Handelsblatt: Ο Ντράγκι… «χαρίζει» 122 δισ. ευρώ τόκους στον Σόιμπλε

22:57 | 05 Σεπ. 2016

  

Το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών έχει γλιτώσει δισεκατομμύρια ευρώ σε πληρωμές τόκων λόγω των ιστορικά χαμηλών επιτοκίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, υποστηρίζει σε δημοσίευμά της η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt.

Η εφημερίδα επικαλείται έγγραφο με το οποίο το υπουργείο Οικονομικών ενημερώνει το Κόμμα των Πρασίνων ότι την περίοδο 2008 με 2015 πλήρωσε 122 δισ. ευρώ λιγότερους τόκους από ότι είχε προγραμματίσει.

Υπενθυμίζεται ότι το 2014 και το 2015 ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κατάφερε να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό της Γερμανίας για πρώτη φορά από το 1969.

«Ο επικεφαλής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, με τα χαμηλά του επιτόκια έχει κάνει περισσότερα για τον ισοσκελισμό του προϋπολογισμού από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε» δήλωσε εκπρόσωπος των Πρασίνων που ειδικεύεται σε θέματα για τον προϋπολογισμό.

Όπως επισημαίνει η Handelsblatt, η Γερμανία συνεχίζει και το 2016 να καταγράφει δημοσιονομικό πλεόνασμα παρά τις αυξημένες δαπάνες για την προσφυγική κρίση. Στο πρώτο μισό του έτους, τα έσοδα ξεπέρασαν τις δαπάνες κατά 18,5 δισ. ευρώ, σύμφωνα με την ομοσπονδιακή στατιστική υπηρεσία.

Την Τρίτη η Κάτω Βουλή της Γερμανίας θα ξεκινήσει συζητήσεις για τον προϋπολογισμό του 2017. Ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει βάλει στην άκρη 20,1 δισ. ευρώ για την εξυπηρέτηση του χρέους της Γερμανίας. 

Η Handelsblatt υπενθυμίζει ότι το 2008 το υπουργείο Οικονομικών κατέβαλε 40,2 δισ. ευρώ για πληρωμές τόκων.

Από το tvxs

Η κοινωνική αλλαγήείναι στο χέρι μας

ashoka_greece.jpg

05.09.2016, 06:00 | Ετικέτες:  Ελλάδα, κοινωνική οικονομία, εναλλακτική οικονομία

Συντάκτης: 

Ιωάννα Σωτήρχου

Πιστεύουν ότι όλες και όλοι μας είμαστε δυνάμει φορείς κοινωνικής αλλαγής. Ανάμεσα μάλιστα στα 3.300 μέλη που απαρτίζουν το παγκόσμιο δίκτυό της συγκαταλέγονται και δύο νομπελίστες.

Ο ένας είναι ο Μοχάμεντ Γιουνούς (Νόμπελ Ειρήνης 2006), ο Μπανγκλαντεσιανός οικονομολόγος και θεμελιωτής της ιδέας της μικροπίστωσης, που έδωσε ευκαιρίες ανάπτυξης στους πιο φτωχούς και αποκλεισμένους από το τραπεζικό σύστημα, παρέχοντας κυρίως σε γυναίκες μικροχρηματοδοτήσεις, μία πρακτική που σήμερα έχουν υιοθετήσει οι μεγαλύτεροι οικονομικοί οργανισμοί.

Ο άλλος είναι ο Ινδός αγωνιστής για τα δικαιώματα των παιδιών Καϊλάς Σατιάρτι(Νόμπελ Ειρήνης 2014), που έχει δώσει μάχες για την εκπαίδευσή τους και την προστασία τους από την παιδική σκλαβιά έχοντας μάλιστα εμπνεύσει τον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας να συντάξει τη σύμβαση ενάντια στις χειρότερες μορφές παιδικής εργασίας.

«Αλλωστε παρακολουθώντας την πορεία των καινοτόμων συνεργατών μας έχουμε διαπιστώσει ότι σε περίπου δέκα χρόνια το 57% έχει επηρεάσει τις εθνικές πολιτικές στον τομέα που δραστηριοποιούνται» μας λέει η εκπρόσωπος της Ashoka στην Ελλάδα, Χριστίνα Φίλη.

Με μόλις δύο χρόνια παρουσίας στη χώρα μας και 35 στον κόσμο, ο μη κερδοσκοπικός και μη κυβερνητικός οργανισμός, που στόχο έχει την υποστήριξη των ανθρώπων με τολμηρές ιδέες, η εφαρμογή των οποίων στην πράξη έχει θετικό αντίκτυπο στην κοινωνία καθώς επιλύουν υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα, πήρε το όνομά του από τον Ashoka, τον Ινδό ηγέτη του 3ου αιώνα π.Χ. που αφιέρωσε τη ζωή του στην κοινωνική και οικονομική πρόοδο της χώρας του, ως ένα παράδειγμα κοινωνικού καινοτόμου.

Η δράση του οργανισμού εστιάζει στην αποτελεσματική προώθηση της κοινωνικής αλλαγής: γι’ αυτό επενδύει σε κοινωνικούς επιχειρηματίες με καινοτόμες και εφαρμόσιμες ιδέες τους οποίους βοηθά να τις κάνουν βιώσιμες, καθώς βασική παραδοχή του είναι ότι οι κοινωνικοί επιχειρηματίες, δηλαδή οι άνθρωποι που υλοποιούν με συνέπεια τις καινοτόμες ιδέες τους για την επίλυση κοινωνικών προβλημάτων, ωθούν την κοινωνία στην πρόοδο και αλλάζουν τον κόσμο.

Με στόχο λοιπόν την εξεύρεση Ελλήνων κοινωνικών επιχειρηματιών που θα μπορούσε να στηρίξει ως μέλη-υποτρόφους, ο οργανισμός δραστηριοποιείται και στη χώρα μας ενώ υποστηρίζει σε οργανωτικό επίπεδο επτά πρωτοβουλίες κοινωνικού σκοπού να πολλαπλασιάσουν το θετικό αντίκτυπό τους στην κοινωνία, οι οποίες επιλέχθηκαν κατόπιν δημόσιας πρόσκλησης για τη συμμετοχή στο πρόγραμμα Impact ανάμεσα σε 53 αιτήσεις.

Μέχρι σήμερα έχει διοργανώσει δύο βιωματικά εργαστήρια, το ένα για καθηγητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για τη στήριξη των μαθητών μέσα από δημιουργικές μεθόδους διδασκαλίας και το άλλο για την εκπαίδευση εκπαιδευτών στη μέθοδο JobAct που ενδυναμώνει άνεργους νέους μέσω της θεατρικής αγωγής στην ανάπτυξη δεξιοτήτων ζωής ώστε να καταφέρουν να ενταχθούν στην αγορά εργασίας.

Αρκετές είναι και οι εκδηλώσεις που έχει διοργανώσει ή συμμετάσχει (Επενδύσεις Κοινωνικού Αντίκτυπου, Νεανική Κοινωνική Καινοτομία) για να παρουσιάσει επιτυχημένα παραδείγματα κοινωνικής επιχειρηματικότητας με σημαντικό κοινωνικό αντίκτυπο.

