«ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ» ΑΝΗΛΙΚΩΝ

Άκουσα πρόσφατα δημοσιογράφο περιωπής (διευθυντής κυριακάτικης εφημερίδας αμφιβόλου ήθους) να καλεί τον Υπουργό Δημόσιας Τάξης να επιληφθεί άμεσα του προβλήματος της παραβατικής συμπεριφοράς ομάδων παιδιών . Το κακό έχει παραγίνει, είπε. Καλεί λοιπόν τον υπουργό που έχει το μονοπώλιο, σχεδόν, της κρατικής βίας, να την ασκήσει εναντίον τους. Εναντίoν παιδιών!-απολύτως εντός της λογικής της κυβέρνησης. Τί να πρωτοθαυμάσει κανείς; Την απλοϊκή του άποψη «πονάει κεφάλι κόψει κεφάλι»; Μια αταβιστική μέθοδο εκτός πολιτισμού και ανθρωπισμού; Την έλλειψη στοιχειώδους γνώσης περί παιδαγωγικής; Δεν γνωρίζει καν ότι όταν έχεις να κάνεις με παιδιά ποτέ τα πράγματα δεν είναι τελειωμένα. Πάντα υπάρχει επιστροφή, αρκεί να υπάρχει γνώση και ανθρωπιά. Ας ρίξει μια ματιά στο σωφρονιστικό σύστημα της Νορβηγίας για τα παραβατικά παιδιά. Εκεί θα δει μια εντελώς άλλη αντιμετώπιση, απολύτως εκτός της δικής του λογικής. Ακόμη και μικρά ζώα τους δίνουν να τα αναθρέψουν για να ξυπνήσουν τα ναρκωμένα συναισθήματα τους. Είναι προφανές ότι για τα ναρκωμένα συναισθήματα τους δεν έχουν τα ίδια καμιά ευθύνη. Ας ψάξει, ο εν λόγω, ποιος έχει την ευθύνη. Κάτι θα μάθει. Αλλά μην πάμε τόσο μακριά. Ας πάρει τηλέφωνο τον Κλήμη Πυρουνάκη και να τον ρωτήσει για τη λογική των προγραμμάτων στις γυναικείες φυλακές της Θήβας. Ή τον Πέτρο Δαμιανό, διευθυντή του σχολείου των φυλακών ανηλίκων Αυλώνα για να μάθει το τί γίνεται εκεί. Θα τον προέτρεπα επίσης να διαβάσει το βιβλίο «Συγγραφείς της ελευθερίας» ή να δει την αντίστοιχη ταινία. Εκεί θα διαπιστώσει ένα θαύμα. Νεαρή καθηγήτρια, σε λύκειο των ΗΠΑ, όπου φοιτούσαν παιδιά που συμμετείχαν σε συμμορίες με τουλάχιστον ένα νεκρό φίλο στις μεταξύ τους συγκρούσεις, προερχόμενα από δυσλειτουργικές οικογένειες, κατάφερε να εισαχθούν όλα σε κολέγια! Πράγμα που γινόταν για πρώτη φορά στο συγκεκριμένο λύκειο. Ποια όμως είναι τα αίτια που γενούν το φαινόμενο της νεανικής παραβατικότητας; Ο Ρουσώ λέει ότι: «Η κοινωνία προετοιμάζει το έγκλημα και ο εγκληματίας το διαπράττει». Σήμερα, σε μια ρευστή εποχή, όπου αξιακά συστήματα, ιδεολογίες και η πολιτική βρίσκονται σε κρίση, όπου το μέλλον δεν υπόσχεται τίποτα - κυρίως στους νέους ανθρώπους, όπου η ανεργία είναι ο εφιάλτης των νέων, όπου η κρίση των εκπαιδευτικών συστημάτων είναι έκδηλη, όπου οι δυσλειτουργικές οικογένειες αυξάνονται, όπου τα πρότυπα που «δείχνει» η πολιτεία και η κοινωνία εξαντλούνται στις τηλεπερσόνες, τους ποδοσφαιριστές και στα άτομα του ευτελούς θεάματος, όπου η αναζήτηση του εύκολου κέρδους, ο ατομισμός, η έλλειψη νοήματος και σεβασμού στον άλλο άνθρωπο είναι καθημερινό φαινόμενο, όπου η κενότητα έχει το πάνω χέρι, πού θα κρατηθεί ο νέος; Η φαιά αυτή κατάσταση μόνο αρνητικά φαινόμενα γεννά. Είναι προφανές ότι και οι παραβατικές ομάδες παιδιών δικό της γέννημα είναι. Όπως δικά της γεννήματα είναι και τα άλλα καθημερινά νοσηρά φαινόμενα σε πολιτεία και κοινωνία. Δεν θα λυθεί λοιπόν το ζήτημα με το να σκληρύνει τη στάση της η κυβέρνηση απέναντι στην παραβατικότητα των νέων. Προφανώς και θα πρέπει να ληφθούν μέτρα, όμως σε μια προοπτική τόνωσης της αυτοεκτίμησης και της ελπίδας... Τον πρώτο λόγο εδώ έχουν τα υπουργία Παιδείας, Εργασίας και Πολιτισμού και όχι το Δημόσιας Τάξης.

 ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΟΥ

Οι επιθέσεις εναντίον της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και της γενιάς του άρχισαν αμέσως μετά την επιβολή του πρώτου μνημονίου. Για όλα τα κακά της μεταπολίτευσης έφταιγε η γενιά και η εξέγερση. (έτσι αμνήστευαν την πολιτική και οικονομική ελίτ που είχαν την ευθύνη). Έστω και αν υπήρχε έρευνα που αποδείκνυε ότι η συντριπτική πλειονότητα όσων πήραν μέρος στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα δεν σταδιοδρόμησαν πολιτικά. (Όταν ζήσεις το όνειρο πως μπορείς να πορευτείς στην πεζότητα;;;) Ελάχιστοι πήραν πολιτικές θέσεις και ακόμη λιγότεροι - μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού- διέγραψαν μια αρνητική πορεία.

Η επίθεση αυτή των συστημικών και των αντιδραστικών εκπορευόταν από την ανησυχία τους ότι το αντιστασιακό πνεύμα της εξέγερσης μπορεί να πυροδοτήσει λαϊκές αντιδράσεις εναντίον της επιβολής έξωθεν μιας καταστροφικής οικονομικής πολιτικής. Κατ΄ αντιστοιχία της έξωθεν επιβολής της δικτατορίας όπως εκλαμβανόταν τότε.

Το σύστημα που τα είχε κάνει μαντάρα και οδήγησε σε πτώχευση τη χώρα χρειαζόταν ένα αποδιοπομπαίο τράγο και τον βρήκε στη γενιά. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια.

Όπως όμως φαίνεται αρχίζουν να αντιστρέφονται τα πράγματα. Δείτε και την εκδήλωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων για το Πολυτεχνείο. Είναι μια ευχάριστη έκπληξη.

 "ΤΑ ΑΜΕΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ"

Στο δημοτικό συμβούλιο της Τήνου ειπώθηκε: «Τα ΑμεΑ είναι καταραμένα από το Θεό»

Η επιστήμη, ο ορθολογισμός, ο πολιτισμός, η κοινωνική ευαισθησία, πάνε περίπατο. Επιστρέφουμε ολοταχώς στις δοξασίες, στους φονταμενταλισμούς, στον ανορθολογισμό, στις δεισιδαιμονίες.

