ΥΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗ
Υπάρχει σήμερα χώρος για ευαίσθητους ή αδύναμους ανθρώπους;
Αν όχι, για ποιό πολιτισμό μιλάμε;
Ο κοινωνικός δαρβινισμός προϋποθέτει την υποχώρηση του πολιτισμού. Εκείνου που προστατεύει τους αδύνατους και δεν του πετάει στον Καιάδα.
Σήμερα ο ανταγωνισμός έχει γίνει κυρίαρχη ιδέα του νεοφιλελευθερισμού! Όποιος μπορεί, οι άλλοι δεν τον αφορούν. Οι γονείς λένε στα παιδιά τους "κοίτα την πάρτη σου" Τα αξιακά συστήματα που έχουν ως βάση τους το ανθρωπισμό υποχωρούν υπέρ της σκληρότητας και του ατομισμού.
Η κρίση πολιτισμού αγκαλιάζει όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής και επιτρέπει την αναβίωση των πρωτόγονων ενστίκτων. Τα πράγματα δείχνουν φαιά.
Το αντριλίκι, ο καουμποϊσμός, η περιφρόνηση του άλλου και πολύ περισσότερο του διαφορετικού και του αδύνατου σε ημερησία διάταξη. Η έλλειψη οραμάτων και ελπίδων υποβιβάζει τη ζωή σε "ότι φάμε...". Η αλληλεγγύη υποχωρεί.
Πέρα από τις προσωπικές ευθύνες των απαράδεκτων και εγκληματικών "συμμαθητών" πρέπει να εξετάσουμε και το κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον που γεννά την αθλιότητα και τη βαρβαρότητα. Μπορούμε;
                                                                                                                                  Ολ.Δαφ.

Οι νεόπτωχοι της Γερμανίας

TVXS Ρεπορτάζ

07:31 | 16 Μαρ. 2015

Τελευταία ανανέωση 11:18 | 16 Μαρ. 2015

  

«Η φτώχεια στη Γερμανία έχει φθάσει όχι μόνο σε επίπεδο-ρεκόρ, αλλά απειλεί πλέον τη χώρα με αποσύνθεση σε ανόμοιες περιοχές». Με αυτά τα λόγια ξεκινά η ετήσια έκθεση της Γερμανικής Ομοσπονδίας Φιλανθρωπικών Ενώσεων. Παρ΄όλο που η οικονομία εμφανίζει μια ισχνή ανάπτυξη και η ανεργία είναι σχετικά χαμηλή, το ποσοστό φτώχειας ακολουθεί σταθερά αυξητική πορεία από το 2006 και αγγίζει ήδη το 15,5% του γερμανικού πληθυσμού. Της Σοφίας Δέδε

Αυτό σημαίνει ότι 12,5 εκατομμύρια Γερμανοί πολίτες επιβιώνουν με λιγότερα από 845 ευρώ το μήνα (έτσι ορίζεται το μέτρο της φτώχειας στη Γερμανία για τους άγαμους και στα 1.873 ευρώ για τετραμελή οικογένεια).

Η «ακτινογραφία» των στοιχείων αποκαλύπτει ακόμη διεύρυνση της ψαλίδας μεταξύ των πλουσιότερων και φτωχότερων κρατιδί. Μια χώρα, δηλαδή,  με περιοχές διαφορετικών...ταχυτήτων. Η διαφορά πλούτου μεταξύ των πλουσιότερων και των φτωχότερων περιοχών διευρύνθηκε στο 24,8% το 2013, από 17,8% που ήταν το 2007.

Ο ρυθμός αύξησης της φτώχειας είναι τρομακτικός στις μεγαλύτερες ηλικίες, σύμφωνα με την έκθεση. Μετά από δεκαετίες δουλειάς και παρά την πληρωμή ασφαλιστικών εισφορών, οι συντάξεις πολλών ηλικιωμένων είναι τέτοιες, που μετά βίας τα «φέρνουν βόλτα». Ως αποτέλεσμα της περιώνυμης μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού συστήματος , η φτώχεια στις τάξεις των ηλικιωμένων αναμένεται να πάρει εκρηκτικές διαστάσεις τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Το οξύμωρο είναι ότι ενώ το ποσοστό ανεργίας μειώνεται, η φτώχεια αυξάνεται. Ολο και περισσότεροι Γερμανοί βρίσκουν απασχόληση με τόσο χαμηλές αμοιβές, που αδυνατούν να ξεφύγουν από τη φτώχεια. Η έκθεση κάνει ιδιαίτερη αναφορά στον αυξανόμενο αριθμό πενιχρά αμειβόμενων εργαζομένων, με επισφαλή εργασία  και στις περισσότερες περιπτώσεις με μερική απασχόληση.

Η κατώτατη αμοιβή ορίσθηκε στα 8,50 ευρώ την ώρα και τέθηκε σε ισχύ από τις αρχές του έτους, αλλά είναι τελείως ανεπαρκής να βελτιώσει την κατάσταση. Ουδείς μπορεί να εξασφαλίσει ένα ικανοποιητικό εισόδημα που να τον βγάλει από τη φτώχεια με τέτοιο εισόδημα, τονίζει η έκθεση.

Η φτώχεια διευρύνεται ανεξάρτητα από την κατάσταση της οικονομίας και το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης προστατεύει όλο και λιγότερους ανθρώπους. Οι βασικοί μισθοί και συντάξεις σε πολλές περιοχές δεν εξασφαλίζουν μια αξιοπρεπή διαβίωση. Και την ίδια ώρα που αυξάνεται ο αριθμός των νεόπτωχων, αυξάνεται ραγδαία και ο πλούτος στη χώρα.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού στη Γερμανία είχε το επταπλάσιο εισόδημα από το φτωχότερο 10% το 2013 . Το 1983 είχε το πενταπλάσιο. Κι αυτό έχει ευρύτερες αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία. Ο ΟΟΣΑ υποστηρίζει ότι αν υπήρχε δικαιότερη κατανομή εισοδήματος, η γερμανική οικονομία θα αναπτυσσόταν ταχύτερα, με επιπλέον ρυθμό 6%! Κι εδώ τίθεται ευλόγως το ερώτημα: Μήπως το «θαύμα» της γερμανικής οικονομίας οφείλεται ακριβώς στις πενιχρές αμοιβές των εργαζομένων; Και μήπως , εν τέλει, δεν είναι και τόσο... θαύμα για εκατομμύρια Γερμανών πολιτών;

Ελλάδα: Το Απόλυτο Σύμβολο του Παράνομου Χρέους

10:39 | 15 Μαρ. 2015

Τελευταία ανανέωση 14:40 | 15 Μαρ. 2015

Damien Millet και Eric Toussaint

  

Καθώς μας χωρίζουν μόνο λίγες μέρες από την επίσημη συγκρότηση και παρουσίαση της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του ελληνικού δημόσιου χρέους, (η παρουσίαση της επιτροπής λογιστικού ελέγχου θα γίνει την προσεχή Τρίτη 17 Μαρτίου στη Βουλή), νομίζουμε ότι είναι χρήσιμο να προσφύγουμε στις υπηρεσίες του καθηγητή Ερίκ Τουσέν που μαζί με τον Νταμιεν Μιγιέ, υπογράφουν το παρακάτω σημαντικό κείμενο με τον εύγλωττο τίτλο «Ελλάδα: Το απόλυτο σύμβολο του παράνομου χρέους». Ένα κείμενο που θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει εισαγωγικό σημείωμα στις εργασίες αυτής της επιτροπής λογιστικού ελέγχου, στην οποία θα μετέχει εξάλλου ο ίδιος ο Ερίκ Τουσέν... [Γιώργος Μητραλιάς]

Ελλάδα: Το Απόλυτο Σύμβολο του Παράνομου Χρέους

Των Damien Millet και Eric Toussaint

Το ελληνικό δημόσιο χρέος ήρθε στην επικαιρότητα τη στιγμή που οι ιθύνοντες της χώρας αποδέχτηκαν τη θεραπεία λιτότητας που απαίτησαν το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, πράγμα που πυροδότησε σημαντικούς κοινωνικούς αγώνες καθ’ όλη τη διάρκεια του 2010. debρέους εκδηλώνεται μετά το 2007, όταν η οικονομική βοήθεια που δόθηκε στις τράπεζες από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα Αποθεμάτων των Η.Π.Α., από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (Ε.Κ.Τ.) χρησιμοποιήθηκε μερικώς από τους τραπεζίτες για χρηματοδότηση προς την Ελλάδα και άλλες χώρες, όπως η Ισπανία ή η Πορτογαλία.