Ανάμεσα στους προσκεκλημένους υποτρόφους μέλη της στην Αθήνα ήταν ο Attila Von Unruh, ο οποίος, έχοντας βιώσει τις συνέπειες της χρεοκοπίας σε μια χώρα, τη Γερμανία, όπου αυτό συνεπάγεται αυτόματα προσωπικό, κοινωνικό και οικονομικό αποκλεισμό, αποφάσισε να ιδρύσει πριν από εννιά χρόνια την ομάδα αυτοβοήθειας «Αφερέγγυοι Ανώνυμοι» που όχι μόνο παρέχει στήριξη για την αντιμετώπιση των συνεπειών μιας πτώχευσης καταργώντας την απομόνωση των ανθρώπων αλλά με το δίκτυο που έχει δημιουργήσει με τη διασύνδεση και υποστήριξη ομοιοπαθών παρέχει την υποδομή για την αποφυγή της, μετατρέποντας την αποτυχία από μειονέκτημα σε γνώση και δύναμη για το μέλλον προκειμένου να επανεκκινήσουν την επιχειρηματική τους ζωή.

Ετσι, τη στιγμή που εκατομμύρια άνθρωποι επηρεάζονται από αφερεγγυότητα, χρέη και χρεοκοπία κι ενώ επισήμως προστατεύονται οι πιστωτές αλλά όχι οι οφειλέτες, οι «Ανώνυμοι Αφερέγγυοι» έχουν σχηματίσει ομάδες σε 9 πόλεις στη Γερμανία και την Αυστρία και σχεδιάζεται η δημιουργία ομάδων σε ακόμη δύο χώρες, την Ολλανδία και την Ιταλία.

Υπολογίζεται ότι μέχρι σήμερα έχει επηρεάσει 5.000 άτομα ενώ έχει δημιουργήσει ένα φιλανθρωπικό σωματείο για τη χρηματοδότηση των προγραμμάτων τους μέσω των οποίων παρέχονται υποστήριξη, συμβουλευτική, ανταλλάσσονται ιδέες, εμπειρίες και επιχειρηματικές συμβουλές που βοηθούν μικροεπιχειρηματίες που βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική θέση να μάθουν από τις παραλείψεις τους ενώ δημιουργούνται και ευκαιρίες επανένταξης στον επαγγελματικό στίβο.

Παραδείγματα μελών της Ashoka

Ανθρωποι με εξαιρετικές ιδέες για λύσεις σε υπαρκτά προβλήματα, που πολλαπλασιάζει τον θετικό αντίκτυπό τους στην κοινωνία, απαρτίζουν τα μέλη-υποτρόφους της Ashoka.

Μερικά παραδείγματα;

◾ Ο dr. Frank Hoffman στη Γερμανία έχει δημιουργήσει ένα παραϊατρικό επάγγελμα αποκλειστικά για τυφλούς. Πώς;

Εκπαιδεύει τυφλές γυναίκες να διενεργούν εξειδικευμένη διαγνωστική εξέταση του καρκίνου του μαστού με ψηλάφηση.

Η εφαρμογή της μεθόδου αυτής, με επιστημονικά τεκμηριωμένη αποτελεσματικότητα, συμβάλλει στην πρόληψη του καρκίνου του μαστού με διαγνωστική εξέταση χαμηλού κόστους.

◾ Οι παιδικές χαρές αποτελούν δραστηριότητα «πολυτελείας» για τα παιδιά των φτωχών κοινοτήτων στις ΗΠΑ.

Με αφορμή τον θάνατο δύο παιδιών που έψαχναν ένα μέρος για να παίξουν, πριν από 20 χρόνια, ο Darell ανέλαβε να φτιάξει μία και βρήκε μια ανέλπιστη «εθελόντρια» στο κοριτσάκι που τον πλησίασε από μόνο του δίνοντάς του τα σχέδια της φανταστικής του παιδικής χαράς.

Ετσι δημιουργήθηκε η πρώτη παιδική χαρά KaBOOM! στην Ουάσινγκτον.

Με στόχο να καλύψει την ανάγκη για φτηνές αλλά ασφαλείς και υψηλής ποιότητας παιδικές χαρές σε φτωχογειτονιές, δημιούργησε ένα σύστημα κατασκευής τους με τη συνεργασία εταιρειών και εθελοντών, ενώ παράλληλα εκπαιδεύει τις κοινότητες ώστε να μπορούν να αναπτύξουν το μοντέλο τους.

Επίσης δημιούργησε την Eskal8 που φτιάχνει πίστες για σκέιτ, ώστε τα παιδιά να μπορούν να διασκεδάζουν παίζοντας με ασφάλεια.

Θεωρώντας το παιχνίδι θεμελιώδες δικαίωμα, ο Darell από το 1995 που ίδρυσε την KaBOOM! έχει χτίσει πάνω από 500 παιδικές χαρές και έχει βελτιώσει άλλες 1.500 κάνοντάς τες πιο ασφαλείς.

◾ Μετά τον πυρηνικό εφιάλτη του Τσερνομπίλ το 1986 η Ursula Sladek, από μια μικρή κοινότητα της Γερμανίας, αποφάσισε να προωθήσει τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Την τοπική εκστρατεία για την ενεργειακή απόδοση ακολούθησε σε εθνικό επίπεδο η προσπάθεια να αγοράσει το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας από το κρατικό μονοπώλιο όταν η τοπική αυτοδιοίκηση ανανέωνε την άδεια λειτουργίας.

Συγκεντρώθηκαν 3 εκατ. ευρώ και ιδρύθηκε η EWS, συλλογική ιδιοκτησία 1.000 πολιτών που σήμερα ηλεκτροδοτεί πάνω από 100.000 σπίτια και επιχειρήσεις προτάσσοντας περιβαλλοντικά και κοινωνικά οφέλη.

kalo@efsyn.gr

(Υπάρχουν και καλά νέα. Ευτυχώς)

Από την ΕφΣυν

Ποιος κυβερνάει αυτόν τον κόσμο; Υπερεθνικές ή κοινοβούλια;

Το άρθρο

10:10 | 03 Σεπ. 2016

Τελευταία ανανέωση 12:37 | 04 Σεπ. 2016

  

«Ποιος έχει πράγματι την εξουσία; Κοινοβούλια και κυβερνήσεις ή μεγάλες πολυεθνικές». Αυτό είναι το θέμα που επιχειρεί να αναδείξει η γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung επισημαίνοντας πως η φοροαποφυγή της Apple θέτει θεμελιώδη ζητήματα.

