Γ. Βαρουφάκης: Το δημοψήφισμα δεν έγινε για να κερδηθεί

«Plan B για ένα δημοκρατικό ευρώ », δήλωσε στο Βερολίνο

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  07/10/2015 22:24 | ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:  08/10/2015 00:48

11

emailεκτύπωση  

Βερολίνο 

«Το δημοψήφισμα δεν έγινε για να κερδηθεί αλλά για να χαθεί, για να βρεθεί μία δικαιολογία για την επικείμενη υποταγή. Το πιστεύω πραγματικά» δήλωσε στο γαλλικό περιοδικό «L’Obs» ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης.

Αναφερόμενος στη νύχτα της 5ης Ιουλίου, ο πρώην υπουργός είπε ότι το αποτέλεσμα υπέρ του «όχι» στο δημοψήφισμα δεν ήταν αυτό που ήλπιζε ο Αλέξης Τσίπρας και ότι του είπε πως «είναι ώρα να παραδοθούμε».

«Τη νύχτα του δημοψηφίσματος, όταν το μεγαλειώδες 62% υπέρ του "όχι" έφτασε, ήμουν στον έβδομο ουρανό. Αλλά δεν ήταν το αποτέλεσμα που ευχόταν ο Τσίπρας. Ήταν ξεκάθαρα γραμμένο στο πρόσωπό του. Έτσι, εκείνο το βράδυ μου είπε: Είναι ώρα να παραδοθούμε. Και του απάντησα: Όχι εγώ. Ήταν πολύ φιλικό, πολύ λυπηρό, με μεγάλη τρυφερότητα, ακόμα και αγάπη. Πίστευε ότι η Ελλάδα θα καταστρεφόταν αν συνεχίζαμε. Δεν συμφώνησα μαζί του. Έφυγα» δήλωσε.

Παράλληλα, αναφερόμενος στους Podemos, o κ. Βαρουφάκης εκτίμησε ότι «τους κάναμε μεγάλη ζημιά»:

«Οι Podemos έχουν υποστεί μεγάλη ζημιά εξαιτίας μας. Αλλά τα πάντα είναι συνδεδεμένα: Ένας από τους λόγους για τους οποίους η επίσημη Ευρώπη ήταν απολύτως αποφασισμένη να μας συντρίψει, ήταν η άνοδος των Podemos. Οι Σοσιαλδημοκράτες στη Γερμανία, και αλλού, φοβόταν την επιτυχία μας. Αν είχαμε καταφέρει να επανεκκινήσουμε την ελληνική οικονομία, θα είχαν τελειώσει, όπως το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, στο 4%. Έτσι, έπρεπε να μας καταστρέψουν, και το έκαναν».

Γ. Βαρουφάκης: «Plan B για ένα δημοκρατικό ευρώ », δήλωσε στο Βερολίνο

Στην αρχή ήταν ο Λόγος. Όχι ο βιβλικός, αλλά ο σύγχρονος. Και όχι προφορικός, ή γραπτός, αλλά  ηλεκτρονικός. To ψηφιακό «κείμενο» ενός μανιφέστου, που θα κυκλοφορήσει μέσω του ίντερνετ σε όλη την Ευρώπη με στόχο να γίνει η αφετηρία ενός κινήματος για τη μεγάλη ανατροπή στο τραπεζικό και πολιτικό σύστημα. Τα κόμματα, ως εθνικά όργανα, δεν θα έχουν καμιά θέση σε αυτό, δεδομένου ότι τα εθνικά κράτη έχουν χάσει τη σημασία τους. Οι πρωταγωνιστές θα είναι οι χρήστες του διαδικτύου, που θα προωθήσουν ένα «Plan B» όχι για την κατάργηση του ευρώ και την επιστροφή στα εθνικά νομίσματα, αλλά για τον εκδημοκρατισμό του κοινού νομίσματος και των πολιτικών θεσμών. 

Αυτά και άλλα ενδιαφέροντα έλεγε τη νύχτα της Δευτέρας στο Βερολίνο ο Γιάνης Βαρουφάκης. Η αίθουσα του θεάτρου Volksbühne ήταν κατάμεστη, το ίδιο και οι παράπλευροι χώροι – συνολικά ο αριθμός των θεατών ξεπερνούσε τους 800. Και αυτοί αποθέωσαν τον έλληνα επισκέπτη, που τους το ανταπόδωσε με τη φράση: «Αισθάνομαι σαν στο σπίτι μου στο Βερολίνο».

Στις συχνές πλέον εμφανίσεις του πρώην υπουργού οικονομικών τελευταία στην Ευρώπη συμβαίνει συνήθως το εξής: Ο παρουσιαστής ανοίγει το πρόγραμμα με ένα «εύρημα»: την πρόταξη ορισμένων στερεοτύπων για τον «Jianni», όπως «σταρ», «νέος Τσε Γκουεβάρα», «ο πιο μισητός, αλλά και ο πιο αγαπητός υπουργός οικονομικών της Ευρώπης», «ο άνθρωπος με το παρατεταμένο μεσαίο δάκτυλο» και πάει λέγοντας. Αυτό αποβλέπει προφανώς στο να δώσει στη διοργάνωση μια σκανδαλιστική νότα, αλλά και να δοκιμάσει τις αντοχές του θιγομένου. Έτσι το έκανε και ο γάλλος συγγραφέας Γκιγιόμ Παολί, που ήταν ο οικοδεσπότης στη Volksbühne.  Ο κ.Βαρουφάκης τον άκουγε χαμογελώντας. «Ευχαριστώ για τις ωραίες σας υπομνήσεις» του είπε στο τέλος ειρωνικά. «Δεν τα λέω εγώ, τα λένε άλλοι» δικαιολογήθηκε εκείνος. «Ναι αλλά εσείς τα επαναλαμβάνετε» ανταπάντησε ο «Γιάννης». Ο κ.Παολί δεν έδειχνε πλέον ευτυχής με το εύρημα του. 

Η συζήτηση που  κατά μεγάλα διαστήματα ήταν μονόλογος – οι δυο άλλοι συνομιλητές, ο κροάτης φιλόσοφος Σρέσκο Χόρβατ και ο ιταλός σημειολόγος Φράνκο «Μπίφο» Μπεράρντι έπαιζαν μάλλον δευτερεύοντα ρόλο – συνοδεύθηκε από μερικές απροσδόκητες αποκαλύψεις. Ιδιαίτερη εντύπωση έκανε εκείνη για το επισήμως (νομικά και θεσμικά) μη υπάρχον, αλλά στην πράξη παντοδύναμο Eurogroup.

