιδράσουμε σθεναρά στις καταστροφικές επιλογές του άθλιου πολιτικού μας συστήματος".

Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014

Πέμπτη 13 Μαρτίου 2014

Κυριακή 9 Μαρτίου 2014

Την ίδια στιγμή περισσότεροι από 4,1 εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες στερούνται το στοιχειώδες δικαίωμα στη στέγη

Της Χριστίνας Πάντζου

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK

Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2014

Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2014

Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2014

Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2014

Σάββατο 8 Φεβρουαρίου 2014

Τρίτη 28 Ιανουαρίου 2014

Γερμανία: 23 εκ. ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Του Ζήση Παπαδημητρίου