Η Süddeutsche Zeitung στη σαββατιάτικη έκδοσή της σχολιάζει το θέμα της εξουσίας που έχουν οι πολυεθνικές εταιρείες με αφορμή την περίπτωσηφοροαποφυγής της Apple στην Ιρλανδία ύψους 13 δισεκατομμυρίων ευρώ. Η εφημερίδα, σύμφωνα με τηDeutsche Welle επισημαίνει:

«Με 13 δισεκατομμύρια ευρώ χρηματοδοτείται συνολικά το σύστημα υγείας της Ιρλανδίας για έναν χρόνο. Η αξία της Apple στην αγορά εκτιμάται στα 570 δισεκατομμύρια δολάρια και είναι υψηλότερη από το ΑΕΠ 160 χωρών σε σύνολο 195 χωρών σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η Apple λοιπόν είναι μια ισχυρή εταιρεία, η οποία μάλιστα στο τέλος του περασμένου χρόνου αρνήθηκε να δώσει τον κωδικό κάποιου iPhone σε μια υπόθεση τρομοκρατίας την οποία ερευνούσαν επειγόντως οι διωκτικές αρχές. Η ισχύ της Apple δεν εστιάζεται όμως μόνο στα θησαυροφυλάκια του ομίλου αλλά στο ίδιο το προϊόν.

Η Apple ασχολείται με δεδομένα, το Facebook ασχολείται με πληροφορίες, η Google ορίζει τι πρέπει η ανθρωπότητα να γνωρίζει και τι μπορεί να ξεχάσει».

Και η εφημερίδα συνεχίζει:

«Όλες αυτές οι εταιρείες μεγαθήρια στη νέα ψηφιακή εποχή είναι οι κερδισμένοι της παγκοσμιοποίησης και έχουν εξουσία πάνω στα κράτη. Τα κλασικά κράτη δυσκολεύονται να τις εποπτεύσουν.

Είναι σχεδόν αδύνατη η συνεννόηση ανάμεσα σε 190 κράτη. Η Apple αντίθετα μπορεί να διχάζει χωρίς κόπο την ΕΕ. Οι μόνοι που έχουν την δυνατότητα να διορθώσουν τα πράγματα είναι οι πελάτες.

Έχουν μια τρομερή διαίσθηση να καταλαβαίνουν πότε γίνεται κατάχρηση της εξουσίας που δάνεισαν. Η Apple έγινε τόσο ισχυρή που μόνο αυτή μπορεί να βάλει σε κίνδυνο τον εαυτό της. Και κοίτα, αυτή η υπερδύναμη κάνει λάθη. Και τα κράτη θα έπρεπε να τα χρησιμοποιήσουν».

Από το tvxs

Οι Ρομπέν των hedge funds

robinhood-fund1.png

Τα μέλη του συνεταιρισμού πρότειναν 49 σχέδια και έπειτα από ψηφοφορία όλων των μελών προκρίθηκαν ομόφωνα τρία.

05.09.2016, 14:16 | Ετικέτες:  τράπεζες, φτώχεια, δομές αλληλεγγύης, εναλλακτική οικονομία,κοινωνική οικονομία

(Υπάρχουν και καλά νέα. Ευτυχώς)

Συντάκτης: 

Χριστίνα Πάντζου

Μπορεί κινήματα σαν το «Occupy» να μην κατάφεραν να αλλάξουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές του πλανήτη, αλλά ομάδα ακτιβιστών, καλλιτεχνών και διανοουμένων βρήκαν έναν τρόπο να προκαλέσουν τους τραπεζίτες στα χωράφια τους, δηλαδή στα κερδοσκοπικά παιχνίδια τους, και να προσφέρουν τα χρήματα που αποσπούν με αυτόν τον τρόπο σε προγράμματα τοπικών κοινοτήτων και σχήματα κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας που αξίζουν να ενισχυθούν.

Ιδρύθηκαν στον απόηχο του κινήματος το 2012, το όνομά τους «Συνεταιρισμός Ρόμπιν Χουντ», κι είναι ένα hedge fund που θα ήταν εξίσου διαβόητο με όλα τα άλλα αν δεν υπήρχε μια ουσιώδης διαφορά.

Ο ένας και μοναδικός αμειβόμενος του συνεταιρισμού ανέπτυξε ένα πρόγραμμα απόσπασης δεδομένων που συλλέγει στοιχεία από τις συναλλαγές στη Γουόλ Στριτ και προτείνει επενδύσεις που έχουν μεγάλη πιθανότητα να είναι κερδοφόρες.

Χάρη στον αλγόριθμο «Παράσιτο», όπως τον αποκαλούν, ο συνεταιρισμός «κλέβει από τους κλέφτες» για να προσφέρει τα κλεμμένα σε αυτούς που πληρώνουν την απληστία του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Ιδρύθηκαν σαν μια επενδυτική τράπεζα για τους φτωχούς και όπως λέει η Διακήρυξή τους, με τίτλο «Προστατεύοντας, ανανεώνοντας και επεκτείνοντας τα κοινά»,«χρησιμοποιούμε τις τεχνολογίες των χρηματιστηριακών συναλλαγών για να εκδημοκρατίσουμε το χρηματοπιστωτικό σύστημα, να εφαρμόσουμε τη δυνατότητα των πολλών να έχουν πρόσβαση στην πίστωση και να δημιουργήσουμε έναν νέο οικονομικό χώρο. Οι προτάσεις του Ρόμπιν Χουντ δεν διαφέρουν στην ουσία από εκείνες που αναδύθηκαν στο Σέργουντ πριν από 600 χρόνια: καραδοκούμε στις διαδρομές του πλούτου (σήμερα τις κερδοσκοπικές αγοραπωλησίες εκμεταλλευόμενοι τις διαφορές χρηματιστηριακών αξιών στις διάφορες αγορές) και διανέμουμε τα “λάφυρα” στην κοινότητα, ως κοινούς πόρους για τις συλλογικότητες. Απλά σήμερα χρησιμοποιούμε διαφορετικές μεθόδους για να πετύχουμε τον ίδιο σκοπό: αναλύουμε τεράστιο όγκο δεδομένων, φτιάχνουμε αλγόριθμους, αναπτύσσουμε διαδικτυακά προγράμματα και τεχνολογίες, φτιάχνουμε χρηματοδοτικά εργαλεία για να δημιουργήσουμε και διανείμουμε τα κέρδη σε όλους. Γιατί; Απλά, γιατί πιστεύουμε πως ένας πιο ισότιμος κόσμος είναι καλύτερος».

Αποτελούνται από περισσότερα από 900 μέλη από περίπου 50 χώρες του πλανήτη και είναι ανοιχτοί σε όποιον θέλει να συμμετάσχει καταβάλλοντας μια εφάπαξ εισφορά 60 ευρώ, αρκεί να ασπάζεται τη φιλοσοφία τους.

Κάθε μέλος μπορεί να προτείνει όποιο συλλογικό σχήμα θεωρεί ότι πρέπει να ενισχυθεί από τα κέρδη που αποκομίζουν «κλέβοντας» τα μεγαθήρια του κερδοσκοπικού κεφαλαίου, ενώ το πού τελικά θα μοιραστούν τα χρήματα συναποφασίζεται από τα μέλη του με ανοιχτή ψηφοφορία.

Τα πρότζεκτ που προτείνονται για χρηματοδότηση πρέπει να έχουν κοινωνικό στόχο και συλλογικό θετικό αντίκτυπο στις τοπικές κοινότητες.

«Δεν ενισχύουμε φιλανθρωπικά ιδρύματα ούτε πρότζεκτ που έχουν ήδη βρει εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης. Πρέπει να είναι κάτι που να παράγει αξία, γνώση, οφέλη για μια κοινότητα».