«Μια και βρισκόμαστε σε θέατρο, ας αρχίσουμε με την χορογραφία του Eurogroup» είπε περιγράφοντας την εσωτερική λειτουργία του οργάνου. Οι παρευρισκόμενοι στις συνεδριάσεις, συνέχισε, κάθονται γύρω από ένα μακρόχρονο τραπέζι. Στο ένα στενό άκρο κάθεται ο πρόεδρος του Eurogroup Γιερόεν Ντάισελμπουργκ έχοντας δίπλα του τον αντιπρόεδρο και «σκοτεινό πρόσωπο» του οργάνου, τον αυστριακό Τόμας Βίζερ, στην απέναντι άκρη ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, και στην τρίτη πλευρά του τραπεζιού οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ (Κριστίνα Λαγκάρντ, ή Πωλ Τόμπσον), της Κομισιόν (Πιερ Μοσκοβισί), κλπ. Οι υποτιθέμενοι πρωταγωνιστές του Eurogroup, οι υπουργοί οικονομικών των χωρών-μελών, στριμώχνονται κυρίως στην τέταρτη πλευρά. Ανάλογη είναι και η σειρά των ομιλητών: Πρώτος είναι ο κ.Ντάισελμπλουμ, δεύτερος ο κ.Ντράγκι, τρίτη η κ.Λαγκάρντ, τέταρτος ο κ.Μοσκοβισί – και τελευταίοι και καταϊδρωμένοι οι υπουργοί οικονομικών. «Οι τελευταίοι δεν έχουν σχεδόν τίποτα να πουν, επειδή η τρόικα δεν τους παρέχει έγκαιρα επαρκείς πληροφορίες. Ο μόνος που δείχνει να έχει εσωτερική πληροφόρηση και μπορεί να παίρνει μέρος στο διάλογο, είναι ο Σόιμπλε. Οι αποφάσεις για την Ελλάδα και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες λαμβάνονται έτσι ουσιαστικά από τους μη δημοκρατικά νομιμοποιημένους ευρωπαϊκούς θεσμούς, από έναν μη ευρωπαϊκό: το ΔΝΤ, και από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών. Το μόνο που κάνουν οι υπουργοί είναι να δημοσιοποιούν κατόπιν τις αποφάσεις με μια ανακοίνωση».

Ο Γιάνης Βαρουφάκης είπε πολλά άλλα.

Είπε: «Είμαι ασυνεπής μαρξιστής».

Είπε: «Στο „Plan B“ δεν θα έχει καμιά θέση η Κεντρική Επιτροπή».

Είπε: «Το ευρώ πρέπει να μείνει. Διαφορετικά θα επιστρέψουν οι εθνικισμοί στην Ευρώπη.

Είπε: «Η ελληνική ολιγαρχία είναι πολύ πιο δηλητηριώδης από την ευρωπαϊκή».

Είπε: «Αντί στις τράπεζες, η ΕΚΤ να στέλνει επιταγές στους φτωχούς».

Είπε: «Από το δάνειο του πρώτου μνημονίου πήγε μόνο το 9% στον ελληνικό προϋπολογισμό. Από το δάνειο του τρίτου μνημονίου 0%, επαναλαμβάνω μηδέν».

Είπε: «Ο μοναδικός λόγος που ζει ακόμη η ευρωζώνη είναι ο Μάριο Ντράγκι – λόγω των τεράστιων δανείων που έδωσε στις τράπεζες».

Είπε: «Ο Μπρούνο Κράισκυ και ο Βίλι Μπραντ διαπραγματεύονταν με τους επιχειρηματίες για την αναδιανομή του πραγματικού πλούτου. Οι σημερινοί Σοσιαλδημοκράτες έχουν υποταχθεί στο χρηματιστικό κεφάλαιο και χρηματοδοτούν το κοινωνικό κράτος όχι μέσω της αναδιανομής, αλλά με δάνεια». 

Αυτό που δεν είπε ήταν γιατί παραβλέπει την αξία των κινημάτων σε εθνικό και τοπικό επίπεδο και αντί να προσπαθεί να τα συνδέσει με εκείνα εντός του διαδικτύου, τα αφήνει εντελώς από έξω – κάτι που δίνει και στο δικό «Plan B» απολιτικό χαρακτήρα. 

Όμως και εκείνα που έλεγε έφταναν για να διατηρήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού. Το πιο εντυπωσιακό ήταν εκείνο που σχετίζεται με την ανάπτυξη νέων επαναστατικών τεχνολογιών και την σύντομα αναμενόμενη κατασκευή μηχανών από τις ίδιες τις μηχανές.

«Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε σταυροδρόμι» είπε. «Ή θα πάρει το δρόμο της ουτοπίας, κατά το πρότυπο του Star Trek, θέτοντας στην υπηρεσία της τις αυτοπαραγόμενες μηχανές. Ή, τον δρόμο της δυστοπίας, κατά το παράδειγμα της Matrix, μπαίνοντας η ίδια στην υπηρεσία των μηχανών». Η ουτοπία, πρόσθεσε, μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν οι άνθρωποι συντρίψουν προηγουμένως τη δύναμη των πολυεθνικών.

Το τελευταίο, και πιο προσωπικό στοιχείο της ομιλίας του, το κράτησε βέβαια ο κ.Βαρουφάκης για το τέλος. Ο λόγος ήταν για την πρώτη επίσκεψή του, ως υπουργός, στον κ.Ντράγκι στη Φρανκφούρτη. «Με συνόδευαν παντού πέντε φρουροί, που ήταν πολύ ευγενικοί, αλλά εντελώς αμίλητοι» διηγήθηκε. Το ίδιο, συνέχισε, συνέβη και όταν έφυγε από εκεί για να πάρει το αεροπλάνο που θα τον έφερνε στο Βερολίνο για να συναντήσει τον κ.Σόιμπλε. Η ίδια στενή παρακολούθηση, ακόμα και όταν πήγαινε στην τουαλέτα, η ίδια μουγκαμάρα. Μέχρι τη στιγμή που ήταν να μπει στην είσοδο της αίθουσας αναχωρήσεων. «Τότε, η Σφίγγα, ο επικεφαλής της φρουράς, μίλησε. „Θέλω να σας ευχαριστήσω γι αυτό που κάνετε“ μου είπε. „Μας κάνει κι εμάς πιο ελεύθερους“». 