ΓΙΑΤΙ ΟΜΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ;;;

Έπαψε μια μερίδα του κόσμου να εμπιστεύεται την επιστήμη και τη λογική; Έπαψε να εμπιστεύεται την κυρίαρχη κουλτούρα περί ιατρικής;

Είναι γεγονός πως η παγκόσμια κυρίαρχη ελίτ έχει πέσει σε πλήρη ανυποληψία. Όλα τα ανατρέπει εις βάρος των πολλών δίχως να υπόσχεται τίποτα. Ελπιδοφόρο μέλλον δεν υπάρχει πια. Η πρόοδος είναι για τους πολύ λίγους και μόνο. Η στήριξη αυτής της πολιτικής γίνεται τόσο με την επίκληση της επιστήμης όσο και του εργαλειακού ορθολογισμού. Αδιέξοδο για τους πολλούς. Νάναι αυτός ο λόγος που κάποιοι καταφεύγουν στη μεταφυσική; Ο άνθρωπος φαίνεται πως χρειάζεται πάντα κάποιο στήριγμα, έστω και φανταστικό.

 https://www.news247.gr/gnomes/elena-akrita/kyrie-prothypoyrge-an-echete-tin-kalosyni-tha-apantisete-stis-erotiseis-mas.9422204.html?fbclid=IwAR3dOqEioMejZot9vlM_eAAJ2KVAsm517bIO4A3bzxoUwlocxcQvp7XZE0w#.YY_deqTjBi8.facebook

 ΨΕΥΤΟΠΑΛΛΗΚΑΡΑΔΕΣ

Μερικοί ανόητοι ανάγωγοι ψευτοπαλληκαράδες κακοποίησαν μετανάστες στο Λασίθι

Στην Κρήτη, όσο θυμάμαι από τα μικράτα μου, οι ξένοι ήταν ιεροί. Δεν διανοείτο κανείς να τους πειράξει. Αντίθετα τους φιλοξενούσαν και ετίθοντο υπο την προστασία των δυνατών του χωριού. Αυτό είναι αρχοντιά και πολιτισμός.

Τα παλληκάρια δεν επιτίθενται ποτέ στους αδύναμους. Και οι ξένοι βρίσκονται πάντα σε μειονεκτική θέση. Τα παλληκάρια αναμετρούνται πάντα με δυνατότερους τους. Ας κοιτάξουμε για λίγο την ιστορία της Κρήτης.

Πώς κατέπεσε και αυτή η αξία;;; Πώς όλα ευτελίζονται όλο και περισσότερο;

Φαίνεται πως όλα γίνονται εξουσία-δηλαδή βία-, χρήμα και μια στάλα δημοσιότητα.

Μπορεί να σταθεί έτσι ο κόσμος;;;

 ΟΙ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟΙ

(Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών 9/8/21)

Πριν από μερικές δεκαετίες συζητούσα με άνθρωπο της εξουσίας:

-Γιατί βάλατε αυτόν τον άνθρωπο σε αυτή τη θέση; Δεν μπορεί ούτε στο ελάχιστο να ανταποκριθεί στα καθήκοντα του.

-Ναι έτσι είναι. Αλλά είναι ελεγχόμενος (οι ελεγχόμενοι είναι απόλυτα υπάκουοι και, ως γνωστόν, σπάνια είναι και άξιοι).

Αυτή είναι η παραδοσιακή λογική του πολιτικού μας συστήματος που συνδυάζεται με τη λογική να βολέψουμε τα δικά μας παιδιά ανεξάρτητα από τις δυνατότητες τους. Ιδιαίτερα η συντηρητική παράταξη έχει δώσει μαθήματα αναξιοκρατίας για πολλές δεκαετίες. Στις κρατικές θέσεις σπάνια τοποθετούσε άξιους ανθρώπους.

Τα λάθη που έγιναν στην προσπάθεια κατάσβεσης της πυρκαγιάς στην Ανατολική Αττική τα καταλαβαίνει ακόμη και ένας άσχετος.

Μήπως η ερμηνεία βρίσκεται στην παραπάνω "πολιτική" λογική;;;

Ο.Δ.

 ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΓΙΝΕΤΑΙ;;;

Φόνοι για ασήμαντη αφορμή,

Βιασμοί και πάλι βιασμοί,

Δολοφονίες,

Κακοποιήσεις,

Βασανιστήρια

Μαχαιρώματα μεταξύ ανηλίκων,

Άλογη βία, κρατική και μη

Σκάνδαλα κ.α.