Και φαίνεται πως ο αλγόριθμος «Παράσιτο» τα καταφέρνει αρκετά καλά.

Οπως λέει ο συντονιστής της ομάδας, Ακσέλι Βιρτάνεν, ο Συνεταιρισμός Ρόμπιν Χουντ είχε αρκετά καλές επιδόσεις το διάστημα 2012-2014, έτσι που κατάφερε να προσφέρει τα πρώτα 15.000 ευρώ σε σχέδια που προωθούν την ιδέα του κοινού καλού.

Τα μέλη του συνεταιρισμού πρότειναν 49 σχέδια και έπειτα από ψηφοφορία όλων των μελών προκρίθηκαν ομόφωνα τρία.

Ενισχύθηκε με 5.000 ευρώ η Casa Nuvem, ένα κοινοτικό αυτοδιαχειριζόμενο κέντρο στο Ρίο ντε Τζανέιρο, που φιλοξενεί πολλά συνεργατικά εγχειρήματα και μάχεται για τα βασικά δικαιώματα των πολιτών του.

Με 4.000 ευρώ ενισχύθηκε η συνεργασία του Ολοκληρωμένου Συνεταιρισμού Καταλονίας με την ομάδα Ρ2Ρ Foundation, που ασχολείται με θέματα ομότιμης παραγωγής και την οικονομία της μετάβασης, για την έρευνα, διαμόρφωση και πειραματική εφαρμογή σειράς σχεδίων στο πλαίσιο του Κινήματος της Μετάβασης.

Τέλος, 6.000 ευρώ διατέθηκαν στο Ράδιο Σχιστό-Αναλυτικό που εκπέμπει από τον Μάρτιο του 2015 και στο Στέκι στις Σκουριές, όπου οι κάτοικοι μάχονται κατά των ορυχείων χρυσού της Eldorado, για τη δημιουργία κοινοτικού κέντρου δράσης που θα συμβάλει σε ένα βιώσιμο μέλλον της περιοχής.

Περισσότερες πληροφορίες στον ιστότοπό τους: robinhoodcoop.org

Από την ΕφΣυν

«Μια νέα, χειρότερη κρίση στην Ευρώπη είναι αναπόφευκτη»

tzak_rasmoys.jpg

Ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας,Τζακ Ράσμους

04.09.2016, 12:00 | Ετικέτες:  κρίση, Ευρώπη, ΕΛΣΤΑΤ, Ευρωπαϊκή Ένωση, οικονομία

Συντάκτης: 

Τάσος Τσακίρογλου

Ο Τζακ Ράσμους στη συζήτησή μας τονίζει ότι η διαφορά ανάμεσα στον «νέο οικονομικό ιμπεριαλισμό» και τον παλιό είναι ότι στον πρώτο οι δανειστές αναλαμβάνουν ουσιαστικά τις υπηρεσίες-κλειδιά της οικονομίας (ΣΔΟΕ, Γεν. Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, ΕΛΣΤΑΤ κ.λπ.), τις οποίες χαρακτηρίζουν «ανεξάρτητες αρχές», και δεν αρκούνται στο να υποβάλουν στις κυβερνήσεις ένα πρόγραμμα προς υλοποίηση.

Μιλά επίσης για τα λάθη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση του 2015.

• Παραθέτοντας πρόσφατη έρευνα που δείχνει ότι το 95% των πληρωμών της Ελλάδας για το χρέος από το 2010 έχουν κατευθυνθεί στους Ευρωπαίους τραπεζίτες, υποστηρίζετε ότι η ανακύκλωση του χρέους και των επιτοκίων εκπροσωπεί μια αναδυόμενη νέα μορφή οικονομικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος οικοδομείται στην ίδια τη δομή της ευρωζώνης από το 1999. Πώς λειτουργεί όλο αυτό;

Όταν έχεις μια νομισματική ένωση και μια υπανάπτυκτη τραπεζική ένωση, έτσι όπως ήταν η Ε.Ε. το 1999, και ταυτόχρονα έχεις μια ισχυρή οικονομία, η οποία παράγει σε χαμηλό κόστος στην ευρωζώνη –όπως η Γερμανία– αυτό που συμβαίνει είναι ότι η ροή χρήματος γίνεται μη ισορροπημένα.

Αυτό σημαίνει ότι οι βορειο-ευρωπαϊκές τράπεζες από το 2008 διοχέτευσαν πολύ χρήμα στην περιφέρεια της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. 

Αυτά τα χρήματα προήλθαν από τον ιδιωτικό τομέα και προορίζονταν να χρηματοδοτήσουν την αγορά από την περιφέρεια προϊόντων που προέρχονταν από τη Γερμανία και άλλες εξαγωγικές χώρες, οι οποίες είναι σύμμαχοί της. Άρα τα χρήματα ανακυκλώνονταν και επέστρεφαν σ' αυτές τις χώρες. 

Όταν όμως έχεις ένα χρηματοπιστωτικό και οικονομικό κραχ όπως αυτό του 2008, η ροή χρήματος προς την  περιφέρεια διακόπτεται και αυτό που μένει στην περιφέρεια είναι το χρέος. 

Και αυτό ισχύει για όλη την περιφέρεια και όχι μόνο για την Ελλάδα. 

• Και έτσι οδηγούμαστε στις περίφημες «διασώσεις»;

Έτσι δημιουργήθηκε η ανάγκη της διάσωσης των ελληνικών τραπεζών και επιχειρήσεων, όπως επίσης στην Ισπανία και στην Ιταλία. Αυτό που συνέβη ήταν ότι ξανάρχισαν τα δάνεια προς την Ελλάδα και άλλες χώρες. 

Φυσικά, ο τρόπος συμπεριφοράς προς τη χώρα σας έδειχνε έλλειψη κάθε σεβασμού, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Η διάσωση του 2008-09 περιελάμβανε τη μεταφορά του ιδιωτικού χρέους στους κυβερνητικούς ισολογισμούς, προκειμένου να γίνει δημόσιο χρέος.

Στη συνέχεια έχουμε την οικονομική κατάρρευση παντού, με τα ελλείμματα να μεγαλώνουν στις περισσότερες χώρες, μαζί και στην Ελλάδα. Έτσι έχουμε περαιτέρω χρέος, το οποίο προστίθεται στο ιδιωτικό χρέος της διάσωσης που μεταφέρεται στο δημόσιο. 

• Τότε παρεμβαίνει η Ε.Ε.;

Ναι. Το ΠΑΣΟΚ κάλεσε τους Βορειο-ευρωπαίους και κανείς δεν ξέρει τι συμφωνίες έγιναν τότε. Το χρέος φούσκωσε με τους ανθρώπους που έστειλε η Κομισιόν.
Υπήρξε μεγαλύτερη ρευστότητα για την αντιμετώπιση του χρέους. Το 2010, με την πρώτη διάσωση, ξεκίνησε η διαδικασία «μεγαλύτερο χρέος για την αποπληρωμή του χρέους». 

Στη συνέχεια η Ε.Ε. βυθίζεται σε μια διπλή ύφεση το 2011-2013 και η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερο χρήμα για την αποπληρωμή του αρχικού χρέους και των επιτοκίων. 