Το χειροκρότημα στην αίθουσα έδειχνε, ότι έτσι περίπου το έβλεπαν και οι ακροατές του.

 Από το Βήμα

Οι πολυεθνικές «κλέβουν» 240 δισ. δολάρια ετησίως

15 δράσεις του ΟΟΣΑ για να περιοριστεί η φοροδιαφυγή των εταιρικών γιγάντων

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  07/10/2015 23:55 | ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:  06:00

Στιγμιότυπο από τη διεθνή Συνδιάσκεψη για τη Φορολόγηση που πραγματοποιήθηκε πέρυσι στο Βερολίνο με οικοδεσπότη τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε

2

emailεκτύπωση  

«Οι καλοκαιρινές διακοπές τελείωσαν, καιρός να πληρώσουμε όλοι τους φόρους μας»διαμηνύει ο ΟΟΣΑ! Ο Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και την Ανάπτυξη δεν αναφέρεται ασφαλώς στα μέλη του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, που δυσανασχετούν με την προοπτική να πληρώνονται από τους πελάτες τους με τραπεζικές κάρτες, αλλά στις μεγάλες υπερεθνικές επιχειρήσεις με παγκόσμια παρουσία, όπως είναι η McDonald's, η Starbucks και η Google, οι οποίες έχουν αναγάγει τη φοροδιαφυγή σε επιστήμη. Με αποτέλεσμα να χάνουν οι εθνικές κυβερνήσεις από 100 ως 240 δισ. δολάρια ετησίως. Δηλαδή στην καλύτερη περίπτωση το 4% και στη χειρότερη το 10% του συνόλου των φορολογικών εσόδων παγκοσμίως.

Ο ΟΟΣΑ ανακοίνωσε τη Δευτέρα 15 «δράσεις» που πρέπει να αναληφθούν σε παγκόσμια κλίμακα και με διεθνή συνεργασία προκειμένου να εξαναγκαστούν οι μεγάλες υπερεθνικές επιχειρήσεις να αποδίδουν τους αναλογούντες φόρους επί των κερδών που αποκομίζουν σε κάθε χώρα και να πάψει το φαινόμενο της λογιστικής μεταφοράς κερδών από χώρα σε χώρα με μεθόδους στις παρυφές (αν όχι εκτός) της νομιμότητας, ώστε να καταλήξουν εν τέλει να φορολογηθούν με συντελεστές απολύτως... παραμυθένιους.

Οι δράσεις αυτές πρόκειται να τεθούν επί τάπητος την εβδομάδα αυτή από τους υπουργούς Οικονομικών της ομάδας των 20 κρατών με το μεγαλύτερο ΑΕΠ παγκοσμίως (του G20 δηλαδή). Θα συζητηθούν και εφόσον εγκριθούν θα σταλούν για την τελική επικύρωση σε επίπεδο αρχηγών κρατών στη σύνοδο κορυφής του G20 που θα λάβει χώρα τον Νοέμβριο στην Αττάλεια της Τουρκίας.

«Υπεραισιόδοξα» μέτρα

Οι προτεινόμενες δράσεις για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής των επιχειρηματικών γιγάντων με διεθνή παρουσία περιλαμβάνουν μέτρα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «υπεραισιόδοξα» σε ό,τι αφορά την εφαρμογή τους, όπως είναι οι διακυβερνητικές συνεργασίες για τον περιορισμό των φοροαπαλλαγών, δηλαδή των φορολογικών κινήτρων που δίνουν πολλές κυβερνήσεις σε πολυεθνικές εταιρείες προκειμένου να δραστηριοποιηθούν και να επενδύσουν σε μια συγκεκριμένη χώρα και όχι στη γειτονική. Είναι προφανές πως όταν η ευρωζώνη αδυνατεί να πετύχει τη φορολογική ενοποίηση είναι μάλλον ουτοπικό να περιμένει κανείς ότι θα συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο η διεθνής κοινότητα.

Περιλαμβάνουν όμως οι δράσεις και πιο εφικτούς στόχους, όπως είναι η υποχρέωση από τις επιχειρήσεις να ανακοινώνουν επακριβώς τον κύκλο εργασιών και τα κέρδη τους σε κάθε χώρα στην οποία έχουν παρουσία και επίσης η υποχρέωση από τις φορολογικές αρχές της κάθε χώρας να δημοσιοποιούν τα σχετικά στοιχεία. Οι ανεπτυγμένες χώρες - είναι αυτές άλλωστε που μετέχουν στον ΟΟΣΑ - θα αναπτύξουν ένα σύστημα αμοιβαίου ελέγχου και εποπτείας (η καθεμία θα έχει δικαίωμα δηλαδή να πληροφορείται και να ελέγχει για τις δραστηριότητες μιας εταιρείας σε κάποια άλλη χώρα). Και συν τω χρόνω θα ασκήσουν πιέσεις προς τις αναπτυσσόμενες χώρες να πράξουν και αυτές το ίδιο.

Την απογοήτευσή τους για τη σχεδιαζόμενη πρωτοβουλία του ΟΟΣΑ εκφράζουν πάντως διάφορες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, οι οποίες εκτιμούν ότι οι εθνικές κυβερνήσεις δείχνουν να μην κατάλαβαν τίποτε από τα αναρίθμητα επιχειρηματικά σκάνδαλα που συνταράσσουν όλο και συχνότερα την υφήλιο. Η Μανόν Ομπρί της Oxfam και η Λουσί Βατρινέ της CCFD-Terre Solidaire μιλώντας στον «Figaro» κάνουν λόγο για «θολές ρυθμίσεις», για «περίπλοκους και έωλους κανόνες», που αφορούν μόνο το 10%-15% των υπερεθνικών επιχειρήσεων.

Οι ΜΚΟ θεωρούν επίσης ότι το ευρύ κοινό δεν θα έχει πρόσβαση στις πληροφορίες που αφορούν τις μεγάλες επιχειρήσεις. Και διαμαρτύρονται επειδή «οι φτωχές χώρες εξαιρούνται και πάλι από τη διαδικασία επίλυσης ενός προβλήματος που τις αφορά άμεσα και το οποίο ρυθμίζεται από τις πλουσιότερες χώρες του πλανήτη», δηλαδή τις 34 του ΟΟΣΑ και εκείνες του G20.