Όσο για το δημόσιο χρέος, η ανάπτυξή του ήταν παλαιότερη. Πέρα από το χρέος που κληρονομήθηκε από τη δικτατορία των συνταγματαρχών, η προσφυγή σε δανεισμό από τη δεκαετία του 1990 και μετά χρησίμευσε στην κάλυψη της τρύπας που είχε ανοίξει στα δημοσιονομικά με τη μείωση της φορολογίας στις επιχειρήσεις και στα υψηλά εισοδήματα. Άλλωστε, εδώ και δεκαετίες, πολλαπλά δάνεια είχαν επιτρέψει την χρηματοδότηση αγοράς στρατιωτικού υλικού κυρίως από τη Γαλλία, τη Γερμανία και τις ΗΠΑ. Δεν πρέπει ακόμα να ξεχνάμε την εξωπραγματική χρέωση του Δημοσίου για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Τα γρανάζια του δημόσιου χρέους λιπάνθηκαν και από τα λαδώματα των μεγάλων πολυεθνικών εταιριών, με στόχο την αποκόμιση συμβολαίων: η Siemens αποτελεί ένα εμβληματικό παράδειγμα.

Να λοιπόν γιατί η νομιμότητα και η νομιμοποίηση των χρεών πρέπει να τίθενται κάτω από αυστηρό έλεγχο, στα χνάρια της δουλειάς που έγινε από την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους του Ισημερινού κατά τα έτη 2007-2008. Όσα χρέη χαρακτηρίζονται από ανομίες, απέχθεια και παραβάσεις, θα πρέπει να ανακηρυχθούν άκυρα και η Ελλάδα να μπορεί να αρνηθεί την αποπληρωμή τους, απαιτώντας συνάμα την παραπομπή στη δικαιοσύνη εκείνων που τα σύναψαν.

Ενθαρρυντικά σημάδια προερχόμενα από την Ελλάδα καταδεικνύουν πως η αμφισβήτηση του χρέους έχει γίνει κεντρικό θέμα συζήτησης και πως η ανάγκη δημιουργίας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου εξελίσσεται με ένα τρόπο πολύ ενδιαφέροντα.

Στοιχεία που αποδεικνύουν τη Μη Νομιμότητα του Δημόσιου Χρέους

Κατ’ αρχήν υφίσταται το χρέος που δημιουργήθηκε από τη δικτατορία των συνταγματαρχών, και το οποίο τετραπλασιάστηκε ανάμεσα στα έτη 1967 και 1974. Προφανώς ανταποκρίνεται απόλυτα στον χαρακτηρισμό του απεχθούς χρέους(1). Ακολούθως, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το σκάνδαλο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Σύμφωνα με τον Dave Zirin, όταν η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε με περηφάνια το 1997 στους Έλληνες πολίτες ότι η Ελλάδα θα είχε την τιμή να υποδεχθεί επτά χρόνια αργότερα τους Ολυμπιακούς Αγώνες, οι Αρχές της Αθήνας και η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή προέβλεπαν μια δαπάνη 1,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Μερικά χρόνια αργότερα, το κόστος είχε πολλαπλασιαστεί επί τέσσερα και ανερχόταν σε 5,3 δισεκατομμύρια δολάρια. Αμέσως μετά τους Αγώνες, το επίσημο κόστος είχε φθάσει στα 14,2 δισεκατομμύρια δολάρια.(2) Σήμερα, σύμφωνα με διάφορες πηγές, το πραγματικό κόστος θα πρέπει να ξεπέρασε τα 20 δισεκατομμύρια δολάρια.

Διάφορα συμβόλαια που υπογράφτηκαν ανάμεσα στις ελληνικές αρχές και μεγάλες ξένες ιδιωτικές εταιρίες αποτελούν σκάνδαλο εδώ και κάμποσα χρόνια στην Ελλάδα. Αυτά τα συμβόλαια υπονόμευσαν την αύξηση του χρέους. Ας παραθέσουμε μερικά παραδείγματα τα οποία τροφοδότησαν το ελληνικό χρονικό:

– αρκετά συμβόλαια έγιναν με την γερμανική πολυεθνική Siemens, η οποία κατηγορείται- τόσο από τη γερμανική δικαιοσύνη όσο και από την ελληνική- πως έδινε προμήθειες και λάδωνε το πολιτικό, στρατιωτικό και διοικητικό προσωπικό της Ελλάδας, με ένα ποσό το οποίο πλησίαζε το ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Ο κύριος ιθύνων της εταιρίας Siemens-Hellas,(3) ο οποίος ομολόγησε πως είχε «χρηματοδοτήσει» τα δυο μεγάλα ελληνικά κόμματα, το έσκασε το 2010 στην Γερμανία και η γερμανική δικαιοσύνη απέρριψε την αίτηση έκδοσής του που εξέδωσε η Ελλάδα.

Αυτά τα σκάνδαλα συμπεριλαμβάνουν την πώληση, από τη Siemens και τους διεθνείς συνεταίρους της, του αντιπυραυλικού συστήματος Patriot (1999, 10 εκατομμύρια ευρώ για λάδωμα), της ψηφιοποίησης των τηλεφωνικών κέντρων του ΟΤΕ (λαδώματα 100 εκατομμυρίων ευρώ), του συστήματος ασφαλείας «C41»,το οποίο αγοράστηκε με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και ποτέ δεν τέθηκε σε λειτουργία, την πώληση υλικού στους ελληνικούς σιδηρόδρομους (ΟΣΕ), του συστήματος τηλεπικοινωνιών Ερμής στον Ελληνικό Στρατό, πανάκριβων εξοπλισμών στα ελληνικά νοσοκομεία.

– Το σκάνδαλο των γερμανικών υποβρυχίων (τα οποία είχαν κατασκευαστεί από την HDW που είχε απορροφηθεί από την Thyssen) συνολικής αξίας 5 δισεκατομμυρίων ευρώ, υποβρύχια που παρουσίασαν από την αρχή το ελάττωμα να γέρνουν υπερβολικά προς τα …αριστερά (!) και να είναι εξοπλισμένα με ελαττωματικό ηλεκτρονικό εξοπλισμό. Μια δικαστική έρευνα για ενδεχόμενες ευθύνες (διαφθορά) των πρώην Υπουργών Άμυνας βρίσκεται σε εξέλιξη.

Είναι απόλυτα φυσικό να υποθέσουμε πως τα χρέη που προέκυψαν με σκοπό τη σύναψη αυτών των συμβολαίων είναι παράνομα και παράλληλα μη νομιμοποιημένα. Πρέπει να ακυρωθούν.

Παράλληλα με τις περιπτώσεις που μόλις αναφέρθηκαν, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε την πρόσφατη εξέλιξη του ελληνικού χρέους.

Η έξαρση της χρέωσης κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας

Το χρέος του ιδιωτικού τομέα αναπτύχθηκε ταχέως κατά της διάρκεια της δεκαετίας του 2000. Τα νοικοκυριά, για τα οποία οι τράπεζες και ολόκληρος ο ιδιωτικός εμπορικός τομέας (διανομή, αυτοκινητοβιομηχανία, κατασκευές…) διέθεταν δελεαστικές προτάσεις, είχαν καταφύγει σε μαζική χρέωση, όπως επίσης και οι επιχειρήσεις που δεν ανήκαν στον χρηματοπιστωτικό τομέα καθώς και οι τράπεζες που μπορούσαν να δανειστούν με μικρό κόστος (χαμηλά επιτόκια και μεγαλύτερο πληθωρισμό από τις πιο αναπτυγμένες βιομηχανικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, οι χώρες της Μπενελούξ, η Μεγάλη Βρετανία). Αυτή η ιδιωτική χρέωση υπήρξε η κινητήρια δύναμη της ελληνικής οικονομίας. Οι ελληνικές τράπεζες (στις οποίες πρέπει να προσθέσουμε και τα ελληνικά υποκαταστήματα των ξένων τραπεζών), χάρη στο ισχυρό ευρώ, μπορούσαν να επεκτείνουν τις διεθνείς δραστηριότητές τους και να χρηματοδοτήσουν με μικρότερο κόστος τις εθνικές δραστηριότητές τους. Δανείστηκαν εντατικά. Το παρακάτω γράφημα δείχνει ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη το 2001 προκάλεσε την εισροή κεφαλαίων που έχουν σχέση με δάνεια ή με επενδύσεις χαρτοφυλακίου (Μη-Α.Ξ.Ε. στο γράφημα, δηλαδή εισροές που δεν ανταποκρίνονται σε μακροπρόθεσμες επενδύσεις) ενώ οι μακροπρόθεσμες επενδύσεις (Α.Ξ.Ε.- Άμεσες Ξένες Επενδύσεις) παρέμειναν στάσιμες.