Αυτή η ύφεση μεγάλωσε ακόμα περισσότερο το χρέος. Τότε είναι που περενέβησαν και τα κοράκια-κερδοσκόποι πάνω στα κρατικά ομόλογα. 
Η διάσωση του 2012 σχεδιάστηκε για να σώσει τους ιδιώτες κερδοσκόπους με 50-60 δισεκατομμύρια ευρώ. Συνολικά αυτό που έγινε ήταν μεγαλύτερη υπερχρέωση για την αποπληρωμή του χρέους. 

Η ελληνική κυβέρνηση παίζει το ρόλο εκείνου που εφαρμόζει τα  προγράμματα λιτότητας, εκείνου που αποσπά απ' όλους τους εργαζόμενους και τις μικρές επιχειρήσεις τα ποσά για την αποπληρωμή του χρέους. 
Έχουμε μια οικονομική απόσπαση, μια απόσπαση πλούτου, κάτι που είναι πιο επικερδές από την εκμετάλλευση εταιρείας από εταιρεία. 

• Αυτό είναι το βασικό χαρακτηριστικό του «νέου οικονομικού ιμπεριαλισμού»;

Είναι συσσώρευση μέσω επιτοκίων από κράτος προς κράτος. Το κράτος μετατρέπεται σε φοροσυλλέκτη για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πιο ισχυρών που ηγούνται της ευρωζώνης.

Και αυτός που ηγείται είναι η Γερμανία και οι σύμμαχοι του υπουργού Οικονομικών της. 
Είναι αυτή που κυριαρχεί στην Κομισιόν, την ΕΚΤ και παντού. Το Βερολίνο θέλει να συνεχιστεί αυτή η πολιτική, διότι κερδίζει απ' αυτήν. Μ' αυτήν τη διευθέτηση όλοι αγοράζουν τα προϊόντα της. 

Βέβαια, τα τελευταία χρόνια στρέφεται στις αναδυόμενες αγορές και γι' αυτό έχουν ανακοπεί οι ροές χρήματος προς την περιφέρεια. Όμως η αποπληρωμή των επιτοκίων από την τελευταία συνεχίζεται. 

Για να συνοψίσω το πρόβλημα, είναι ότι στον 21ο αιώνα μικρές οικονομίες εντάσσονται σε μεγάλες οικονομίες, όπως μια τελωνειακή ένωση ή μια ζώνη ελεύθερου εμπορίου, οι οποίες μετεξελίσσονται σε μια νομισματική ένωση, η οποία με τη σειρά της απαιτεί την τραπεζική ένωση. Σ' αυτόν τον συνδυασμό τελωνειακής, νομισματικής και τραπεζικής ένωσης κυριαρχούν οι μεγάλες οικονομίες εις βάρος των μικρών. 

Η Ελλάδα είναι ένα παράδειγμα αυτού του νέου οικονομικού ιμπεριαλισμού που αναδύεται και ο οποίος επιτρέπει στις ισχυρές οικονομίες να απομυζούν τις ανίσχυρες. 

• Σ' ένα τελευταίο σας άρθρο αναφέρεστε στα στρατηγικά και τακτικά λάθη του ΣΥΡΙΖΑ και της ελληνικής κυβέρνησης το 2015, τα οποία οδήγησαν στη συνθηκολόγηση με την τρόικα και είχαν σαν αποτέλεσμα τη συνεχιζόμενη λιτότητα και την ύφεση. Τι λέτε;

Νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε μια σειρά από σημαντικά λάθη. Το πρώτο ήταν ότι πίστεψε ότι μπορεί να βρει σύμμαχο και να αναβιώσει τη Σοσιαλδημοκρατία, προκειμένου να βρει υποστήριξη. 

Όμως όλοι οι θεσμοί της Ε.Ε. κυριαρχούνται από τους σκληροπυρηνικούς, όπως ο Σόιμπλε και οι σύμμαχοί του, οι οποίοι θέλουν λιτότητα με κάθε κόστος και αρνούνται να δώσουν λίγο «αέρα» στην Ελλάδα για να βγει από την ύφεση. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ νόμιζε ότι μπορεί να συνάψει συμμαχία με τη Γαλλία και να αναστήσει την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία, η οποία είτε είναι ήδη νεκρή είτε πεθαίνει. Τώρα την κατεύθυνση τη δίνει ο νεοφιλελευθερισμός των Βορειοευρωπαίων. 

• Η Σοσιαλδημοκρατία θυμίζει ζόμπι.

Ναι, αυτός είναι ένας ωραίος χαρακτηρισμός. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε έναν αφελή και νοσταλγικό τρόπο κατανόησης της Σοσιαλδημοκρατίας. Για παράδειγμα το SPD είναι κυβερνητικός εταίρος της Μέρκελ.

Γι' αυτό το λόγο το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, οι Podemos και άλλοι προσπαθούν να γεμίσουν το κενό που άφησαν οι σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι μετακινήθηκαν προς τα δεξιά και συμμάχησαν με τις επιχειρήσεις. 

Σύντομα ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης διαπίστωσαν ότι δεν θα έχουν στήριξη απ' αυτούς, αλλά δυστυχώς όλη τους η στρατηγική είχε βασιστεί πάνω σ' αυτό. Έκαναν όμως και άλλα λάθη. Ένα ήταν ότι συνεχώς στη διαπραγμάτευση ενέδιδαν σε παραχωρήσεις προς την τρόικα, χωρίς να παίρνουν κανένα αντάλλαγμα. 

Το αναλύω αυτό στο βιβλίο μου «Λεηλατώντας την Ελλάδα: ένας νέος οικονομικός ιμπεριαλισμός αναδύεται», το οποίο κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες.

Στη διαπραγμάτευση απέναντι στους δανειστές που ζητούσαν όλο και περισσότερα, ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε διαρκείς παραχωρήσεις, με τη σκέψη «θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε εκ των έσω, με τους φίλους μας, τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ». 
Αυτό ήταν ένα μεγάλο λάθος. 

Επίσης, η επέκταση της συμφωνίας του 2012 για τέσσερις μήνες, χωρίς να επιμείνουν ότι για αντάλλαγμα η τρόικα πρέπει να συνεχίσει να δίνει τις δόσεις των δανείων, στον βαθμό που η Ελλάδα συνέχιζε να πληρώνει κανονικά τους τόκους. Αντίθετα, ήταν η τρόικα αυτή που παραβίασε όλους τους όρους της συμφωνίας. 

• Ποιος ο ρόλος της ΕΚΤ;

Ένα ακόμη πρόβλημα ήταν ότι η ΕΚΤ, βήμα βήμα, στραγγάλιζε τη χώρα. Δεν επέκτεινε τα δάνεια, δεν έδωσε χρηματοδότηση ανάγκης και έφερε σταδιακά την Ελλάδα σε κατάσταση ασφυξίας. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να έχει εθνικοποιήσει τις τράπεζες αμέσως και να επεκτείνει τους ελέγχους κεφαλαίων για να εμποδίσει τη φυγή τους στο εξωτερικό. Ο οικονομικός ιμπεριαλισμός είναι η απόσπαση τόκων, μαζί με τις ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα των δημόσιων αγαθών, με τα χρήματα να πηγαίνουν στο εξωτερικό. 