Σε θυγατρικές τα κέρδη

Είναι χαρακτηριστικό ότι λίγες ώρες μετά τις ανακοινώσεις του ΟΟΣΑ και των ΜΚΟ που ακολούθησαν, έρευνα των αμερικανικών οργανώσεων Citizens for Tax Justice US Public Interest Research Group Education Fund ανακοίνωσαν ότι οι 500 μεγαλύτερες σε κεφαλαιοποίηση επιχειρήσεις των ΗΠΑ διατηρούν εκτός αμερικανικής επικράτειας κέρδη άνω των 2,1 τρισ. δολαρίων, με αποτέλεσμα η αμερικανική κυβέρνηση να χάνει φόρους ύψους… 620 δισ. δολαρίων!

Είναι σαφές ότι η εκτίμηση αυτή ξεπερνά κατά πολύ εκείνη του ΟΟΣΑ. Αλλά πέρα από τα νούμερα, τα οποία ούτως ή άλλως είναι ιλιγγιώδη, η ουσία βρίσκεται στο γεγονός ότι σύμφωνα με την έρευνα των αμερικανικών οργανώσεων τρεις στις τέσσερις εταιρείες της λίστας F-500 του περιοδικού «Fortune» ιδρύουν θυγατρικές σε χώρες όπως η Βερμούδα, η Ιρλανδία, το Λουξεμβούργο και η Ολλανδία για να μεταφέρουν εκεί κέρδη που αποκομίζουν από άλλες χώρες και να φορολογηθούν με χαμηλούς συντελεστές. Και καλά η Βερμούδα. Η Ιρλανδία, το Λουξεμβούργο και η Ολλανδία μετέχουν και στον ΟΟΣΑ (ως ανεξάρτητα κράτη) και στο G20 (ως μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης).

Από το Βήμα

Ο ακήρυχτος επταετής πόλεμος της Ελλάδας: Σωρευτική ύφεση 28,4%

Tvxs Ανάλυση

07:22 | 07 Οκτ. 2015

Τελευταία ανανέωση 09:26 | 07 Οκτ. 2015

  

Η ελληνική κρίση άρχισε το 2009 με δημόσιο χρέος στο 115% του ΑΕΠ και με πρόβλεψη – με υπογραφή ΔΝΤ – για ύφεση της τάξης του 2% το 2010, 1,1% το 2011 και επιστροφή στην ανάπτυξη το 2012.

Επτά χρόνια και τρία Μνημόνια μετά, το χρέος οδεύει στο 187,4% του ΑΕΠ εφέτος και στο 197,7% το 2016, η Ελλάδα καταγράφει σωρευτική ύφεση 28,4%, ποσοστό που συνιστά παγκόσμιο ρεκόρ σε καιρό ειρήνης, και το ΔΝΤ εξακολουθεί να προβλέπει ότι... η ανάπτυξη επιστρέφει: Αυτή τη φορά την προσδιορίζει στο 2020 με «προσδοκώμενη αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,4%».

Η παράλληλη δημοσιοποίηση της νέας έκθεσης του ΔΝΤ και του προϋπολογισμού των νέων φόρων έρχεται απλώς να καταδείξει το αδιέξοδο της συνταγής και του ακήρυχτου επταετούς πολέμου της Ελλάδας. 'Ενα αδιέξοδο που έχει ως πρώτο, και καταλυτικό μάρτυρα τις κατά συρροή αυτο-διαψεύσεις και τις λάθος προβλέψεις του ίδιου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου:

Το 2009 το Ταμείο προέβλεπε ύφεση 2% για το 2010 και 1,1% για το 2011. Τα τελικά, πραγματικά στοιχεία έδειξαν μείωση του ΑΕΠ κατά 5,4% το 2011 και το ασύλληπτο ποσοστό ύφεσης 8,9% το 2011. Τότε έφταιγε ο περίφημος «λάθος πολλαπλασιαστής» και ακολούθησε το γνωστό mea culpa από τον επικεφαλής οικονομολόγο του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ. Το κοντέρ μηδένισε, η πρόβλεψη για επιστροφή στην ανάπτυξη το 2012 ακυρώθηκε και το Ταμείο κατέθεσε και παρουσίασε νέα, έγκυρη εκτίμηση για ύφεση της τάξης του 2,2% του ΑΕΠ. Διαψεύστηκε εκ νέου παταγωδώς, με την ύφεση το 2012 να φθάνει στο 6,6%. Τότε έφταιξε η «απροθυμία» της ελληνικής κυβέρνησης να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις, μεσολάβησαν το δεύτερο Μνημόνιο και το PSI και τον Απρίλιο του 2012 το ΔΝΤ ήταν και πάλι σε θέση να προβλέψει ότι η ελληνική οικονομία «θα σταθεροποιηθεί το 2013» και το ΑΕΠ θα διατηρηθεί στα επίπεδα της προηγούμενης χρονιάς, δηλαδή θα έχει μηδενική μεταβολή. 'Ομως το ΑΕΠ του 2013 μεταβλήθηκε και πάλι ορμητικά προς τα κάτω, με νέα ύφεση της τάξης του 3,9%.

Η αλυσίδα των λανθασμένων προβλέψεων φρέναρε πρόσκαιρα το 2014 μαζί με το εικόνικό success story Σαμαρά: Το ΔΝΤ προέβλεπε ανάπτυξη 0,6% και τα τελικά στοιχεία της Eurostat έδειξαν αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,8%. Στην πραγματικότητα, η οικονομία συρρικνώθηκε και το 2014, καθώς τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ έδειξαν πτώση του ΑΕΠ σε αγοραίες τιμές στα 179 δισ. ευρώ, έναντι 182,4 δισ. το 2013. Ο δε θετικος ρυθμός ανάπτυξης ήταν εξίσου εικονικός με το success story, λόγω της αλλαγής του στατιστικού μοντέλου που υπολογίζει τη μεταβολή του ΑΕΠ χρησιμοποιώντας ως έτος βάσης το 2010.