Δεν μπορούν πια να θεωρούνται μεμονωμένα περιστατικά.

Πέρα από την προσωπική ευθύνη:

Βρισκόμαστε σε κενό αξιών και αρχών;;;

Φταίει η κατάρρευση των ιδεολογιών και κατ' επέκταση η ακύρωση των ελπίδων για ένα καλύτερο μέλλον, οπότε ο κάθε συγχυσμένος απαιτεί να ζει την κάθε στιγμή, το παρόν, με ένταση και εις βάρος των άλλων ανθρώπων ;;;

Είναι που δεν μας μαθαίνει κανείς να σεβόμαστε τον άλλο άνθρωπο;;;

Είναι που η αξιοπρέπεια βρίσκεται στα αζήτητα;;;

Είναι που το κυρίαρχο "αξιακό" σύστημα σου λέει ευθέως και πλαγίως "κοίτα μόνο την πάρτη σου" (ατομισμός, εγωισμός, αντιπαλότητα, ανταγωνισμός, "επιτυχία"-όλα δικά σου);;;

Είναι που έχουν υποχωρήσει οι δημόσιες αρετές;;;

Είναι που οι συλλογικότητες βρίσκονται σε κρίση και δεν μπορούν να δώσουν ταυτότητα με αποτέλεσμα τα άτομα να βρίσκονται μετέωρα μέσα στην ρευστότητα, την αβεβαιότητα και το απρόσμενο;;;

Δεν έχω απάντηση

Με θλίψη μου όμως διαπιστώνω ότι κανείς δεν ασχολείται σοβαρά με αυτά τα νοσηρά φαινόμενα-ούτε καν οι διανοούμενοι!

Ο.Δ

(ΕφΣυν 20-7-21)

 Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΣ- Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ!!!

"Η μεγάλη «σφαγή» των υποψηφίων από τις τραγικές αλλαγές της Νίκης Κεραμέως επιβεβαιώνεται και από τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Παιδείας, σύμφωνα με τα οποία, μένουν εκτός ΑΕΙ περισσότεροι από 26.000 μαθητές (από την εφσυν)".

1.Οι απόφοιτοι των κολεγίων έχουν πια τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με τους αποφοίτους των πανεπιστημίων.

2.Στα κολέγια εγγράφονται δίχως καμιά προϋπόθεση βαθμολογική ή άλλη-όποιος θέλει γράφεται.

3.Δεν υπάρχει κανείς έλεγχος των κολεγίων από το υπ. παιδείας

4. Το επίπεδο σπουδών των κολεγίων είναι πολύ κατώτερο των πανεπιστημίων

5. Πολλοί μαθητές από αυτούς που απέτυχαν με το σύστημα Κεραμέως είναι βέβαιο ότι θα οδηγηθούν στα κολέγια πληρώνοντας... και θα έχουν συμφοιτητές, οι οποίοι δεν έκαναν καν προσπάθεια να εισαχθούν στο πανεπιστήμιο

Συμπέρασμα: όλη αυτή η ρύθμιση εξυπηρετεί τα ιδιωτικά και μόνο κολέγια

Στο τέλος θα ιδιωτικοποιήσουν και τη μάνα που τους γέννησε

 

