Δευτέρα 19 Αυγούστου 2019

Τα golden boys εκτόξευσαν τις αμοιβές τους

  • A-
  • A+
Θυμίζουν περισσότερο εθισμένα στα βαριά ναρκωτικά τζάνκια -που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η ολοένα αυξανόμενη δόση τους, δηλαδή… το χρήμα- παρά ευυπόληπτα μέλη της αμερικανικής επιχειρηματικής ελίτ.
Ο λόγος για τους διευθύνοντες συμβούλους (CEOs) των 350 μεγαλύτερων επιχειρήσεων των ΗΠΑ, οι οποίοι απολαμβάνουν σήμερα αστρονομικά ποσά από τη δουλειά τους, πολλαπλάσια αυτών που κέρδιζαν τις προηγούμενες δεκαετίες και εκατοντάδες φορές περισσότερα από αυτά που βάζει στην τσέπη του ο μέσος εργαζόμενος.
Το πλέον κραυγαλέο όμως είναι ότι οι με καλπάζοντα ρυθμό αυξανόμενες αμοιβές τους δεν αντικατοπτρίζουν την αυξανόμενη αξία των δεξιοτήτων και των ταλέντων τους, όπως τις αποτιμά η αγορά εργασίας, αλλά κυρίως την αξιοποίηση της εξουσίας που κατέχουν να διαμορφώνουν οι ίδιοι τις αποδοχές τους.
Και αυτή η αυξανόμενη ισχύς που κατέχουν αποτελεί βασικό μοχλό της μεγέθυνσης των ανισοτήτων στη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη.
Το αμερικανικό Ινστιτούτο Οικονομικής Πολιτικής (Economic Policy Institute-EPI) δημοσιοποίησε πρόσφατα σχετική μελέτη στην οποία συνέκρινε διαχρονικά τις αποδοχές των CEOs των μεγαλύτερων επιχειρήσεων της χώρας τόσο με τις αμοιβές των μέσων εργαζομένων όσο και με τις αντίστοιχες του καλύτερα αμειβόμενου 0,1% του εργατικού δυναμικού των ΗΠΑ καθώς και τη σχέση των αποδοχών των «350» με την πορεία του Χρηματιστηρίου.
Στην ανάλυσή τους οι ερευνητές του EPI, Λόρενς Μισέλ και Τζούλια Γουλφ, χρησιμοποίησαν δύο μέτρα προκειμένου να αποτιμήσουν και να συγκρίνουν τις αποδοχές των CEOs.
Και τα δύο μέτρα περιλαμβάνουν τον μισθό, τα μπόνους, τις αμοιβές σε μετοχές της εταιρείας και τις πληρωμές μακροπρόθεσμων κινήτρων ενώ διαφέρουν μόνο ως προς τα δικαιώματα προαίρεσης αγοράς μετοχών (stock options).
Το μεν πρώτο μέτρο, εκτός όλων των παραπάνω, περιλαμβάνει την αξία των options που έχουν εκτελεστεί από τους CEOs ενώ το δεύτερο ενσωματώνει την αξία τους όταν χορηγήθηκαν από τις εταιρείες, πριν δηλαδή ρευστοποιηθούν. Τα συμπεράσματα που εξήχθησαν βγάζουν… μάτι.