Προ ΣΥΡΙΖΑ, και προ του μεγάλου εκβιασμού του Ιουλίου, το ΔΝΤ προέβλεπε επίσης ρυθμό ανάπτυξης 2,9% για εφέτος, το 2015. Με τη χθεσινή του έκθεση αναθεώρησε, βεβαίως, και αυτή την εκτίμηση υιοθετώντας την πρόβλεψη του Μνημονίου και του προϋπολογισμού, που δίνουν ύφεση 2,3% εφέτος και 1,3% το 2016. Αυτή τη φορά, όπως αναμενόταν, φταίει, «η πολιτική αστάθεια και η οικονομική αβεβαιότητα» του περασμένου επταμήνου, τα capital controls, το δημοψήφισμα και οι λοιπές ελληνικές αμαρτίες.
Παρεμπιπτόντως, ούτε τώρα φταίει το μοντέλο που, μετά από έξι χρόνια ύφεσης, λιτότητας και μηδενικών επενδύσεων, επιβάλλει σε μία χώρα έναν προϋπολογισμό με 4,4 δισ. νέων φόρων. Δεν φταίει επίσης, το ότι οι φόροι αυτοί δεν καλύπτουν καν τις ετήσιες δαπάνες (5,9 δισ.) για τόκους εξυπηρέτησης χρέους, ούτε ότι με αποπληθωρισμό 0,4%, μόνον εφέτος, συνθλίβουν και τα τελευταία ψήγματα καταναλωτικής ζήτησης.

Εν ολίγοις, λάθη κι ευθύνες στο μοντέλο και πάλι δεν υπάρχουν κι η συνταγή απλώς ενισχύεται και συνεχίζεται μαζί με τον άνισο, επταετή πόλεμο της ελληνικής ύφεσης. 'Εναν πόλεμο που για να κερδηθεί, μάλλον θα πρέπει να εξαντληθεί και το έσχατο όπλο «ριζοσπαστισμού» και «μεταρρυθμίσεων με ταξικό πρόσημο», όπως αυτών που επικαλέστηκε χθες από το βήμα της Βουλής ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος...

Γκαλμπρέιθ: Η ελληνική κυβέρνηση έκανε ό,τι μπορούσε στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές

18:16 | 05 Οκτ. 2015

 

Δριμύ «κατηγορώ» για τη στάση των θεσμών στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων και για την κατάσταση που αυτοί έχουν διαμορφώσει για την Ελλάδα, εκφράζει ο διάσημος Αμερικανός οικονομολόγος και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Τέξας, Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, σε εκτενή συνέντευξή του στο σημερινό τεύχος του αυστριακού εβδομαδιαίου πολιτικο-οικονομικού περιοδικού «Προφίλ».

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, δεν υπήρξαν λάθη από μέρους της, η ελληνική κυβέρνηση έκανε στις διαπραγματεύσεις ό,τι μπορούσε να κάνει αλλά οι διαπραγματευτές της άλλης πλευράς, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ήταν εξ αρχής απρόθυμοι να εξετάσουν τις ελληνικές προτάσεις ή έστω να τις συζητήσουν, δεν μετακινούνταν, περίμεναν μέχρι να εξαντληθούν τελείως τα ελληνικά αποθέματα, αύξαναν ολοένα και περισσότερο το επίπεδο των απειλών, μέχρις ότου ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας συνθηκολόγησε στις 12 Ιουλίου και αποδέχθηκε τους όρους για νέα δάνεια.

Κατά την άποψή του, η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε ψευδαισθήσεις ότι θα έβρισκε συμμάχους στην Ευρώπη, καθώς οι πλέον επιθετικές κατά οποιωνδήποτε παραχωρήσεων απέναντι στην Ελλάδα, ήταν η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, στις οποίες κυβερνούν οι δεξιοί που δεν θα ήθελαν να ενθαρρυνθούν οι αριστεροί αντίπαλοι τους -όπως, για παράδειγμα, στην Ισπανία οι Podemos- και μπορεί με την Ιταλία και τη Γαλλία τα πράγματα να ήταν λίγο διαφορετικά, ωστόσο αποδείχθηκε ότι αυτές δεν μπορούσαν να αντεπεξέλθουν με τη Γερμανία.

Ο Τζέιμς Γκαλμπρέιθ χαρακτηρίζει τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης λογική και ρεαλιστική, καθώς, όπως σημειώνει, αυτή ήθελε μια διαπραγμάτευση με τη Γερμανία σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο, στοχεύοντας να γίνουν παραχωρήσεις από την Angela Merkel, κάτι που σε καμιά περίπτωση δεν ήταν αφελές, διότι είναι γνωστό ότι πρέπει κανείς να περιμένει μέχρις ότου η κ. Μέρκελ πάρει μια απόφαση, που γίνεται πάντα την τελευταία στιγμή, και υπήρχε η ελπίδα ότι θα δείξει ελαστικότητα, κάτι που δεν επιβεβαιώθηκε.

Επισημαίνει στη συνέχεια ότι από την αρχή των διαπραγματεύσεων ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αποσαφηνίσει πως υπήρχαν μόνον δύο δυνατότητες, ή το μνημόνιο, η αποδοχή δηλαδή από τους Έλληνες των όρων των ευρωπαϊκών θεσμών, ή το Grexit, η έξοδος από την Ευρωζώνη, με το μόνο ανοικτό να παραμένει το πώς θα αποφάσιζε η Μέρκελ.

Ο ίδιος, όπως λέει, δεν βλέπει τίποτε το θετικό στα μέτρα τα οποία θα πρέπει να εφαρμόσει τώρα η Αθήνα, διότι πρόκειται "για μια πολιτική ξεπουλήματος ελληνικού πλούτου, ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας, ιδιωτικών επιχειρήσεων, ιδιωτικών ακινήτων, μια πολιτική πτώχευσης", και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν την πλήρη ευθύνη για αυτό που συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα, η οποία «στην ουσία δεν είναι πλέον μια ανεξάρτητη χώρα, αλλά μια αποικία της ΕΚΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής».

Ο Αμερικανός οικονομολόγος εκτιμά ότι η Ευρώπη έχει συμφέρον από μια ελληνική χρεοκοπία, γιατί πολλά πωλούνται φθηνά -τώρα όλα τα λιμάνια, οι σιδηροδρομικοί σταθμοί, και τα αεροδρόμια θα αλλάξουν ιδιοκτήτη- και ήδη καταφθάνουν οι διαχειριστές των μεγάλων διεθνών ομίλων, ενώ επίσης οικόπεδα και εκτάσεις γης μπορούν να αγοραστούν πολύ φθηνά, ενώ τους Έλληνες τους περιμένουν δύσκολοι καιροί, οι προοπτικές τους δεν θα μπορούσαν να είναι σκοτεινότερες.