Είναι η απορρόφηση χρημάτων εκτός χώρας. Και φυσικά υπάρχουν πάντα οι κερδοσκόποι, οι οποίοι είναι έτοιμοι να επιτεθούν στα ομόλογά σου. Η ΕΚΤ επιβάλλει στην ελληνική κυβέρνηση να εκδίδει ομόλογα σε πολύ υψηλές τιμές. 

Σ' αυτήν τη διαδικασία, όποτε υπάρχει κρίση οι πλούσιοι Έλληνες και οι επενδυτές παίρνουν χρήματα από τις τράπεζες, τα οποία κατευθύνονται εκτός Ελλάδας. Απ' αυτά κερδισμένες βγαίνουν οι τράπεζες της βόρειας Ευρώπης.

Το ίδιο συμβαίνει και στις χρηματιστηριακές αγορές. Παντού υπάρχει μια απόσπαση πλούτου, από την οποία επωφελούνται οι ξένοι καπιταλιστές. 

• Η πολιτική αστάθεια στην Ευρώπη από το Brexit και ο αυξανόμενος ευρωσκεπτικισμός κλιμακώνονται εξαιτίας της χρηματοπιστωτικής αστάθειας στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ευρώπη. Πόσο πιθανή είναι μια νέα -ακόμα χειρότερη– οικονομική κρίση;

Βασικά πιστεύω ότι είναι αναπόφευκτη στην Ευρώπη. Στο παρασκήνιο πρόκειται για μια τραπεζική κρίση. Δείτε την  περίπτωση της Ελλάδας, από την οποία επωφελούνται οι βορειοευρωπαϊκές τράπεζες, όπως έδειξε και η έρευνα που αναφέρατε στην αρχή. 

Το 95% των ελληνικών πληρωμών για το χρέος κατέληξε στους Βορειοευρωπαίους τραπεζίτες και επενδυτές. Είναι ένας θαυμάσιος τρόπος για να μένουν αυτές οι τράπεζες «αβύθιστες». 

Αυτό συμβαίνει λόγω της απόσπασης πλούτου από την περιφέρεια. 

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι το τραπεζικό σύστημα δεν είναι ανταγωνιστικό. Δεν μπορεί να ανταγωνιστεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα των ΗΠΑ ή της Βρετανίας. Έχει μείνει πίσω ποικιλοτρόπως. 

Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν περί τα δύο τρισεκατομμύρια δολάρια μη εξυπηρετούμενα τραπεζικά δάνεια στους ισολογισμούς των ευρωπαϊκών τραπεζών. 
Όλες οι κινήσεις του Ντράγκι αποτελούν έκφραση της τραπεζικής κρίσης.

Την επόμενη φορά που θα έχουμε μια σοβαρή οικονομική πτώση, μια ύφεση, την οποία εγώ προβλέπω να έρχεται το 2017-18, όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στις ΗΠΑ, τότε η κρίση αυτή θα είναι ακόμα χειρότερη. 

Οι ιταλικές τράπεζες έχουν τετρακόσια δισεκατομμύρια μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Πρόβλημα υπάρχει και με τις πορτογαλικές και τις γαλλικές τράπεζες. 

Ακόμα και η Ντόιτσεμπανκ και η Κόμερτσμπανκ της Γερμανίας δείχνουν σημάδια ότι είναι πολύ ευάλωτες. Και φυσικά δεν ξέρουμε ποια θα είναι η επίδραση του Brexit. 
Άρα περιμένουμε μια νέα τραπεζική κρίση να εκδηλωθεί. 

Διδάσκει Πολιτική Οικονομία στο St. Marys College της Καλιφόρνιας και είναι οικονομικός σύμβουλος του Πράσινου Κόμματος των ΗΠΑ.

Εχει την εβδομαδιαία ραδιοφωνική εκπομπή «Εναλλακτικές προσεγγίσεις» και αρθρογραφεί τακτικά στα ριζοσπαστικά περιοδικά Counterpunch, Z Magazine, αλλά και για το λατινοαμερικάνικο κανάλι teleSUR TV. Στην αρθρογραφία του έχει αναλύσει εκτενώς την κατάσταση στην Ελλάδα.

Από την ΕφΣυν

Φόροι... ιδιωτικής πρωτοβουλίας

ploytos_idioktisia.jpg

Εκτίθενται ανεπανόρθωτα οι οπαδοί του νεοφιλελεύθερου οικονομικού δόγματος καθώς όταν προτείνουν χαμηλότερη φορολόγηση εννοούν μόνο τους φόρους του κράτους και όχι τους ιδιωτικούς

01.09.2016, 20:19 | Ετικέτες:  οικονομία, τεχνολογία, φόροι, φοροδιαφυγή, Apple, Ιρλανδία,πολιτική, Ευρώπη, Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Συντάκτης: 

Μπάμπης Μιχάλης

Η απόφαση-σταθμός της Κομισιόν που υποχρεώνει την Αpple στην καταβολή απλήρωτων φόρων 13 δισ. ευρώ προς το ιρλανδικό κράτος, καθώς κρίνει ως παράνομη κρατική ενίσχυση το ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς που αυτή απολάμβανε για δεκαετίες στη χώρα των Κελτών, προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις σε όλο τον κόσμο και κυρίως ξεσκεπάζει τη διαπλεκόμενη σχέση των πανίσχυρων ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων και του πολιτικού κόσμου.

Χαρακτηριστικό ότι το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών –ενώ έχει όφελος από την απόφαση– κατηγόρησε (και χθες) την Ε.Ε. για μεροληπτική συμπεριφορά έναντι των αμερικανικών επιχειρήσεων.

Ανάλογη και η αντίδραση μεγάλης μερίδας βουλευτών και γερουσιαστών –και των δύο κομμάτων– παρότι για χρόνια οι ίδιοι κατηγορούσαν τις επιχειρήσεις για εκτεταμένη φοροδιαφυγή.

Στην Ευρώπη, κάποιοι οικονομολόγοι εκτιμούν ότι η απόφαση αποτελεί το πρώτο βήμα για μια κοινή φορολογική πολιτική, όμως η Ιρλανδία προχωρεί σε έφεση.

Ορισμένοι «αθεράπευτοι αναλυτές» υποστηρίζουν από την πλευρά τους ότι η απόφαση αποτελεί δώρο στη Βρετανία που θα προσελκύσει όσες αμερικανικές επιχειρήσεις αποφύγουν την Ιρλανδία.

Οι εταιρείες της Σίλικον Βάλεϊ –που για χρόνια χρησιμοποιούν δημιουργική λογιστική για να φοροαποφεύγουν– δηλώνουν από την πλευρά τους σοκαρισμένες και μιλούν για σοβαρό πλήγμα στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας.

Ωστόσο η ίδια η Apple βεβαιώνει με αφοπλιστική σιγουριά τους μετόχους της ότι η απόφαση θα εκπέσει.