Αύξηση 1.000%



Οι μέσες αποδοχές εκάστου των 350 CEOs ανήλθαν πέρυσι στα 17,2 εκατ. δολάρια (ή 14 εκατ. δολάρια με βάση το δεύτερο μέτρο). Από το 1978 έως το 2018 οι αποδοχές τους αυξήθηκαν κατά 1.000% (940,3% με βάση το πρώτο μέτρο και 1.007,5% βάσει του δεύτερου). Την ίδια χρονική περίοδο οι αμοιβές των μέσων Αμερικανών εργαζομένων αυξήθηκαν μόλις κατά 11,9%.
Αποτέλεσμα αυτής της πορείας ήταν οι μέσες αποδοχές των CEOs να είναι πέρυσι 278 φορές μεγαλύτερες από τις αμοιβές των μέσων εργαζομένων. Το 1989 οι αποδοχές των CEOs ήταν 58 φορές μεγαλύτερες από αυτές των μέσων εργαζομένων ενώ το 1965 μόλις είκοσι.
Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτή η εκρηκτική άνοδος των αποδοχών των CEOs από το 1978 -παρότι στενά συνδεδεμένη με την άνοδο των τιμών των μετοχών που αποτελούν μέρος της αμοιβής τους- ξεπέρασε την αντίστοιχη άνοδο που σημείωσε στο ίδιο διάστημα το Χρηματιστήριο (+706,7%) αλλά και την αύξηση που κατέγραψαν οι μισθοί των καλύτερα αμειβόμενων εργαζομένων (339,2%) την ίδια περίοδο.
Το 2017 οι CEOs των μεγάλων επιχειρήσεων κέρδιζαν συγκεκριμένα 5,4 φορές περισσότερα απ’ ό,τι το κορυφαίo 0,1% των εργαζομένων. Τα συμβάντα αυτά, σύμφωνα με το EPI, αποτελούν ένδειξη ότι η ραγδαία αύξηση των αποδοχών των CEOs οφείλεται περισσότερο στη δύναμή τους να αποφασίζουν οι ίδιοι για τους μισθούς τους και όχι τόσο στις επιδόσεις της επιχείρησής τους ή το ταλέντο τους.
Αξιοσημείωτη είναι ακόμη η ταχύτητα με την οποία οι παραπάνω CEOs κατάφεραν να ανακάμψουν οικονομικά μετά το κραχ του 2008. Αν ληφθούν υπόψη τα εκτελεσθέντα options τους (α΄ μέτρο ανάλυσης), οι αποδοχές τους αυξήθηκαν από το 2009 κατά 52,6%, ενώ με βάση την αξία των options όταν τους χορηγήθηκαν (β΄ μέτρο ανάλυσης) αυτές αυξήθηκαν κατά 29,4%.
Και στις δύο περιπτώσεις η αύξηση των αποδοχών τους μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση είναι πολλαπλάσια της αντίστοιχης των μέσων εργαζομένων στις ίδιες επιχειρήσεις που είδαν τις ετήσιες αμοιβές τους να αυξάνονται μόλις 5,3% από το 2009 και μεταξύ 2017 και 2018 να υποχωρούν κατά 0,2%.
Το EPI τονίζει ότι αυτή η ακραία άνοδος των αποδοχών των CEOs -και συνολικά των ανώτερων στελεχών των επιχειρήσεων- αποτελεί βασικό παράγοντα της μεγέθυνσης των εισοδημάτων του πλουσιότερου 1% και 0,1% των Αμερικανών. Αφήνει λιγότερους από τους καρπούς της οικονομικής ανάπτυξης για τους συνηθισμένους εργαζομένους διευρύνοντας το εισοδηματικό χάσμα.
«Η οικονομία δεν θα πάθει καμία ζημιά αν οι CEOs πληρωθούν λιγότερο ή φορολογηθούν περισσότερο», υπογραμμίζει προτείνοντας μια σειρά από μέτρα.
Μεταξύ άλλων και: α. υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές για όσους κερδίζουν τα περισσότερα, β. υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές για τις επιχειρήσεις που έχουν τη μεγαλύτερη αναλογία μεταξύ των αποδοχών CEOs και μέσων εργαζομένων, γ. φόρο πολυτελείας για αποδοχές βάσει του οποίου για κάθε δολάριο που ξεπερνά ένα συγκεκριμένο όριο αμοιβών η εταιρεία να είναι υποχρεωμένη να πληρώνει ένα επιπλέον δολάριο φόρου, δ. μεταρρύθμιση της διακυβέρνησης των επιχειρήσεων προκειμένου να δοθούν στους υπόλοιπους μετόχους εργαλεία άσκησης αντισταθμιστικής εξουσίας έναντι των απαιτήσεων των CEOs για τις αμοιβές τους, ε. μεγαλύτερη χρήση του «say & pay», της δυνατότητας δηλαδή των μετόχων μιας επιχείρησης να ψηφίζουν για τις αποδοχές των ανώτερων στελεχών.
Από την ΕφΣυΝ