Με τη μεγάλη ρευστότητα που τέθηκε στη διάθεσή τους από τις κεντρικές τράπεζες το διάστημα 2007-2009, οι τράπεζες της Δυτικής Ευρώπης (κυρίως οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, καθώς επίσης και οι βελγικές, ολλανδικές, βρετανικές, ιρλανδικές και οι τράπεζες του Λουξεμβούργου…) δάνειζαν μαζικά την Ελλάδα (τον ιδιωτικό τομέα και τις Αρχές του Δημοσίου). Πρέπει ακόμα να λάβουμε υπόψη το γεγονός πως η ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ επηρέασε την εμπιστοσύνη των δυτικοευρωπαίων τραπεζιτών, οι οποίοι πίστεψαν πως οι ισχυρές χώρες θα τους συνέδραμαν σε περίπτωση που θα αντιμετώπιζαν προβλήματα. Δεν ανησύχησαν για την ικανότητα της Ελλάδας να ξεπληρώσει μεσοπρόθεσμα το κεφάλαιο που είχε δανειστεί. Οι τραπεζίτες θεωρούσαν πως μπορούσαν να πάρουν πολύ υψηλά ρίσκα στην Ελλάδα. Η ιστορία μέχρι εδώ τους δικαίωσε, η Ευρωπαϊκή Ένωση και, ειδικά, οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας παρείχαν μια αδιάρρηκτη υποστήριξη στους τραπεζίτες της Δυτικής Ευρώπης. Για να το πετύχουν αυτό, οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες έφεραν την δημόσια οικονομία σε μια κατάσταση αξιοθρήνητη. Τα παρακάτω γραφήματα παρουσιάζουν έναν ισολογισμό στα τέλη του 2009.

Το παρακάτω γράφημα δείχνει ότι οι τράπεζες της Δυτικής Ευρώπης αύξησαν τα δάνειά τους προς την Ελλάδα για πρώτη φορά ανάμεσα στο Δεκέμβριο του 2005 και τον Μάρτιο του 2007 (κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο όγκος των δανείων αυξήθηκε κατά 50%, περνώντας από σχεδόν 80 δισεκατομμύρια στα 120 δισεκατομμύρια δολάρια). Όταν ξέσπασε η κρίση των subprime στις ΗΠΑ, τα δάνεια αυξήθηκαν εκ νέου πάρα πολύ (+33%) ανάμεσα στον Ιούνιο του 2007 και το καλοκαίρι του 2008 (περνώντας από τα 120 στα 160 δισεκατομμύρια δολάρια). Αυτό σημαίνει πως οι ιδιωτικές τράπεζες της Δυτικής Ευρώπης χρησιμοποιούσαν τα χρήματα που τους δάνειζαν μαζικά και με χαμηλό κόστος η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Τράπεζα Αποθεμάτων των ΗΠΑ για να αυξήσουν τα δάνειά τους σε χώρες όπως η Ελλάδα.(6) Εκεί, καθώς τα επιτόκια ήταν υψηλότερα, μπορούσαν να αποκομίσουν μεγάλα κέρδη. Οι ιδιωτικές τράπεζες έχουν επομένως ένα πολύ βαρύ μερίδιο ευθύνης στην εκτεταμένη χρέωση της Ελλάδας.

Οι Έλληνες πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα να περιμένουν δραστική μείωση του χρέους, κάτι που προϋποθέτει πως οι τραπεζίτες θα αναγκαστούν να διαγράψουν τις απαιτήσεις τους από τα λογιστικά βιβλία τους.

Η απεχθής συμπεριφορά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Αφότου ξέσπασε η κρίση, το στρατιωτικό-βιομηχανικό λόμπι με την στήριξη των κυβερνήσεων της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πέτυχε την ελάχιστη μείωση του ποσού για την Άμυνα ενώ την ίδια εποχή, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε αναλάβει να πετσοκόψει τις κοινωνικές δαπάνες (προϋπόθεση των μέτρων λιτότητας). Παρ’ όλα αυτά, εν μέσω κρίσης στις αρχές του 2010, ο Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, μια χώρα με τεταμένες σχέσεις με την γείτονα Ελλάδα, απευθύνθηκε στην Αθήνα και πρότεινε μια μείωση της τάξης του 20% στις στρατιωτικές δαπάνες των δυο χωρών. Η ελληνική κυβέρνηση δεν άρπαξε την ευκαιρία που της δόθηκε. Δέχτηκε πιέσεις από τις γερμανικές και γαλλικές αρχές που ήθελαν να σιγουρέψουν τις στρατιωτικές εξαγωγές τους. Αναλογικά, η Ελλάδα δαπανά σε στρατιωτικό εξοπλισμό πολύ παραπάνω από τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι ελληνικές στρατιωτικές δαπάνες αντιπροσωπεύουν το 4% του ΑΕΠ της χώρας έναντι του 2,4% της Γαλλίας, 2,7% της Μεγάλης Βρετανίας, 2,0% της Πορτογαλίας, 1,4% της Γερμανίας, 1,3% της Ισπανίας, 1,1% του Βελγίου.(7) Το 2010, η Ελλάδα αγόρασε από τη Γαλλία έξι πολεμικές φρεγάτες (2,5 εκατομμύρια ευρώ) και πολεμικά ελικόπτερα (400 εκατομμύρια ευρώ). Από τη Γερμανία αγόρασε 6 υποβρύχια αντί 5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Η Ελλάδα ήταν ένας από πέντε σημαντικότερους εισαγωγείς όπλων στην Ευρώπη μεταξύ 2005 και 2009. Η αγορά πολεμικών αεροπλάνων αποτελεί από μόνη της το 38% του όγκου αυτών των εισαγωγών, και ιδιαίτερα η αγορά 26 F-16 )από τις Ηνωμένες Πολιτείες) και 25 Μιράζ 2000 (από τη Γαλλία), με αυτό το τελευταίο συμβόλαιο να ανέρχεται σε 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ. Ο κατάλογος του γαλλικού εξοπλισμού που πουλήθηκε στην Ελλάδα δεν τελειώνει εδώ: μπορούμε να απαριθμήσουμε επίσης οχήματα τεθωρακισμένα (70 VBL), ελικόπτερα ΝΗ90, βλήματα MICA, Exocet, Scalp, και ελικόπτερα Sperwer. Αυτές οι αγορές κατέστησαν την Ελλάδα τον τρίτο πελάτη της γαλλικής πολεμικής βιομηχανίας την προηγούμενη δεκαετία.(8)

Μετά το 2010, τα ολοένα και υψηλότερα επιτόκια, που απαιτούσαν οι τραπεζίτες και οι άλλοι πρωταγωνιστές των χρηματοοικονομικών αγορών με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του ΔΝΤ, προκαλούν μία κλασσική «χιονοστιβάδα»: το ελληνικό χρέος ακολουθεί μια ανοδική καμπύλη επειδή οι ηγέτες της χώρας δανείζονται κεφάλαιο για να ξεπληρώσουν τους τόκους (και ένα μέρος του κεφαλαίου που είχαν δανειστεί νωρίτερα).

Τα δάνεια που χορηγήθηκαν πριν από το 2010 στην Ελλάδα από τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το ΔΝΤ δεν μπορούν με τίποτα να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, το αντίθετο μάλιστα, αφού το πρόγραμμα λιτότητας που έχει τεθεί σε εφαρμογή επιφέρει πολλαπλά πλήγματα στα κοινωνικά δικαιώματα του πληθυσμού. Ως εκ τούτου,(9) θα πρέπει να τους αποδοθεί η έννοια του «παράνομου χρέους» και η αποπληρωμή τους να τεθεί υπό αμφισβήτηση.

Πολλαπλά πλήγματα στα κοινωνικά δικαιώματα μετά το 2010

Μείωση μισθών στο δημόσιο τομέα από 20% έως 30%. Μείωση των ονομαστικών μισθών που μπορούσε να φθάσει έως το 20%, ο 13ος και 14ος μισθός αντικαταστάθηκαν από μια δόση της οποίας το μέγεθος διαφέρει ανάλογα με το μισθό. Παγωμένοι μισθοί για τα 3 προσεχή έτη. Οι 4 στις 5 αποχωρήσεις λόγω συνταξιοδότησης στο δημόσιο τομέα δεν θα αντικατασταθούν. Μαζική μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα που φθάνει ως το 25%.