Και από τη μακρινή Αυστραλία έρχεται ένας οικονομολόγος για να βάλει τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση:

Φόρους -που κάποιοι κολοσσοί όπως η Apple αποφεύγουν διά ροπάλου- δεν βάζουν μόνο οι κυβερνήσεις αλλά και η… ιδιωτική πρωτοβουλία.

Ναι, υπάρχουν και ιδιωτικοί φόροι και το πιο εξωφρενικό είναι ότι τους επιβάλλουν αυτοί που εδώ και περίπου 40 χρόνια μάχονται για λιγότερη… φορολόγηση, για λιγότερο κράτος.

«Οι φόροι αυτοί κυρώνονται από την κυβερνητική πολιτική (σιωπηρά ή ρητά) και επιβάλλονται από παίκτες της ελεύθερης αγοράς προς τους υπολοίπους», τονίζει σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο που έγραψε την περασμένη Δευτέρα για τον Guardian ο Αυστραλός οικονομολόγος και συγγραφέας Φίλιπ Σόος.

Οι φόροι της… ιδιωτικής πρωτοβουλίας, τονίζει, έχουν τρεις μορφές: πνευματικά δικαιώματα, φουσκωμένες τιμές αξιών, αρνητικές εξωγενείς επιπτώσεις της οικονομικής δραστηριότητας.

Αντίθετα με τους φόρους του κράτους οι φόροι αυτοί δεν έχουν ταμπέλες. Εχουν όμως τις ίδιες επιπτώσεις στην οικονομική ευημερία των πολιτών.

Η μονοπωλιακή τιμολόγηση των πνευματικών δικαιωμάτων από τις επιχειρήσεις, υποστηρίζει ο Σόος, λειτουργεί επί της ουσίας όπως ένας φόρος κατανάλωσης.

Η ειρωνεία είναι ότι ενώ οι νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές που κυριάρχησαν τα τελευταία 40 χρόνια στον κόσμο ελαχιστοποίησαν τους κρατικούς φόρους και δασμούς, ενίσχυσαν από την άλλη τα ποσοστά των πνευματικών δικαιωμάτων.

Σήμερα αυτά τα δικαιώματα αποφέρουν τεράστια μονοπωλιακά κέρδη σε όσους τα κατέχουν και μόνο τυχαίο δεν είναι ότι όλες οι διεθνικές συμφωνίες εμπορίου και επενδύσεων που «μαγειρεύονται» τα τελευταία χρόνια -όπως η ΤΤΙΡ- στοχεύουν στη διά ροπάλου επιβολή τους παγκοσμίως.

Μια δεύτερη μορφή ιδιωτικού φόρου είναι οι αυξανόμενες τιμές των αξιών. Ειδικά όσες φουσκώνουν πάνω από τα θεμελιώδη οικονομικά μεγέθη, επιβάλλουν στην ουσία μια μορφή ιδιωτικού φόρου στους νέους αγοραστές.

Παράδειγμα, οι τιμές των σπιτιών που εκτοξεύτηκαν στην περίοδο της φούσκας.

Οι αγοραστές τους αναγκάστηκαν να αφαιρούν ένα συνεχώς αυξανόμενο ποσό από το εισόδημα τους νοικοκυριού για να εξυπηρετούν το στεγαστικό τους δάνειο και τα άλλα έξοδα προκειμένου να μη χάσουν το σπίτι τους.

Είχε το ίδιο αποτέλεσμα στην οικονομική ευημερία των ανθρώπων με αυτό που θα προέκυπτε αν τα σπίτια απλά φορολογούνταν.

Αν όμως είχαν εφαρμοστεί κατάλληλες πολιτικές στέγασης συνδεδεμένες με τα χρέη, τη φορολόγηση και τον σχεδιασμό, τότε το φούσκωμα των τιμών των σπιτιών ίσως να είχε αποφευχθεί διατηρώντας το κόστος για την αγορά τους χαμηλότερο.

Ενα τέτοιο παράδειγμα στον ΟΟΣΑ είναι η Γερμανία.

Εξωγενείς επιπτώσεις

Τέλος, ως ιδιωτικοί φόροι λειτουργούν και εξωγενείς επιπτώσεις, αποτέλεσμα οικονομικής δραστηριότητας, που είναι αναπόφευκτες και κοστίζουν σε τρίτα μέρη.

Η κλιματική αλλαγή, η ρύπανση των ωκεανών, η εξάντληση των πόρων, η μόλυνση, οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές κρίσεις αποτελούν παραδείγματα καθώς είναι επιπτώσεις οικονομικής δραστηριότητας μερικών που επιβαρύνουν το σύνολο της ανθρωπότητας.

Το 1994 αυτές οι εξωγενείς επιπτώσεις ισοδυναμούσαν με το 34% του αμερικανικού ΑΕΠ.

Μια πρόσφατη μελέτη τις αποτιμά στα 7,3 τρισ. δολάρια ή το 13% του αμερικανικού ΑΕΠ το 2009.

Μελέτη του 1999 εκτιμά ακόμη ότι το συνολικό κοινωνικό κόστος ενός γαλονιού βενζίνης είναι μεταξύ 5,6 και 15,4 δολαρίων, αντί για περίπου ένα δολάριο που το αποτιμά η αγορά.

Συμπέρασμα: Αρκετές μεγάλες βιομηχανίες που κερδίζουν τα μαλλιοκέφαλά τους από την οικονομία των υδρογονανθράκων δεν θα ήταν βιώσιμες αν συνυπολογιζόταν και το κόστος των εξωγενών επιπτώσεων της δραστηριότητάς τους στον υπόλοιπο κόσμο.

Βασικοί αποδέκτες των εσόδων των ιδιωτικών φόρων, όπως είναι ευνόητο, είναι οι μεγάλες επιχειρήσεις και τα πλούσια νοικοκυριά.

Στο τέλος, σημειώνει το άρθρο, αν συνυπολογιστούν οι κρατικοί φόροι (και η εκτεταμένη φοροαποφυγή), το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά πιθανότατα δεν πληρώνουν σεντ.

Στην άλλη όχθη, μεσαία τάξη και φτωχοί πληρώνουν όλο και περισσότερα καθώς αυξάνει διαρκώς η αφαίμαξη της ιδιωτικής φορολόγησης.

Η θέαση αυτή των πραγμάτων εκθέτει ανεπανόρθωτα τους οπαδούς του νεοφιλελεύθερου οικονομικού δόγματος.

Οταν αυτοί προτείνουν χαμηλότερη φορολόγηση εννοούν μόνο τους φόρους του κράτους και όχι τους ιδιωτικούς.

Αυτοί αποτελούν το επτασφράγιστο μυστικό του δόγματός τους.

Παραπλανούν όμως έτσι την κοινή γνώμη προς όφελος των πλουσίων.