Σάββατο 13 Ιουλίου 2019

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ!.
Την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ την διαδέχθηκε η ΝΔ που α) έχει τεράστια ευθύνη για την χρεωκοπία της χώρας β) έχει ένα μετριότατο πρόεδρο γ) έχει ένα οικονομικό πρόγραμμα υπέρ των οικονομικών ελίτ και εναντίον των πολλών δ) δεν διαθέτει σοβαρό στελεχιακό δυναμικό ε) έχει "ουρά" σκανδάλων και στ) διαθέτει μια ιδιαίτερα ενισχυμένη και επικίνδυνη ακροδεξιά πτέρυγα ...
Πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε την ΝΔ! Αυτό λέγεται αποτυχία!
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ Ο ΣΥΡΙΖΑ;
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΚΑΘΟΤΙΣΕΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΤΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ;;;
ΕΠΑΙΞΕ ΕΝΤΟΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΧΑΣΕ.
ΕΠΑΙΞΕ ΟΠΩΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΣΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΧΑΣΕ
ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΎΣΕ ΝΑ ΓΊΝΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΙΏΣ
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΤΥΧΕΙΣ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ ΡΙΖΙΚΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΑΣΗ !!!
Δυστυχώς, ίσαμε σήμερα, πάντα χάνει η Αριστερά. Έτσι βροντοφωνάζει η ιστορία, δίχως τα αριστερά κόμματα και οι ηγεσίες τους να αντιλαμβάνονται αυτήν την πραγματικότητα. Προς δόξαν της συντήρησης, της αντίδρασης και των ανάλγητων οικονομικών ελίτ.