Τα επιδόματα ανεργίας μειώθηκαν και ένα σύστημα βοήθειας προς τους φτωχούς που είχε αρχίσει να λειτουργεί το 2009 ανεστάλη. Δραστική μείωση των επιδομάτων των πολυτέκνων.

Σχέδια κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων και αντικατάστασή τους από ατομικές συμβάσεις. Η πρακτική των απλήρωτων ή κακοπληρωμένων σταζ έχει γίνει νόμος. Ο δημόσιος τομέας είναι πλέον υποχρεωμένος να καταφεύγει στην προσωρινή εργασία.

Εργασία

Δραστικές περικοπές στις επιχορηγήσεις στους Δήμους και τις Κοινότητες, γεγονός που οδηγεί σε μαζικές απολύσεις των δημοτικών υπαλλήλων. Απόλυση 10.000 εργαζομένων με σύμβαση αορίστου χρόνου στο δημόσιο τομέα. Κλείσιμο των ελλειμματικών δημόσιων επιχειρήσεων.

Φόροι

Αύξηση των έμμεσων φόρων (ο ΦΠΑ πέρασε από το 19% στο 23% και επιβλήθηκαν ειδικοί φόροι στα καύσιμα, το αλκοόλ και τον καπνό). Αύξηση από 11% σε 13% του κατώτερου ποσοστού του ΦΠΑ (αφορά τα αγαθά ευρείας καθημερινής κατανάλωσης, την ηλεκτρική ενέργεια, το νερό, κλπ.) Αύξηση του φόρου εισοδήματος για τις μεσαίες τάξεις. Από την άλλη, μείωση των φόρων για τις επιχειρήσεις.

Ιδιωτικοποιήσεις

Πρόθεση για ιδιωτικοποίηση των λιμανιών, των αεροδρομίων, των σιδηροδρόμων, του δικτύου ύδρευσης, του χρηματοπιστωτικού τομέα και των γαιών που ανήκουν στο Κράτος. Κατά τη διάρκεια της Ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής το Μάρτιο του 2011, η ελληνική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να πραγματοποιήσει ιδιωτικοποιήσεις 50 δισεκατομμυρίων ευρώ επί πλέον όσων είχε αναγγείλει το 2010…

Συνταξιοδοτικό Σύστημα

Οι συντάξεις πρέπει να μειωθούν και μετά να παγώσουν. Το όριο της ηλικίας συνταξιοδότησης αυξήθηκε, από το 2015 ο αριθμός των ενσήμων για την απόκτηση δικαιώματος σε πλήρη σύνταξη θα αποκτιέται μετά από 40 χρόνια εργασίας και όχι 37 και το ύψος της θα υπολογίζεται σύμφωνα με το μέσο μισθό του συνόλου των ετών εργασίας και όχι με τον τελευταίο μισθό. Πρέπει να προσθέσουμε την κατάργηση της 13ης και της 14ης σύνταξης για τους συνταξιούχους του ιδιωτικού τομέα. Φορολόγηση ενός πλαφόν δαπανών που διατίθενται στις συντάξεις, οι οποίες δεν πρέπει να ξεπερνούν πλέον ποσό ισοδύναμο του 2,5% του ΑΕΠ.

Κόστος μαζικής μεταφοράς

Αύξηση κατά 30% των εισιτηρίων σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Η απαίτηση για έλεγχο του χρέους κερδίζει έδαφος

Τον Δεκέμβριο του 2010, η ανεξάρτητη βουλευτής Σοφία Σακοράφα έκανε μια αξιοπρόσεκτη παρέμβαση στην Ελληνική Βουλή προτείνοντας τη σύσταση μια Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τον έλεγχο του δημόσιου ελληνικού χρέους.(10) Η Σοφία Σακοράφα, που μερικούς μήνες νωρίτερα ήταν μέλος του κυβερνώντος κόμματος ΠΑΣΟΚ , είχε εξάλλου ψηφίσει κατά του προϋπολογισμού του 2011,(11) και μάλιστα λόγω της επιβάρυνσής του εξαιτίας της αποπληρωμής του χρέους. Δικαιολογώντας την θαρραλέα θέση της, αναφέρθηκε διεξοδικά στην εμπειρία του Εκουαδόρ, το οποίο, διεξάγοντας έλεγχο κατά τα έτη 2007-2008, πέτυχε μια σημαντική μείωση του δημόσιου χρέους του. Πρότεινε να ακολουθήσει και η Ελλάδα το παράδειγμα του Εκουαδόρ και διεκδίκησε μια εναλλακτική λύση απέναντι στην υποταγή στους πιστωτές, είτε πρόκειται για το ΔΝΤ, είτε για τους τραπεζίτες. Μέσα στην επιχειρηματολογία της, τόνισε πως το «απεχθές χρέος» δεν πρέπει να αποπληρωθεί. Αυτή η άποψη βρήκε σημαντική απήχηση στον τύπο. Στο ελληνικό Κοινοβούλιο πάντα, ο επικεφαλής του Συνασπισμού (κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς), Αλέξης Τσίπρας, ζήτησε επίσης τη σύσταση Επιτροπής Ελέγχου «για να μάθουμε ποιο κομμάτι του χρέους είναι απεχθές, παράνομο και μη νομιμοποιημένο». Η ελληνική κοινή γνώμη εξελίσσεται και τα ΜΜΕ δεν το αγνοούν.

Στις 3 Μαρτίου 2010, πάνω από εκατό προσωπικότητες, από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο, δημοσιοποίησαν έκκληση υπέρ της σύστασης μιας Επιτροπής Ελέγχου. Δηλώνουν: «Οι παρακάτω υπογεγραμμένοι πιστεύουμε πως είναι επιτακτική ανάγκη να συσταθεί μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου για να εξετάσει το ελληνικό δημόσιο χρέος. Η σημερινή πολιτική γύρω από το δημόσιο χρέος, η οποία καθοδηγείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ επέφερε στην Ελλάδα τεράστια κοινωνικά κόστη. Άρα, ο ελληνικός λαός έχει το δημοκρατικό δικαίωμα να είναι πλήρως ενημερωμένος γύρω από το δημόσιο χρέος αλλά και το ιδιωτικό το οποίο επωφελείται από τις εγγυήσεις του δημοσίου. Αντικείμενο αυτής της Επιτροπής θα είναι να μάθει τους λόγους για τους οποίους συνάφθηκε το χρέος, τους όρους πάνω στους οποίους στηρίχτηκε και τον προορισμό των δανείων. Η Επιτροπή θα θέσει, στα πλαίσια των εργασιών της, προτάσεις σχετικές με αυτό το χρέος συμπεριλαμβανομένων και όσων τμημάτων του θεωρηθούν παράνομα, μη νομιμοποιημένα ή επαχθή. Σκοπός της Επιτροπής θα είναι να βοηθήσει την Ελλάδα να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να αντιμετωπίσει το βάρος αυτού του χρέους. Η Επιτροπή θα προσπαθήσει επίσης να ρίξει φως στις ευθύνες».(11)

Συνδικαλιστικές οργανώσεις, πολλά πολιτικά κόμματα, πολλοί διανοούμενοι υποστηρίζουν αυτή την πρόταση εκτιμώντας πως πρόκειται για ένα εργαλείο εξεύρεσης μιας λύσης στο χρέος, που αφορά είτε την διαγραφή του είτε την τιμωρία των επιχειρήσεων και των προσώπων που θεωρούνται υπεύθυνοι για αυτό το παράνομο χρέος. Πρέπει να σημειώσουμε εδώ πως μια Ελληνική Επιτροπή ενάντια στο χρέος γεννήθηκε το 2010.(13)

Σημειώσεις κεφ. 5

(1) Σύμφωνα με τον Alexander Sack, θεωρητικό του δόγματος περί απεχθούς χρέους: «Αν ένα δεσποτικό καθεστώς συνάπτει ένα χρέος όχι σύμφωνα με τις ανάγκες και τα συμφέροντα του Κράτους, αλλά για να ενδυναμώσει τη δεσποτική εξουσία του, για να καταστείλει την αντίσταση του πληθυσμού, αυτό το χρέος είναι απεχθές για τον πληθυσμό ολόκληρου του Κράτους(…) Αυτό το χρέος δεν υποχρεώνει το έθνος: είναι ένα χρέος της εξουσίας, χρέος προσωπικό του καθεστώτος που το σύναψε, με αποτέλεσμα να χάνεται συνάμα με την πτώση αυτού του καθεστώτος». Για μια σύνθετη παρουσίαση βλ. Hugo Ruiz Diaz, «Το απεχθές χρέος ή η ακυρότητα του χρέους» www.cadtm.org.)