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι  οι πολιτικοί είναι απλή αντανάκλαση της κοινωνίας που τους εκλέγει, με τους όποιους επηρεασμούς από τα μμε.  Αν όμως αποδεχθούμε αυτή τη λογική τότε ό,τι και να κάνουν, ό,τι και να πουν, είναι απολύτως δικαιωμένοι. Είναι προφανές ότι δεν είναι αυτός ο ρόλος των πολιτικών, ακόμη και σε μια ‘κουτσουρεμένη’ δημοκρατία. Πιο συγκεκριμένα, οι υποθέσεις Λιγνάδη, Φουρθιώτη κ.α. και ο χειρισμός τους, εκ μέρους της κυβέρνησης, δίνουν αρνητικά μηνύματα στην κοινωνία. Αν η υπεύθυνη κυβέρνηση της χώρας συναλλάσσεται με πρόσωπα αυτής της ποιότητας προς ίδιον όφελος, τότε ο κάθε άνθρωπος στον καθημερινό του αγώνα για επιβίωση, και ιδιαίτερα σε μέρες πανδημίας, ανέχειας και ανεργίας τι πρέπει να κάνει; Το μήνυμα είναι σαφές: κάνε ό,τι μπορείς για να σώσεις το τομάρι σου έξω από νόμους, δεσμεύσεις, ηθική και αρχές.  Αν αυτό το μήνυμα διαποτίσει την κοινωνία, τα πράγματα δεν θα συμμαζευτούν ποτέ. Η κυβέρνηση στρέφεται και εναντίον του εαυτού  της.  Είναι απορίας άξιο πως δεν το καταλαβαίνει – μένω στην επιφάνεια γιατί η ερμηνεία των φαινομένων αυτών είναι πολύ σκληρή. 

Ας έρθουμε τώρα στην αξιωματική αντιπολίτευση. Είναι ηλίου φαεινότερο  ότι ο κόσμος περνά, με την πανδημία, μια πολύ δύσκολη περίοδο. Εγκλεισμός, ανεργία, αύξηση κρουσμάτων και φόβου και έλλειψη ελπίδας. Όλα τα παραπάνω τον οδηγούν σε μια συντηρητική στάση και γύρω, κατά κανόνα, από την καλή ή κακή ηγεσία του. Από την άλλη η κυβέρνηση δείχνει να έχει χάσει τον έλεγχο. Ταυτόχρονα διαχειρίζεται το κράτος και τις υποθέσεις του στην καλύτερη περίπτωση σαν ιδιοκτησία της και στη χειρότερη σαν κατακτητής. Μέσα στη γενικευμένη ανασφάλεια που δημιουργείται περιμένει κανείς  από την αξ. αντιπολίτευση να διατυπώνει με αυτοπεποίθηση ένα πολιτικό λόγο τεκμηριωμένο με επιχειρήματα και στοιχεία, δίχως ακρότητες, χαρακτηρισμούς, ατάκες και ύβρεις  και να συγκροτεί ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα που να δίνει, όσο είναι δυνατόν, ελπίδα ότι μπορούν τα πράγματα να πάνε καλύτερα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο φράσεις όπως «είστε κυβέρνηση άχρηστων» ή «είστε παράταξη δωσιλόγων» δεν έχουν καμιά θέση. Οι ύβρεις και οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί δεν ικανοποιούν παρά μόνο τους πεισμένους και φανατικούς οπαδούς. Εκεί περιορίζεται η εμβέλεια τους. Θα έλεγα ότι δεν έλκουν καθόλου, αν δεν απωθούν,  τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της ΝΔ. Επί πλέον το μήνυμα που δίνουν στην κοινωνία είναι εκείνο του ηττημένου. Ο νικητής, έστω και ο εν αναμονή, δεν βρίζει. Ο ηττημένος, ως γνωστόν, δεν έλκει. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι τα μέσα οδηγούν πάντα στον δικό τους σκοπό. Η ποιότητα των μέσων συνάδει πάντα με την ποιότητα του σκοπού. Είμαστε δέσμιοι των μέσων που χρησιμοποιούμε.

 Είναι μεγάλη η πρόκληση της αξ. αντιπολίτευσης, να ξεπεράσει τις αδυναμίες της για να μπορέσει, τουλάχιστον, να σταματήσει τον κατήφορο της κυβέρνησης.

Ολύμπιος Δαφέρμος

5-4-21

Αυγή 24-4-21

 

 

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟΣ

Ανατριχιαστικά, φρικώδη και εγκληματικά τα όσα διαβάσαμε και ακούσαμε τελευταία για πράξεις ατόμων, που διέθεταν κάποια μορφή εξουσίας- στην τέχνη και στον αθλητισμό- απέναντι σε ευάλωτους ανθρώπους. Το πλήθος αυτών των πράξεων και η «μόρφωση» των θυτών είναι που σοκάρει. Που, άραγε, οφείλεται αυτό το φαινόμενο;  Είναι προφανές ότι κάποιοι από τους θύτες, αν όχι όλοι,   είναι βαριά άρρωστοι. Το γεγονός αυτό δεν τους απαλλάσσει βέβαια από τις βαριές τους ευθύνες, διότι πλήγωσαν σοβαρά ανθρώπους και δη νέους για όλη τους τη ζωή.