Από την ΕφΣυν

Ποιοι ευθύνονται για το υπέρογκο δημόσιο έλλειμμα του 2009;

elstat.jpg

Το κτίριο της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής | EUROKINISSI/ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΝΗΣ

01.09.2016, 15:27 | Ετικέτες:  ΕΛΣΤΑΤ, οικονομία, Ευρωπαϊκή Ένωση, Άρειος Πάγος

Συντάκτης: 

Μανόλης Γ. Δρεττάκης*

Η αναίρεση από τον Αρειο Πάγο του βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών, σχετικά με την υπόθεση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) για πρώην στελέχη της υπηρεσίας ανάμεσα στα οποία και ο πρώην επικεφαλής της, προκάλεσε μια πρωτοφανή, προκλητική, απειλητική, απαράδεκτη και προσβλητική για τη χώρα μας παρέμβαση υπέρ αυτού τριών επιτρόπων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Με την παρέμβασή τους αυτή προτρέπουν (ή μήπως απαιτούν από) την εκτελεστική εξουσία να αποτρέψει την εκδίκαση της υπόθεσης από το αρμόδιο δικαστήριο, δηλαδή να καταλύσει την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας.

Το θράσος των γραφειοκρατών των Βρυξελλών ξεπέρασε κάθε όριο αυτή τη φορά και όπως σωστά τόνισε ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης, «η παρέμβασή τους αυτή παραβιάζει ευθέως όχι μόνο το Σύνταγμα της Ελλάδος αλλά και το ευρωπαϊκό θεσμικό κεκτημένο». Το τραγικό είναι ότι κόμματα της αντιπολίτευσης, αντί να καταδικάσουν την αήθη αυτή παρέμβαση, την υποστήριξαν!

Στην παρέμβασή τους οι τρεις επίτροποι αναφέρονται στα στοιχεία της περιόδου 2010-2015. Το πρόβλημα, όμως, που θα εξετάσει το δικαστήριο δεν είναι αυτό. Το πρόβλημα είναι το «φούσκωμα» του δημόσιου ελλείμματος του έτους 2009, το οποίο οριστικοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2010 στο υπέρογκο ποσό των 36,2 δισεκατομμυρίων ευρώ ή στο 15,4% του ΑΕΠ. Πιο συγκεκριμένα στην αναίρεση του βουλεύματος τονίζεται ότι το έλλειμμα αυτό διογκώθηκε με:

• α) Την αναταξινόμηση, για πρώτη φορά, στον θεσμικό τομέα της γενικής κυβέρνησης 17 δημόσιων επιχειρήσεων (ΔΕΚΟ).
• β) Την ένταξη στον θεσμικό τομέα της γενικής κυβέρνησης περίπου 500 νομικών προσώπων χωρίς να έχουν ελεγχθεί με βάση τους προβλεπόμενους κανόνες.
• γ) Τον συνυπολογισμό στο δημόσιο χρέος και συνεπώς εμμέσως και στο έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης της αγοραίας αξίας συμφωνιών ανταλλαγής εκτός αγοράς (off market swaps) οι οποίες είχαν συναφθεί από το Δημόσιο κατά τα έτη 2001-2007, χωρίς ένας τέτοιος συνυπολογισμός να επιβάλλεται από τους σχετικούς κανόνες.
• δ) Τη συμπερίληψη στο έλλειμμα γενικής κυβέρνησης των νοσοκομειακών δαπανών των ετών 2005 έως 2009.

Προκειμένου να φανεί το μέγεθος της διόγκωσης του δημόσιου ελλείμματος παραθέτουμε στον πίνακα τον μέσο ετήσιο όρο του δημόσιου ελλείμματος και τη μέση ετήσια αύξηση του δημόσιου χρέους σε δισεκατομμύρια ευρώ τόσο σε τρέχουσες τιμές όσο και σε σταθερές τιμές του 2010 την περίοδο 1996-2004 με πρωθυπουργό και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ τον Κ. Σημίτη, την περίοδο 2005-2008 με πρωθυπουργό και πρόεδρο της Ν.Δ. τον Κ. Καραμανλή και το δημόσιο έλλειμμα και την αύξηση του δημόσιου χρέους το 2009, τους 9 πρώτους μήνες του οποίου πρωθυπουργός ήταν ο Κ. Καραμανλής και τους τρεις τελευταίους ο Γ. Παπανδρέου.

Από το πρώτο μέρος του πίνακα φαίνεται η στενή σχέση της αύξησης του δημόσιου χρέους με το δημόσιο έλλειμμα. Η μέση ετήσια αύξηση του δημόσιου χρέους της περιόδου 1996-2004 ήταν κατά 1,1 δισ. ευρώ μεγαλύτερη από το μέσο ετήσιο έλλειμμα της περιόδου αυτής, ενώ εκείνη της περιόδου 2005-2008 ίση ακριβώς με το μέσο δημόσιο έλλειμμα της περιόδου αυτής και εκείνη του έτους 2009 σχεδόν ίση με το δημόσιο έλλειμμα του έτους εκείνου.

Τα ποσά, όμως, του πρώτου μέρους δεν είναι συγκρίσιμα εξαιτίας του πληθωρισμού. Γίνονται συγκρίσιμα μετά τη μετατροπή τους σε σταθερές τιμές του 2010 με τη χρησιμοποίηση τον αποπληθωριστή του ΑΕΠ.

Αυτά δίνονται στο δεύτερο μέρος του πίνακα. Από το μέρος αυτό φαίνεται ότι: Το μέσο ετήσιο δημόσιο έλλειμμα της περιόδου 2005-08 ήταν κατά 40% υψηλότερο από εκείνο της περιόδου 1996-2004, ενώ εκείνο του έτους 2009 υπερδιπλάσιο του μέσου ετήσιου όρου της περιόδου 2005-08 και σχεδόν τριπλάσιο του μέσου ετήσιου όρου της περιόδου 1996-2004.

Η μέση ετήσια αύξηση του δημόσιου χρέους την περίοδο 2005-08 ήταν ελάχιστα μεγαλύτερη από εκείνη της περιόδου 1996-2004 ενώ, αντίθετα, η αύξηση του έτους 2009 ήταν υπερτριπλάσια του μέσου ετήσιου όρου των περιόδων 1996-2004 και 2005-2008.

Η ευθύνη τόσο για το δημόσιο έλλειμμα όσο και για την αύξηση του δημόσιου χρέους της μεν περιόδου 1996-2004 βαρύνει την κυβέρνηση Κ. Σημίτη, ενώ της περιόδου 2005-08 εκείνη του Κ. Καραμανλή.

Το δημόσιο έλλειμμα και η αντίστοιχη αύξηση του δημόσιου χρέους του έτους 2009 οφείλονται:

• (i) στα πεπραγμένα της κυβέρνησης Κ. Καραμανλή τους 9 πρώτους μήνες του έτους αυτού,
• (ii) σ’ εκείνα της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου τους 3 τελευταίους μήνες του, και
• (iii) στα ποσά με τα οποία διογκώθηκε τα οποία αναφέρονται στην αρχή του άρθρου αυτού. Ποιο ήταν το σύνολο των ποσών αυτών και το αν για την προσθήκη τους στο δημόσιο έλλειμμα του 2009 και την αντίστοιχη αύξηση του δημόσιου χρέους του ίδιου έτους ευθύνεται ο πρώην επικεφαλής και τα άλλα στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ θα αποφανθεί το αρμόδιο δικαστήριο και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να παρέμβει και να επηρεάσει την απόφασή του.

*πρώην: αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ.

Από την ΕφΣυν