(2) Dave Zirin: «Το Μεγάλο Ολυμπιακό Κόλπο, οι Πόλεις θα έπρεπε απλά να λένε Όχι»,http://www.counterpunch.org/: «Για όσους όμως έχουν κακή μνήμη, θα έπρεπε να ρίξουν μια ματιά στους Αγώνες της Αθήνας το 2004, που κατέστρεψαν την ελληνική οικονομία. Το 1997 όταν η Αθήνα «κέρδισε» τους Αγώνες, οι προύχοντες της πόλης και η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή υπολόγιζαν ένα κόστος 1,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Όταν είχε γίνει ο πραγματικός και λεπτομερής σχεδιασμός το ποσό εκτοξεύτηκε στα 5,3 δισεκατομμύρια δολάρια. Όταν τελείωσαν οι Αγώνες η Ελλάδα είχε δαπανήσει γύρω στα 14,2 δισεκατομμύρια δολάρια, σπρώχνοντας τον προϋπολογισμό του κράτους σε επίπεδα ρεκόρ».)

(3) Για μια λεπτομερή περίληψη του σκανδάλου Siemens-Hellas: http://www.scribd.com/doc/14433472/Siemens-Scandal-Siemens-Hellas. Τα αδικήματα τα οποία αποδόθηκαν στη Siemens από τη γερμανική δικαιοσύνη ήταν τέτοια ώστε να αποφευχθεί μια ουσιαστική καταδίκη, και η εταιρία δέχτηκε να καταβάλει το ποσό των 201 εκατομμυρίων ευρώ τον Οκτώβριο του 2007 στις γερμανικές αρχές. Το σκάνδαλο είχε αμαυρώσει τόσο πολύ την εικόνα της Siemens ώστε, σε μια προσπάθεια επίδειξης, η ιστοσελίδα της πολυεθνικής ανακοινώνει την δωρεά 100 εκατομμυρίων ευρώ στη μάχη κατά της διαφθοράς.http://www.siemens.com/about/sustainability/de/themenfelder/compliance/c...

(4) Πίνακας του Κώστα Λαπαβίτσα.

(5) Πίνακας του Κώστα Λαπαβίτσα.

(6) Το ίδιο φαινόμενο εμφανίστηκε εκείνη την εποχή και στην Πορτογαλία, την Ισπανία, τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.

(7) Στοιχεία του 2009. Από όλα τα κράτη- μέλη του ΝΑΤΟ, μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες δαπανούν περισσότερα από την Ελλάδα: 4,7% του ΑΕΠ.

(8) Ένα μέρος των δεδομένων που αναφέρονται εδώ προέρχονται από τον Φρανσουά Σεσναί, Revue Contretemps no 7, 2010, και βασίζεται στο Stockholm Peace Research Institute (SIPRI)http://www.sipri.org/yearbook

(9) Μπορούμε να προσθέσουμε τουλάχιστον ακόμα ένα επιχείρημα για να αποδείξουμε την μη νομιμότητα αυτού του χρέους: Για να είναι έγκυρο ένα συμβόλαιο ανάμεσα σε δυο μέρη, σύμφωνα με τον Common Law, πρέπει το κάθε μέρος να εξασκεί την αυτονομία της βούλησης, δηλαδή να είναι σε θέση να πει όχι ή να αρνηθεί ορισμένες ρήτρες του συμβολαίου που βαίνουν αντίθετα προς τα συμφέροντά του. Από τη στιγμή που οι χρηματοπιστωτικές αγορές άρχισαν να εκβιάζουν την Ελλάδα τον Μάρτιο-Απρίλιο 2010 και ακολούθως Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ συνεργάστηκαν για να επιβάλλουν δρακόντεια μέτρα στη χώρα (μέτρα λιτότητας πολύ σκληρά που συνιστούν παραβίαση των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων), θεωρούμε πως η Ελλάδα δεν είναι πράγματι σε θέση να εξασκήσει την αυτονομία της βούλησης και να αρνηθεί.

(10) http://tvxs.gr/node/73861/450287

(11) http://www.hri.org/news/greek/

(12) http://www.cadtm.org/Appel-pour-une-Commission-d-audit

(13) http://www.contra-xreos.gr

*Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από το Πέμπτο Κεφάλαιο του σημαντικού βιβλίου «Το Χρέος ή η Ζωή» των Damien Millet και Eric Toussaint, που εκδόθηκε σε πολλές γλώσσες –όχι όμως και στα ελληνικά- το 2013. Η μετάφραση είναι της Λουϊζας Μιζάν.

Πηγή: contra-xreos.gr

Γερμανία: Η κρατικοποίηση της συνείδησης

07:55 | 11 Μαρ. 2015

Ζήσης Δ. Παπαδημητρίου

  

Μετά από δυο παγκόσμιους πολέμους τον περασμένο αιώνα που κόστισαν συνολικά τη ζωή σε εβδομήντα έξι εκατομμύρια ανθρώπους, το γερμανικό σύνδρομο της  κρατικοποιημένης συνείδησης επανέρχεται στο προσκήνιο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Τα γερμανικό κατεστημένο, έχοντας καθυποτάξει σχεδόν στο σύνολό τους τα ΜΜΕ, χειραγωγεί με τον πιο χυδαίο τρόπο το γερμανικό λαό ο οποίος και «ανακαλύπτει» φανταστικούς εχθρούς, στην προκειμένη περίπτωση τους «τεμπέληδες», «διαφθαρμένους» και «καλοπερασάκηδες» Έλληνες που ζουν σε βάρος των άλλων λαών της Ε.Ε., διασκεδάζοντας έτσι τα προβλήματά του αλλά και τα συμπλέγματα ανωτερότητας που, ως φαίνεται, δεν έχουν ξεπεραστεί ακόμη.

Ως γνωστόν, ότι ισχύει για τα άτομα, ισχύει και για τους λαούς. Ένα άτομο που έχει συνείδηση των ικανοτήτων του, της ταυτότητάς και της κοινωνικής του προσφοράς, δεν χρειάζεται άλλους δήθεν κατώτερους ανθρώπους για να αναδείξει τη δική του ανωτερότητα. Λαοί που θεωρούν τους εαυτούς τους φυλετικά, ιστορικά, κοινωνικά και θρησκευτικά «ανώτερους»  φέρνονται και σέρνονται από συμπλέγματα  κατωτερότητας, τα οποία δεν μπορούν για ιστορικούς κυρίως λόγους να διαχειριστούν. Αυτό ισχύει δυστυχώς και για ένα μέρος ημών των Ελλήνων, όπως καταδεικνύουν οι ρατσιστικές επιθέσεις σε βάρος των μεταναστών και η ανάδειξη της «Χρυσής Αυγής» σε τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη.

Κρατικοποιημένη συνείδηση σημαίνει πρωτίστως άκριτη ταύτιση με την εκάστοτε κρατική εξουσία. Σε αντίθεση με εμάς τους Έλληνες που έχομε, από τη δολοφονία του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια(1831) και εντεύθεν, μια ιδιαίτερα προβληματική σχέση με το  νεοελληνικό κράτος, καθότι το κράτος αντιμετωπίζει τον πολίτη ως δυνάμει απατεώνα και ο πολίτης το κράτος ως δυνάστη, οι Γερμανοί πολίτες ανέπτυξαν, όχι βέβαια στο σύνολό τους,  μια τελείως διαφορετική σχέση με την εκάστοτε κρατική εξουσία που είχε ως αποτέλεσμα την κρατικοποίηση των συνειδήσεων. Η σχέση  αυτή πρωτοεμφανίστηκε με την ίδρυση του γερμανικού Ράϊχ επί Μπίσμαρκ, ο οποίος απαγόρευσε, ως γνωστόν, το 1878, το Σοσιαλδημοκρατικο Κόμμα καθώς και τα Συνδικάτα,  εφαρμόζοντας την ίδια στιγμή για πρώτη φορά στο σύγχρονο κόσμο κοινωνική πολιτική (επίδομα ανεργίας, ιατρικοφαρμακευτική περίθαλψη κλπ. ), γεγονός που είχε καταλυτική επίδραση στη συνείδηση του γερμανικού λαού σε ό,τι αφορά τη σχέση κράτους-πολίτη, καθώς το κράτος καταγράφηκε στη συνείδησή του ως ουδέτερος θεσμός και προστάτης του.