Σύμφωνα με τον Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, στην Αθήνα δεν υπάρχει μια αριστερή κυβέρνηση, αλλά μια αποικιακή διοίκηση, ωστόσο ο λαός την εξέλεξε γιατί η εναλλακτική θα ήταν πολύ χειρότερη, δηλαδή μια επιστροφή των παλιών, εκτεθειμένων και μισητών ολιγαρχών.

Από το tvxs

Νόαμ Τσόμσκι: Υπάρχει οργανωμένο σχέδιο από ΔΝΤ και ΕΕ με σκοπό την καταστροφή της Ελλάδας

A+ A-  Print  Email

Υπάρχει οργανωμένο σχέδιο από ΔΝΤ και ΕΕ με σκοπό την καταστροφή της Ελλάδας όπως αποκαλύπτει σε μια άκρως φιλελληνική και συγκλονιστική συνέντευξη ο κορυφαίος Αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι

Μιλά για την Ελλάδα και… υποστηρίζει ότι καταστρέφεται βάσει σχεδίου, με σκοπό την τελική υποδούλωση η οποία θα χρησιμεύσει σαν «μάθημα» σε οποιονδήποτε πιστεύει ότι μπορεί να αντισταθεί.

Με τον Νόαμ Τσόμσκι συμφωνεί και o καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Μισούρι, Μάικλ Χάντσον, ο οποίος κρίνει ότι η παραμονή στο ευρώ θα οδηγήσει το Βερολίνο στην επίτευξη του στόχου του που δεν είναι άλλος από το να συντρίψει την Ελλάδα

Ο Χάντσον θεωρεί ότι καλύτερη επιλογή για το χρέος είναι να προσφύγει η Ελλάδα νομικά στο Διεθνές Δικαστήριο καταγγέλλοντάς το ως απεχθές και στο διάστημα μέχρι να βγει η απόφαση, να προετοιμαστεί για την έξοδο από το ευρώ, καθώς κρίνει ότι η παραμονή σ’ αυτό θα οδηγήσει στην επίτευξη του στόχου του Βερολίνου: να συντρίψει την Ελλάδα.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου πήρε το δάνειο χωρίς να ρωτήσει τους πολίτες. Η Ελλάδα θα έπρεπε να το κυνηγήσει αυτό νομικά. Δηλαδή ότι δεν πρέπει να πληρώσει την τρόικα. Η υπόθεση θα χρειαστεί από πέντε έως δέκα χρόνια στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Σ’ αυτό το διάστημα θα έχει τον χρόνο να προετοιμαστεί για να εγκαταλείψει το ευρώ και να ανακτήσει τις δυνάμεις και την ανάπτυξή της.

• Ποια είναι η αποτίμησή σας για τη συμφωνία ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους δανειστές;

Μοιάζει σαν η Ελλάδα να παραδόθηκε έπειτα από μια στρατιωτική επέμβαση, η οποία έχει στόχο τα εδάφη σας, τα «ασημικά» σας, αλλά και τον δημόσιο τομέα. Το δίλημμα ήταν «παραδοθείτε τώρα, διότι αργότερα θα είναι χειρότερα». Ετσι, ο Τσίπρας παραδόθηκε ολοκληρωτικά.

Ομως δεν έπρεπε να το κάνει αυτό. Πίστευε ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να εγκαταλείψει το ευρώ. Ωστόσο, όπως του έλεγαν ο Βαρουφάκης και ο Αμερικανός σύμβουλός του, Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, δεν ήταν τόσο δύσκολο να βγείτε από το ευρώ. Θα υπήρχε μια μεταβατική περίοδος, στη διάρκεια της οποίας η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να αναλάβει τον έλεγχο των τραπεζών που θα κατέρρεαν. Η ανάληψη αυτού του ελέγχου δεν είναι καθόλου κακή ιδέα.

Εάν η κυβέρνηση το είχε κάνει και τις είχε εθνικοποιήσει, τότε θα είχε εξασφαλίσει τα μέσα πληρωμής κατά τη διάρκεια μετάβασης και έτσι θα έσωζε τον δημόσιο τομέα, τις συντάξεις και την περιουσία της χώρας. Επρεπε να πει [στους δανειστές], «εάν δεν καταλήξουμε σε συμφωνία, θα αποκηρύξουμε το χρέος προς το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την τρόικα».

Αυτό το χρέος ήταν απεχθές, όπως είπε και η Επιτροπή Αλήθειας για το Χρέος που συστάθηκε από τη Βουλή. Το ΔΝΤ παραδέχτηκε ότι η συμφωνία για το δάνειο του 2010 δεν θα έπρεπε να έχει υπογραφεί. Η διεφθαρμένη ηγεσία του ΔΝΤ και ο Στρος-Καν παρέκαμψαν τους δικούς του κανόνες και η ελληνική κυβέρνηση έπρεπε να υποστηρίξει ότι αυτό ήταν λάθος και εξαιτίας αυτού ο λαός υπέφερε πολλά δεινά.

• Δεδομένου ότι η πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ αποδεικνύει ότι η συνέχιση της λιτότητας κάνει τα πράγματα χειρότερα, πιστεύετε ότι η Ελλάδα θα βρεθεί και πάλι αντιμέτωπη με μια κρίση χρέους;

Θα είναι μια πολύ χειρότερη κρίση από την προηγούμενη. Το κόστος ζωής θα αυξηθεί για τους Ελληνες περί το 30%, οι φόροι θα αυξηθούν επιπλέον γύρω στο 20% και το στύψιμο αυτό θα αναγκάσει σχεδόν το ένα πέμπτο του πληθυσμού να μεταναστεύσει πολύ γρήγορα.

Πρόθεση της Ευρώπης είναι να συντρίψει παντελώς την Ελλάδα. Ισως και ένα εκατομμύριο Ελληνες εργάτες θα αναγκαστούν να πάνε στη Γερμανία και σε άλλες χώρες και θα συμβάλουν στην πτώση των μισθών πανευρωπαϊκά. Είναι ένας ταξικός πόλεμος ενάντια στους εργαζόμενους της Ευρώπης.

• Τι σημαίνει αυτό για τη δημοκρατία στην Ευρώπη;

Προφανώς, με τους όρους αυτής της διάσωσης, η δημοκρατία είναι απλά σκουπίδια, όπως γράφτηκε σ’ ένα πρόσφατο άρθρο. Θυμάστε πως όταν ο Παπανδρέου ήταν να θέσει τους όρους για το πρώτο δάνειο σε δημοψήφισμα, αμέσως η Μέρκελ και ο Σαρκοζί του είπαν ότι δεν μπορεί να το κάνει, διότι όλοι [οι δανειστές] ήταν ενάντια.

Αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που κάνει το χρέος απεχθές, διότι η κυβέρνηση πήρε το δάνειο χωρίς να ρωτήσει τους πολίτες, οι οποίοι εκείνη την περίοδο ήταν στους δρόμους και διαμαρτύρονταν. Η Ελλάδα θα έπρεπε να το κυνηγήσει αυτό και νομικά. Δηλαδή ότι δεν πρέπει να πληρώσει την τρόικα. Η υπόθεση θα χρειαστεί από πέντε έως δέκα χρόνια στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Σ’ αυτό το διάστημα η Ελλάδα θα έχει τον χρόνο να προετοιμαστεί για να εγκαταλείψει το ευρώ και να ανακτήσει τις δυνάμεις της και την ανάπτυξή της. Τώρα όμως δεν υπάρχει καμία ελπίδα ανάκαμψης, καθώς έχεις μια ξένη χώρα η οποία έρχεται και σου αφαιρεί περιουσία και δημόσια αγαθά και μετατρέπει τις υποδομές σου και τις υπηρεσίες σου σε είδη προς πώληση. Είναι προφανές ότι οι ξένοι επενδυτές θέλουν να αγοράσουν προϊόντα όπως η εταιρεία ηλεκτρισμού, προκειμένου να κάνουν αυξήσεις και να έχουν κέρδη.

Το κόστος ζωής στην Ελλάδα θα αυξηθεί δραματικά. Αυτή είναι η κατεύθυνση πανευρωπαϊκά. Δεν είναι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. Και άλλα αριστερόστροφα κόμματα οδηγούνται σε προγράμματα που μας γυρίζουν στον περασμένο αιώνα. Αυτή είναι η επιλογή των Γερμανών και της τρόικας μέσω των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων. Πρόκειται για λεηλασία του δημόσιου πλούτου.

• Πιστεύετε ότι η γερμανική ηγεσία, με την παρούσα τακτική της ταπείνωσης της Ελλάδας, αναβιώνει, κατά κάποιον τρόπο, τη Συνθήκη των Βερσαλιών, η οποία επέβαλε βαρύτατους όρους στη Γερμανία;

Αυτό συνέβη τη δεκαετία του 1920. Η διαφορά είναι ότι από το 1929 όλος ο κόσμος αναγνώριζε ότι η Γερμανία δεν μπορούσε να πληρώσει τις πολεμικές επανορθώσεις. Ετσι, η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών και οι Σύμμαχοι αποφάσισαν ότι δεν μπορούσαν να αναγκάσουν μια χώρα να πληρώσει πάνω από τις δυνάμεις της. Σήμερα αυτή η βασική αρχή απορρίπτεται και αγνοείται το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν έχει τα αναγκαία έσοδα ώστε να αποπληρώσει τα δάνεια. Ετσι της λένε: «Εάν δεν έχετε να πληρώσετε, δεν πειράζει. Να δώσετε την περιουσία σας».

Ομως, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, κανένα κυρίαρχο κράτος δεν μπορεί να στερηθεί την περιουσία του. Εδώ δεν είναι μόνο το ότι γίνεται υπέρβαση της δημοκρατίας, αλλά απορρίπτεται ο ίδιος ο ορισμός του κυρίαρχου κράτους σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Αρα είναι κάτι πολύ πιο σοβαρό από μια επίθεση στη δημοκρατία. Είναι ένας διευρωπαϊκός πόλεμος. Και ο Τσίπρας δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, όπως και η Αριστερά σε άλλες χώρες, π.χ. στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, ακόμα και στην ίδια τη Γερμανία. Δεν αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για έναν οικονομικό πόλεμο.

• Ποιος είναι ο ρόλος της ΕΚΤ και του Μάριο Ντράγκι στη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης και κυρίως στο «ελληνικό πρόβλημα»;

Ο ρόλος της ΕΚΤ είναι να εκπροσωπεί το συμβούλιο των προέδρων των εμπορικών τραπεζών, οι οποίες δίνουν δάνεια σε ανθρώπους που ενδιαφέρονται να αγοράσουν τις ελληνικές υποδομές που θα ξεπουληθούν. Ετσι, η ΕΚΤ προσπαθεί να δημιουργήσει μια αγορά για τους πελάτες της. Είναι ο μόνος κοινός ευρωπαϊκός οικονομικός οργανισμός. Δεν υπάρχει άλλος κοινός νομοθετικός ή φορολογικός οργανισμός. Αυτό σημαίνει ότι η Ε.Ε. διοικείται από τους τραπεζίτες. Περνάει η δική τους αντίληψη για το πώς λειτουργεί η οικονομία.

Πιστεύουν ότι το όποιο δάνειο μπορεί να αποπληρωθεί μόνο κόβοντας τους μισθούς. Αυτό κάνουν και στην Ελλάδα και έτσι ενισχύουν τη μετανάστευση. Είναι η ίδια πολιτική που ακολουθήθηκε και τη δεκαετία του 1920 και οι θεωρίες που απορρίφθηκαν από τον Τζον Μέιναρντ Κέινς. Ολα σήμερα υποτάσσονται στη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών.

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι μέρος της πλύσης εγκεφάλου που μας επιβάλλουν. Η ΕΚΤ έχει τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία της μείωσης των μισθών για την αποπληρωμή των χρεών και της αύξησης των επιτοκίων, ώστε αυτά να γίνεται αδύνατο να αποπληρωθούν. Και όλο αυτό μέχρι να αναγκαστούν οι Ελληνες να δουλεύουν σχεδόν τσάμπα, άρα να μην μπορούν να αποπληρώσουν το χρέος.

• Πιστεύετε ότι υπάρχει ελπίδα να επανακτήσει η πολιτική τον έλεγχο από το χρηματοπιστωτικό σύστημα;

Οχι, διότι, για παράδειγμα, οι πολιτικοί των Βαλτικών Χωρών έχουν μεταφέρει τις προεκλογικές συζητήσεις από τα οικονομικά θέματα στις εθνικιστικές ταυτότητες. Έχουν στρέψει τους Λιθουανούς ή τους Λετονούς και τους Εσθονούς εναντίον των Ρώσων, μετατρέποντας τη συζήτηση σε μια μάχη κατά του σταλινισμού. Ετσι, οι λαοί δεν ασχολούνται με τον νεοφιλελευθερισμό και δεν αντιλαμβάνονται τι φταίει για τη μετανάστευση. Περίπου το 20% των Λετονών έχουν μεταναστεύσει.