 Αν παρακάμψουμε το ζήτημα  της ασθένειας τους- μόνο ειδικοί μπορούν να μιλήσουν- ποιοι άλλοι παράγοντες ενθαρρύνουν αυτά τα άτομα στις αποτρόπαιες πράξεις τους; Πρώτο και κύριο τίθεται το ζήτημα του σεβασμού του άλλου ανθρώπου, όποιος και αν είναι αυτός, και της αξιοπρέπειας του. Ποιος μαθαίνει στα παιδιά ότι όλοι οι άνθρωποι είναι άξιοι σεβασμού και δεν επιτρέπεται σε κανένα να τους προσβάλει, λόγω και έργω, και πολύ περισσότερο όταν δεν έχουν ενοχλήσει κανέναν;  Η διδασκαλία αυτή γίνεται με την πράξη. Ελάχιστα βοηθούν τα λόγια. Διδάσκει το σχολείο και ο δάσκαλος σεβασμό; Σέβεται ο δάσκαλος τον κάθε μαθητή με τις όποιες δυνατότητες, αδυναμίες ή ιδιομορφίες του; Αξιοποιούνται διδακτικές προσεγγίσεις που ενθαρρύνουν την καλή συνεργασία και βέβαια το σεβασμό και τον αυτοσεβασμό; Μέσα από τα μαθήματα περνά η αξία του σεβασμού προς τον άλλο άνθρωπο και προς τον εαυτό μας; Κατά τον ίδιο τρόπο διδάσκεται η αξιοπρέπεια ως απόλυτη αξία τόσο για τον κάθε ένα ξεχωριστά όσο και για τον συνάνθρωπό του; Τονώνει το σχολείο την αυτοεκτίμηση των μαθητών του ώστε να μπορούν να αντισταθούν με σθένος σε όποιον απειλεί την αξιοπρέπεια τους;   Ο αξιοπρεπής άνθρωπος, κατά κανόνα, σέβεται και την αξιοπρέπεια του άλλου ανθρώπου. Φοβάμαι πως σε όλα τα παραπάνω το σχολείο παίρνει μη προβιβάσιμο βαθμό.

Γενικότερα: διαπερνά ο σεβασμός την κοινωνία, την πολιτική, το κράτος (αστυνομία, γραφειοκρατία κ.α.), την εργασία, τη δημοσιογραφία, την οικονομία, την εκκλησία, τις ανθρώπινες και κοινωνικές σχέσεις; Μάλλον όλα τα παραπάνω διδάσκουν πως το ζήτημα του σεβασμού δεν βρίσκεται σε πρώτη προτεραιότητα. Μια μειονότητα μόνο φαίνεται να διαθέτει κοινωνικό ήθος.

Το κυρίαρχο αξιακό σύστημα του οικονομικού φιλελευθερισμού βλέπει τον άνθρωπο να έχει μόνο οικονομική διάσταση. Ταυτόχρονα  διδάσκει την αντιπαλότητα, τον ατομισμό, τον ωφελιμισμό, τον ανταγωνισμό, παραμερίζοντας την αλληλεγγύη, την κοινωνική ευαισθησία, τον αλτρουισμό, τη συνεργασία, την ανθρωπιά κ.α. που εξασφαλίζουν την κοινωνική συνοχή.

Μέσα στο πλαίσιο αυτό είναι προφανές πως κάθε άρρωστος, κάθε αντικοινωνική προσωπικότητα, κάθε εαυτούλης βρίσκει χώρο για τις όποιες αντιανθρώπινες πράξεις του.

Ολύμπιος Δαφέρμος

22-2-21