Η ταύτιση του εκάστοτε πολιτικού ηγέτη με το κράτος-προστάτη οδήγησε στην κρατικοποίηση των συνειδήσεων, ιδιαίτερα των ανθρώπων της εργασίας που εξαρτώνται από τον κοινωνικό ρόλο τους κράτους. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο γερμανικός λαός και μάλιστα σε σημαντικό βαθμό συμπαρατάχθηκε άκριτα με το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς του Αδόλφου Χίτλερ. Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί ότι  εκατοντάδες χιλιάδες δημοκρατικοί Γερμανοί πολίτες (κομμουνιστές, σοσιαλδημοκράτες, προτεστάντες, καθολικοί κλπ.) αντιστάθηκαν στο καθεστώς με τίμημα τη ζωή τους.

Είναι καιρός να υπενθυμίσουμε στη γερμανική κυβέρνηση ότι η πολιτική της λιτότητας και του αποπληθωρισμού που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις Μπρύνιγκ στις αρχές της δεκαετίας του ΄30 ως απάντηση στη σοβούσα τότε κρίση,  οδήγησαν μεταξύ άλλων το 40% περίπου του γερμανικού λαού  στην ανεργία και την οικονομική εξαθλίωση!

Προκαλεί άλγος η επίσημη πολιτική της Γερμανίας, γιατί, καθώς φαίνεται, δεν ενδιαφέρεται για μια ισχυρή δημοκρατική Ευρώπη των λαών και των πολιτών μαζί με τη Γερμανία αλλά για μια γερμανική Ευρώπη, με όλα τα συμπαρομαρτούντα που μια τέτοια εξέλιξη συνεπάγεται. Με λίγες εξαιρέσεις που τιμούν την ειδησεογραφική δεοντολογία, τα γερμανικά ΜΜΕ εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία, προσβάλλοντας τη νοημοσύνη των ίδιων των Γερμανών πολιτών που δυστυχώς δέχονται αδιαμαρτύρητα τα σκουπίδια της αυτοαποκαλούμενης  αντικειμενικής πληροφόρησης. Αυτόκλητοι δημοσιογράφοι συναγωνίζονται αλλήλους στο χειραγωγικό τους έργο, υποβιβάζοντας τους Γερμανούς πολίτες σε τηλεκατευθυνόμενη αγέλη.

Υπάρχει ωστόσο και ο δημοκρατικός κόσμος τη Γερμανίας (επιστήμονες, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, επαγγελματίες και άνθρωποι του μόχθου) που αντιστέκεται στη λαίλαπα της παραπληροφόρησης , όπως δείχνουν, οι έστω και σποραδικές κριτικές φωνές στα ΜΜΕ καθώς και οι εκκλήσεις συμπαράστασης στον ελληνικό λαό από επιφανείς προσωπικότητες του δημόσιου βίου, γεγονός που επιβεβαιώνει πως δεν υπάρχουν καλοί και κακοί λαοί αλλά λιγότερο ή περισσότερο χειραγωγούμενοι.

Θλιβερή περίπτωση γερμανού πολιτικού ο σοσιαλδημοκράτης κ. Σούλτς, ο οποίος υποταγμένος πλήρως στην εξυπηρέτηση του νεοφιλελεύθερου δόγματος που διέπει τις πολιτικές επιλογές της Ε.Ε., δήλωσε  τελευταία πως ο κ. Τσίπρας είναι «καλός άνθρωπος, μόνον που ξεχνάει το ρόλο του ως  πρωθυπουργού». Πρόκειται για έμμεση απειλή που σημαίνει ή αποδέχεστε την κατά κράτος αποτυχημένη πολιτική λιτότητας κλπ. της Ε.Ε., ή διαφορετικά η χώρα σας θα αντιμετωπίσει απροσπέλαστο τείχος κατά τις επικείμενες διαπραγματεύσεις. Οι υπεύθυνοι για την αποτυχία του προγράμματος λιτότητας και την ανθρωπιστική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα μας, καθώς οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν είχαν το σθένος αλλά ούτε και τη θέληση να διαπραγματευτούν ουσιαστικά με τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε.,  εμφανίζονται τελευταία στο ρόλο του τιμητή.

Επιστρέφομε τις ύβρεις σε βάρος του λαού μας στα φερέφωνα του γερμανικού κατεστημένου, υπενθυμίζοντας πως εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες. Ισπανοί, Ιταλοί, Πορτογάλλοι, Γιουγκοσλάβοι κλπ. εργαζόμενοι συνέβαλαν  από το 1960 και εντεύθεν με τη δουλειά τους στο μεταπολεμικό γερμανικό «οικονομικό θαύμα». Ακόμη, Έλληνες επιστήμονες, καθηγητές πανεπιστημίου, γιατροί, καλλιτέχνες κλπ. εργάζονται σήμερα στη Γερμανία, τιμώντας με τη στάση τους τη χώρα μας. Είτε το θέλουν, είτε όχι οι αρνητές της ιστορίας, ο ελληνικός λαός, με όλες τις αδυναμίες του, προσέφερε τα μέγιστα στην ανθρωπότητα. Τα φληναφήματα του Φαλμεράϊερ και οι φυλετικές κορώνες του Ρόζενμπεργκ, του θεωρητικού του Εθνικοσοσιαλισμού, ότι οι Νεοέλληνες δεν έχουν «φυλετική» αλλά ούτε και πνευματική σχέση  με τους αρχαίους προγόνους τους, όχι μόνον δεν ευσταθούν, όπως αποδεικνύουν η διατήρηση και εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας,  τα ήθη και έθιμα καθώς και η ιστορική συνείδηση του λαού μας, αλλά αποτελούν συμπιλήματα απόψεων που προσβάλουν κάθε  σκεπτόμενο άνθρωπο.

Ανάμεσα στα άλλα φαιδρά που κυκλοφορούν σε βάρος του ελληνικού λαού στη Γερμανία, ας προστεθεί και η άποψη δημοσιογράφου, ο οποίος, σε άρθρο του σε, υποτίθεται, έγκυρη γερμανική εφημερίδα, καταφέρθηκε εναντίον της χώρας μας, λέγοντας πως η  παρουσία των σύγχρονων Ελλήνων στο ευρωπαϊκό πνευματικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι είναι ανύπαρκτη, επισημαίνοντας την απουσία Βραβείων Νομπέλ, σκηνοθετών κλπ.. Πρόκειται μάλλον για παντελή άγνοια, καθώς η Ελλάδα των 10,7 και όχι των 83 εκατομμυρίων ανθρώπων της Γερμανίας,  εκπροσωπείται  επάξια στο χώρο των γραμμάτων από τους νομπελίστες Γ. Σεφέρη και Οδυσσέα Ελύτη, τον Κώστα Βάρναλη και το Γιάννη Ρίτσο (και οι  δυό τους τιμήθηκαν με το βραβείο Λένιν της Σοβιετικής ‘Ενωσης), τον ογκόλιθο της παγκόσμιας λογοτεχνίας Νίκο Καζαντζάκη, τα μυθιστορήματα του οποίου κυκλοφόρησαν σε εκατομμύρια αντίτυπα στη Γερμανία,  διάσημους σκηνοθέτες που έβαλαν το στίγμα τους στον παγκόσμιο κινηματογράφο (Ηλίας Καζάν, Τζων Κασαβέτης, Κώστας Γαβράς, Μιχάλης Κακογιάννης, Νίκος Κούνδουρος, Αγγελόπουλος κ.ά.), τη μεγαλύτερη σοπράνο όλων των εποχών Μαρία Κάλας, για να μην αναφερθούμε στο χώρο της επιστήμης, όπου πληθώρα Ελλήνων, διαπρέπουν, τόσο στην Αμερική  και την Ευρώπη όσο και σε άλλες χώρες του πλανήτη,, συνεχίζοντας τη διαχρονική πνευματική πορεία του λαού μας.