Σάββατο 6 Ιουλίου 2019

Ακραία ανισότητα και στους μισθούς

  • A-
  • A+
Πάνω από... 3 αιώνες πρέπει να δουλέψει το φτωχότερο 10% των εργαζομένων της υφηλίου για να κερδίσει όσα το πλουσιότερο 10% κερδίζει σε έναν χρόνο ● Η έκθεση της ILO συμπεραίνει ότι το μερίδιο που καρπώθηκαν οι εργαζόμενοι από το παγκόσμιο εισόδημα συρρικνώθηκε από 53,7% το 2004 σε 51,4% το 2017.
Τον ακραία άνισο τρόπο με τον οποίο κατανέμονται οι εργασιακές αποδοχές στον πλανήτη αναδεικνύει μια νέα μελέτη της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα.
Σύμφωνα με τη μελέτη (The Global Labour Income Share and Distribution), το πλουσιότερο 10% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού καρπώνεται πλέον σχεδόν το 50% των συνολικών εργασιακών αποδοχών στον πλανήτη, ενώ αντίθετα το φτωχότερο 50% των εργαζομένων μόλις το 6,4%. Περίπου 650 εκατομμύρια εργαζόμενοι -δηλαδή το 20% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού- κερδίζουν όλοι μαζί λιγότερο από το 1% του συνόλου των εργασιακών αποδοχών παγκοσμίως.
«Η πλειονότητα του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού υποφέρει από τις εντυπωσιακά χαμηλές αμοιβές. Αρκετοί εργαζόμενοι που έχουν δουλειά δεν έχουν αρκετά για να ζήσουν» προειδοποίησε ο οικονομολόγος του Τμήματος Στατιστικής της ILO, Ρότζερ Γκόμις, κατά τη χθεσινή παρουσίαση της μελέτης, συμπληρώνοντας ότι «η μέση αμοιβή του φτωχότερου 50% των εργαζομένων του πλανήτη είναι μόλις 198 δολάρια τον μήνα, ενώ το φτωχότερο 10% αυτών θα πρέπει να εργαστεί περισσότερο από… τρεις αιώνες για να κερδίσει όσα το πλουσιότερο 10% σε έναν χρόνο»!
H μελέτη, που βασίστηκε σε στοιχεία της περιόδου 2005-2017 από 189 χώρες, δείχνει με τρόπο ξεκάθαρο ότι η άνοδος στις αποδοχές των υψηλότερα αμειβόμενων εργαζομένων είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις απώλειες που καταγράφονται στις αποδοχές τόσο της μεσαίας τάξης (το μεσαίο 60% των εργαζομένων) όσο και του φτωχότερου 20% των εργαζομένων.
Εξετάζοντας τη μέση κατανομή των εργασιακών αμοιβών μεταξύ των χωρών, η ILO διαπίστωσε ότι το μερίδιο της μεσαίας τάξης στο σύνολο των παγκόσμιων αμοιβών μειώθηκε από 44,8% το 2004 σε 43% το 2017, ενώ αυτό του κατώτερου 20% των εργαζομένων από 3,9% σε 3,5% αντίστοιχα. Αντίθετα, την ίδια περίοδο, το μερίδιο του ανώτερου 20% των εργαζομένων αυξήθηκε από 51,3% σε 53,5%.
Η μέση αμοιβή ενός εργαζόμενου του ανώτερου 10% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού ήταν 7.555 δολάρια τον μήνα. Αντίθετα, ένας εργαζόμενος του κατώτερου 10% είχε απολαβές μόλις 22 δολάρια τον μήνα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι μεταξύ των χωρών στη μεγέθυνση αυτής της ανισότητας σημαντικό ρόλο διαδραμάτισαν οι ανεπτυγμένες ΗΠΑ, η Γερμανία, η Βρετανία και η Ιταλία.
Οι αποδοχές των υψηλότερα αμειβόμενων εργαζομένων σε αυτές τις οικονομίες είχαν δυσανάλογα μεγάλη άνοδο και ήταν σε απόλυτη αντίθεση με τη στασιμότητα ή και μείωση που εμφάνισαν αντίστοιχα οι αποδοχές των μεσαίων και φτωχότερων στρωμάτων.
Μια άλλη διαπίστωση της έκθεσης είναι ότι οι φτωχότερες χώρες τείνουν να έχουν πολύ υψηλότερα επίπεδα μισθολογικών ανισοτήτων, κάτι το οποίο επιδεινώνει τις κακουχίες των ευάλωτων πληθυσμών. Στην Υποσαχάρια Αφρική, το κατώτερο 50% του εργατικού δυναμικού έχει μερίδιο μόλις 3,3% στις συνολικές αποδοχές. Αντίθετα, στην Ευρωπαϊκή Ενωση, η ίδια ομάδα εργαζομένων καρπούται το 22,9% των συνολικών εισοδημάτων που προσφέρονται στους εργαζόμενους.
Η έκθεση της ILO συμπεραίνει τέλος ότι το μερίδιο που καρπώθηκαν οι εργαζόμενοι από το παγκόσμιο εισόδημα συρρικνώθηκε από το 53,7% το 2004 σε 51,4% το 2017.
Αντίθετα, το αντίστοιχο μερίδιο του κεφαλαίου αυξήθηκε από 46,3% σε 48,6%. Η τάση αυτή διακόπηκε προσωρινά μόνο κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης 2008-2009, καθώς σε περιόδους κρίσεων οι αμοιβές των εργαζομένων τείνουν να μειώνονται συνήθως πιο αργά από τις προσόδους του κεφαλαίου. Ας σημειωθεί ότι πρωταγωνίστριες αυτής της μείωσης του μεριδίου της εργασίας στο παγκόσμιο εισόδημα ήταν η Ευρώπη και οι ΗΠΑ.
Από την efsyn