Το «πείραμα» πέτυχε: η Σουηδία καθιερώνει την εξάωρη εργασία

Κάνει καλό...

14:46 | 01 Οκτ. 2015

Τελευταία ανανέωση 15:33 | 01 Οκτ. 2015

  

Ήταν Απρίλιος του 2014 όταν αξιωματούχοι στον δήμο του Γκέτεμποργκ, της δεύτερης μεγαλύτερης σε πληθυσμό πόλης στη Σουηδία, ανακοίνωναν για πρώτη φορά την εφαρμογή ενός εξάωρου ημερησίου προγράμματος εργασίας για τους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα. (Επιμέλεια - Νοηματική απόδοση: Χρήστος Θ. Παναγόπουλος)

Ο στόχος: η βελτίωση της πνευματικής και σωματικής υγείας των εργαζομένων, μέσω της αλλαγής του εργασιακού παραδείγματος. Το πιλοτικό πρόγραμμα θα επέτρεπε ουσιαστικά στους υπαλλήλους, να περνούν περισσότερο χρόνο με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και να ξεκουράζονται, ώστε να αυξάνουν την παραγωγικότητά τους κατά την εργασία τους.

«Ελπίζουμε ότι με αυτό τον τρόπο τα μέλη του υπαλληλικού προσωπικού θα παίρνουν λιγότερες ημέρες αναρρωτικής αδείας και θα νιώθουν καλύτερα τόσο πνευματικά όσο και σωματικά, δουλεύοντας καθημερινά σε χαμηλότερη συχνότητα», δήλωνε σε συνέντευξή του πριν από έναν χρόνο ο αντιδήμαρχος του Γκέτεμποργκ Ματς Πίλχεμ. Κι όπως αποδείχθηκε, αυτό που ξεκίνησε ως πείραμα, άρχισε να αποδίδει καρπούς.

Μέσα σε έναν χρόνο από την εφαρμογή του πιλοτικού προγράμματος εξάωρης εργασίας στο Γκέτεμποργκ, το πείραμα άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλές και να υιοθετείται σταδιακά σε ολόκληρη τη χώρα.

Ήδη η εφαρμογή του έχει ξεκινήσει σε έναν οίκο ευγηρίας του Γκέτεμποργκ αλλά και στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της πόλης Σαχγκένσκα. Την ίδια στιγμή, επιχειρήσεις ακόμη και στον ιδιωτικό τομέα έχουν ήδη συμφωνήσει να δοκιμάσουν το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Προφανώς, δείχνουν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι από το πώς πηγαίνουν τα πράγματα.

Η Filimundus, μια εταιρεία δημιουργίας εφαρμογών και παιχνιδιών για κινητά τηλέφωνα με έδρα τη Στοκχόλμη, ξεκίνησε πριν από ένα χρόνο το πρόγραμμα εξάωρης εργασίας. Ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Λίνους Φελντ υπογραμμίζει, ότι μετά την αλλαγή του προγράμματος, οι υπάλληλοι άρχισαν να βελτιώνουν τις επιδόσεις τους σε επίπεδο εργασίας και έγιναν πιο αποτελεσματικοί.

«Η εντύπωσή μου είναι ότι μπορούμε πλέον να εστιάσουμε πιο έντονα στη δουλειά που πρέπει να γίνει και να έχουμε την αντοχή, ώστε να τη διεκπεραιώσουμε και πάλι να έχουμε αρκετά αποθέματα ενέργειας, φεύγοντας από το γραφείο», επισημαίνει ο Φελντ.

«Πιστεύω ότι η οκτάωρη εργασία δεν είναι τελικά τόσο αποτελεσματική, όπως θα πίστευε κανείς. Το να παραμένεις προσηλωμένος σε μια συγκεκριμένη εργασία για 8 ώρες αποτελεί μια τεράστια πρόκληση», προσθέτει ο ίδιος σε συνέντευξη που παραχώρησε στην περιοδική έκδοση Science Alert.

Μια άλλη startup επιχείρηση νέων τεχνολογιών, η Brath, ξεκίνησε την εφαρμογή του προγράμματος εξάωρης εργασίας πριν από περίπου τρία χρόνια. Μάλιστα, έχουν αποφασίσει να το διατηρήσουν, επομένως θα μπορούσε κάποιος να συμπεράνει πως τα πράγματα μάλλον πάνε καλά και πως το σύστημα δουλεύει.

« Πιστεύουμε ότι κανένας δεν μπορεί να είναι δημιουργικός και παραγωγικός, δουλεύοντας 8 ώρες συνεχόμενα. 6 ώρες είναι ένα πιο λογικό χρονικό διάστημα», εξηγεί η εταιρεία υπερασπιζόμενη την υιοθέτηση του εξάωρου προγράμματος εργασίας.

Τώρα πλέον όλοι θέλουν να μετακομίσουν στη Σουηδία

Κι ενώ είναι αληθές, ότι το πρόγραμμα εξάωρης εργασίας κερδίζει σταθερά ολοένα και μεγαλύτερο έδαφος στη Σουηδία, θα πρέπει όλοι να έχουμε κατά νου ορισμένα πράγματα, προτού αποφασίσουμε να πακετάρουμε τα υπάρχοντά μας και πάμε να ζήσουμε εκεί.

Καταρχάς, όσο κι αν το πρόγραμμα φαίνεται δημοφιλές, δεν αποτελεί ακόμη νόρμα στη Σουηδία. Για να το θέσουμε αλλιώς, υπάρχουν ακόμα πάρα πολλοί άνθρωποι που εργάζονται καθημερινά οκτάωρο ή και παραπάνω.

Ωστόσο, το να δουλεύεις μόνον έξι ώρες καθημερινά υποκρύπτει μια σημαντική λεπτομέρεια: αφού, λοιπόν, το όλο ζήτημα είναι η αύξηση της παραγωγικότητας, οι εταιρείες απαιτούν από τους εργαζόμενους να δουλεύουν καθ' όλες αυτές τις έξι ώρες. Επομένως, όχι Facebook, ούτε Twitter, ούτε άλλες ασχολίες που να αποσπούν την προσοχή. Δεν γίνεται να τα έχεις όλα σε αυτή τη ζωή...

Από το tvxs