Θα ήθελα να υπενθυμίσω πως δεν είναι μόνον ο κ. Ντάϊσελμπλουμ που δηλώνει κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος, ενώ οργιάζουν οι φήμες στο Διαδίκτυο, ότι δεν είναι. Το φαινόμενο, φαίνεται, πως εμφιλοχωρεί στον ευρωπαϊκό χώρο. Ανάμεσα στους πολιτικούς της Γερμανίας και μάλιστα κατόχους υπουργικών θώκων υπήρξαν  περιπτώσεις ατόμων με ψεύτικους ακαδημαϊκούς τίτλους, όπως αποκάλυψαν οι πρυτανείες γερμανικών πανεπιστημίων.

Τέλος, προκαλεί θλίψη ο ξεπεσμός των εκπροσώπων τύπου της Νέας Δημοκρατίας. Ο κ. Τσίπρας, στη συνάντησή του με τον Ιταλό συνάδελφό του κ. Ρέντσι, μίλησε για διαφθορά και πελατειακές σχέσεις στον κρατικό μηχανισμό και όχι για διαφθαρμένο ελληνικό λαό, όπως θέλησε να το παρουσιάσει ο εκπρόσωπος τύπου της Ν.Δ.  κ. Καραγκούνης, άνθρωπος, ως φαίνεται, περιορισμένης ικανότητας σε ό,τι αφορά την πρόσληψη και αναμετάδοση δηλώσεων των πολιτικών αντιπάλων.

* Ο Ζήσης Δ. Παπαδημητρίου είναι ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Νομικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Από το tvxs

ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΕΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ;
Από καιρό εκτιμούσαμε ότι η Γερμανία στην προσπάθεια της να ανταγωνιστεί οικονομικά ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ινδία κ.α. θέλει να προσδέσει στο άρμα της όλη την Ευρώπη. Μόνη της είναι πολύ μικρή για να το κατορθώσει. Ο τρόπος που επέλεξε είναι η περιοριστική οικονομική πολιτική, ο οποίος εξαρτά τα κράτη από την οικονομικά ισχυρή Γερμανία.Τον ισχυρισμό αυτό τον επιβεβαιώνει με άρθρο του και ο υπουργός της,επί των εξωτερικών,Σταϊνμαγερ. Με σαφήνεια λέει ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση υποτάσσεται στη προσπάθεια της Γερμανίας να υπερισχύσει οικονομικά έναντι των άλλων μεγάλων κρατών παγκοσμίως. Ταυτόχρονα θέτει και το ζήτημα των στρατιωτικών μέσων για την επίλυση πολιτικών προβλημάτων!!!!!! Ακολούθησε και ο Γιούνκερ επιχειρηματολογώντας για την ανάγκη συγκρότησης ευρωπαϊκού στρατού. Είναι τυχαίο;;;
Πάμε καλά, πολύ καλά...!!!
(βλέπε και Τ. Τσακίρογλου Εφημερίδα των Συντακτών 6-3-15)

Πρώην Σύμβουλος Κομισιόν: Ο Σόιμπλε καταστρέφει την Ευρώπη

Άρθρο

23:54 | 06 Μαρ. 2015

Τελευταία ανανέωση 00:12 | 07 Μαρ. 2015

  

«Πώς μπορούν να αλλάξουν οι καταστροφικές πολιτικές που επιβάλλει ο Σόιμπλε και οι όμοιοί του; Είναι συμβατή η ένταξη στην ευρωζώνη με τη Δημοκρατία;» διερωτάται ο Φιλίπ Λεγκρέν, πρώην οικονομικός σύμβουλος του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την περίοδο 2011-2014, σε άρθρο του στο περιοδικό Foreign Policy.

«Οι εκλογές δεν αλλάζουν τίποτα» ισχυριζόταν, όπως αναφέρεται στο άρθρο, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, πριν από τις βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, οι οποίες ανέδειξαν μια ριζοσπαστική αριστερή κυβέρνηση, που δεσμευόταν να θέσει τέλος στη λιτότητα και να ζητήσει ελάφρυνση του χρέους από τους πιστωτές της στην ευρωζώνη». Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επέμενε πως «η νέα ελληνική κυβέρνηση οφείλει να αποδεχθεί τους όρους που πέτυχαν οι προκάτοχοί της» προστίθεται.

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, «σε μεγάλο βαθμό, η νέα κυβέρνηση λειτούργησε με αυτό τον τρόπο, παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις της». «Αυτό δεν αποτελεί μόνο ένα ελληνικό ζήτημα. Εκλογές αναμένονται στην Ισπανία αργότερα φέτος, ενώ οι ριζοσπαστικοί αριστεροί του Podemos προηγούνται στις δημοσκοπήσεις. Πράγματι, σε όλες σχεδόν τις εκλογές, μετά το ξέσπασμα της κρίσης, οι ψηφοφόροι ανέτρεψαν τις κυβερνήσεις τους, για να ζητήσει αμέσως μετά ο Σόιμπλε και οι προστατευόμενοί του στην ευρωζώνη ότι πρέπει η νέα κυβέρνηση να μείνει προσκολλημένη στις αποτυχημένες πολιτικές που μόλις είχαν απορρίψει οι ψηφοφόροι» σημειώνει.

Στη συνέχεια του άρθρου, μεταξύ άλλων, επισημαίνεται: «Το 2012, για παράδειγμα, ο Φρανσουά Ολάντ κέρδισε την προεδρία της Γαλλίας με την υπόσχεση ότι θα θέσει τέλος στη λιτότητα, αλλά υποχρεώθηκε σύντομα σε υποχώρηση από το Βερολίνο. Πέρυσι, με την εντολή που έλαβε από τη σαρωτική του νίκη στις ευρωεκλογές του Μαΐου, ο μεταρρυθμιστής Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι ζήτησε αλλαγές στους δημοσιονομικούς κανόνες, ώστε να προβεί η ιταλική κυβέρνηση σε περισσότερες επενδύσεις, αλλά το αίτημά του απορρίφθηκε. Συχνά, οι πολιτικοί αθετούν προεκλογικές υποσχέσεις όταν βρεθούν αντιμέτωποι με την σκληρή πραγματικότητα της διακυβέρνησης. Πρόκειται για ένα θλιβερό χαρακτηριστικό της Δημοκρατίας».

Ο αρθρογράφος διατυπώνει την άποψη ότι «οι περιορισμοί ωστόσο της Δημοκρατίας στην ευρωζώνη είναι απολύτως πραγματικοί. Το 2011, οι Αρχές της ευρωζώνης απομάκρυναν μάλιστα από τα καθήκοντά τους δύο εκλεγμένους πρωθυπουργούς, στην Ιταλία και στην Ελλάδα, τον τελευταίο επειδή είχε την "θρασύτητα" να προσφέρει στους Έλληνες δημοψήφισμα για τις άδικες συνθήκες που τους επέβαλε η Γερμανία, ενώ τους αντικατέστησαν από υπάκουους μη εκλεγμένους τεχνοκράτες».

Σε άλλο σημείο της εκτενέστατης ανάλυσής του, ο Φιλίπ Λεγκρέν υπογραμμίζει ότι «οι Γερμανοί βασίζονται στις αρχές της ευρωζώνης για να τη γλιτώσουν, ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποκλίνεται στο Βερολίνο. Όταν όμως οι ψηφοφόροι αλλού επιθυμούν τις αλλαγές κάποιων πραγμάτων, αποκλειστικά στις δικές τους χώρες, η απάντηση είναι: "Nein, nein, nein. Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση". Στην περίπτωση της Ελλάδας, η γερμανική κυβέρνηση χρησιμοποίησε ένα ακόμη πιο υποκριτικό επιχείρημα. Δεν υπάρχει τίποτα το αντιδημοκρατικό στον εξαναγκασμό της ελληνικής κυβέρνησης να υποκύψει στη βούληση του Βερολίνου. Αντίθετα, ισχυρίζεται ο Σόιμπλε, ότι "η Αθήνα οφείλει να σεβαστεί τις επιθυμίες των ψηφοφόρων σε άλλες χώρες της ευρωζώνης". Είναι αλήθεια ότι οι φορολογούμενοι της Γερμανίας και σε όλη την ευρωζώνη έχαναν -άδικα- εάν η Ελλάδα πετύχαινε την ελάφρυνση του χρέους που χρειάζεται για να ανακάμψει. Αλλά, γιατί συμβαίνει αυτό; Συμβαίνει επειδή η Μέρκελ παραβίασε τον κανόνα της "μη διάσωσης", θέτοντας τα συμφέροντα των γερμανικών τραπεζών πάνω από εκείνα των Ευρωπαίων πολιτών-συμπεριλαμβανομένων των Γερμανών- και θέτοντας τους Ευρωπαίους τον έναν απέναντι στον άλλον. Εάν οι Γερμανοί ψηφοφόροι συνειδητοποιούσαν ότι η Μέρκελ και ο Σόιμπλε τους είπαν ψέματα και ότι τους πούλησαν, δεν θα έπεφταν στην εθνικιστική παγίδα να κατηγορούν τους Έλληνες για τα παραπτώματα των τραπεζών τους και της κυβέρνησής τους!».

Τέλος, ο αθρογράφος τονίζει: «Για να επιτύχει ελάφρυνση του χρέους, η Ελλάδα οφείλει να αποκαλύψει την μπλόφα της Γερμανίας, όπως επιχειρηματολόγησα πριν από δύο εβδομάδες, και να είναι έτοιμη να εκδώσει ένα παράλληλο νόμισμα. Η τετράμηνη παράταση που δέχθηκε η Αθήνα από τους πιστωτές της στην ΕΕ, τον προηγούμενο μήνα, παρέχει στη νέα ελληνική κυβέρνηση τον χρόνο για να επεξεργαστεί σε βάθος τη στρατηγική της. Αλλά, ευρύτερα, πώς θα μπορούσε να αποκατασταθεί η δημοσιονομική Δημοκρατία; Είναι τόσος ο θυμός και η έλλειψη εμπιστοσύνης που δημιούργησε η κακοδιαχείριση της κρίσης ώστε καθιστούν πολιτικά αδιανόητα, προς το παρόν, τα βήματα προς ένα δημοκρατικό φεντεραλισμό. Μια πιο καλή επιλογή θα αποτελούσε η αποκατάσταση του κανόνα της "μη διάσωσης", μαζί με την ελευθερία των κυβερνήσεων να ανταποκρίνονται στις μεταβαλλόμενες οικονομικές συνθήκες και πολιτικές προτεραιότητες, υπό τους περιορισμούς της βούλησης των αγορών να δανείσουν ή εντέλει υπό τον κίνδυνο χρεοκοπίας.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα είχε επίσης την αποστολή να λειτουργεί ως ο κατάλληλος δανειστής έσχατης ανάγκης σε κυβερνήσεις με πρόβλημα ρευστότητας, διαφορετικά το ευρώ θα μπορούσε να διαλυθεί. Το να αφαιρείς από τους ψηφοφόρους το δικαίωμα να προβαίνουν σε θεμιτές οικονομικές και πολιτικές επιλογές είναι απαράδεκτο, και όπως αποδεικνύει η τραγική ιστορία της Βαϊμάρης στη Γερμανία, η επιβολή δυσβάστακτων αποπληρωμών σε μισητούς ξένους πιστωτές οδηγεί στον πολιτικό εξτρεμισμό. Όπως επισήμανε ο Μάρτιν Γουλφ στους Financial Times, "η ευρωζώνη έχει ως σκοπό να αποτελέσει μια ένωση δημοκρατιών, όχι μια αυτοκρατορία". Οι Μέρκελ και Σόιμπλε θα πρέπει να το θυμούνται αυτό».

Πηγή: Αθηναϊκό Πρακτορείο

Η Γερμανία και το DNA της εξωτερικής πολιτικής

dna.jpg

Συντάκτης: 

Τάσος Τσακίρογλου

Την περασμένη εβδομάδα αναρτήθηκε στο Project Syndicate ένα βαρυσήμαντο άρθρο, στο οποίο (παρότι αναδημοσιεύθηκε στα «ΝΕΑ») δεν δόθηκε η πρέπουσα σημασία στη χώρα μας. Και αυτό την ώρα που στην Ελλάδα έχει φουντώσει η συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης και τον ρόλο της Γερμανίας. Το άρθρο με τίτλο «Ποιο είναι το DNA της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής;» υπέγραφε ο Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγερ, υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας.

Ο σοσιαλδημοκράτης πολιτικός, φέρνοντας ως παραδείγματα νέων διεθνών προκλήσεων την κρίση στην Ουκρανία, την επιδημία του Εμπολα στη Δ. Αφρική και την προέλαση του Ισλαμικού Κράτους, επισημαίνει ότι οι εταίροι της Γερμανίας «προσδοκούν για το μέλλον μια πιο ενεργητική, ίσως και πιο σθεναρή (!) γερμανική εξωτερική πολιτική». Σημειώνει μάλιστα ότι εναπόκειται στον γερμανικό λαό να απαντήσει στις δύσκολες ερωτήσεις: «Πού βρίσκονται τα συμφέροντά μας; Πόσο μακριά φτάνουν οι ευθύνες μας; Ποιο με δυο λόγια είναι το DNA της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής;».

Πολύ σύντομα φτάνει στο διά ταύτα. Αφού ορίσει ως βασικές αρχές τη στενή συνεργασία με τη Γαλλία εντός της ενωμένης Ευρώπης και μια ισχυρή διατλαντική συμμαχία, υπογραμμίζει χωρίς περιστροφές: «Πρέπει να αντιμετωπίσουμε με σύνεση -όχι με ένα αντανακλαστικό ‘‘nein’’- το δύσκολο ερώτημα κατά πόσο είναι απαραίτητα τα στρατιωτικά μέσα για τη διασφάλιση πολιτικών λύσεων». Και προσθέτει ότι το Βερολίνο πρέπει να αποτρέψει «ένα στρατηγικό δίλημμα που θα υποχρέωνε τη Γερμανία να αποφασίσει ανάμεσα στην ανταγωνιστιτκότητά της σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση».

Τα πράγματα εδώ γίνονται αρκετά ξεκάθαρα. Ο κ. Σταϊνμάγερ λέει ρητά ότι πρώτιστος στόχος είναι η οικονομική επικράτηση της Γερμανίας στον ανταγωνισμό με τα υπόλοιπα κέντρα ισχύος και ότι σ’ αυτόν τον στόχο υποτάσσεται και η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Το οποίο, μεθερμηνευόμενο, σημαίνει ότι η επιβολή της λιτότητας και ο εξανδραποδισμός του Νότου δεν είναι ένα τυχαίο υποπροϊόν της γερμανικής πολιτικής, αλλά ένα αναγκαίο μέσο για την επικράτησή της διεθνώς.

Είναι αυτό που γράφει ο αναλυτής των Russia Today και Tomdispatch, Πέπε Εσκομπάρ: «Η εικόνα των εμπορικών συναλλαγών αποκαλύπτει τον λόγο που η Γερμανία παίζει σκληρό παιχνίδι με την Ελλάδα: “Είτε παραδίνεστε πλήρως ή φεύγετε από το ευρώ”. Αυτό που θέλει η Γερμανία είναι να διατηρήσει τη συνεργασία με τη Γαλλία και να κυριαρχεί στην Ανατολική Ευρώπη, ως οικονομικό της δορυφόρο, βασιζόμενη στην Πολωνία. Ετσι η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία θα αντιμετωπίσουν τείχος γερμανικής αδιαλλαξίας. Αυτά περί της ευρωπαϊκής “ολοκλήρωσης”: λειτουργεί μόνο όσο η Γερμανία υπαγορεύει τους κανόνες».

«Στο πλαίσιο μιας ισχυρής Ε.Ε., αναλαμβάνουμε τις ηγετικές μας ευθύνες για παγκόσμια ειρήνη και ευημερία», λέει ο κ. Σταϊνμάγερ, προτάσσοντας τη διπλωματία, αλλά, όπως ξεκαθαρίζει, χωρίς να αποκλείονται τα στρατιωτικά μέσα «για τη διασφάλιση πολιτικών λύσεων». Ο ηγεμονισμός και η αλαζονεία των γερμανικών ελίτ φλερτάρουν για ακόμα μία φορά με τον πειρασμό της επιβολής και της κυριαρχίας μέσω της οικονομικής επέκτασης, ενώ αφήνουν να διαφανεί στο βάθος και η σκιά των όπλων. Μια σκιά που τις ακολουθεί ιστορικά και ρίχνει το βάρος της με τις μαζικές καταστροφές που προκάλεσε.

Η αναφορά στην έννοια του DNA (έστω και της εξωτερικής πολιτικής) μάλλον αποτελεί ένα γλωσσικό ολίσθημα που ανασύρει φριχτές μνήμες.

Από την Εφημερίδα των Συντακτών

Φοροαποφυγή 2,1 τρισ. από αμερικανικούς κολοσσούς

Συντάκτης: 

Μπάμπης Μιχάλης

Την υποκρισία των εξαγγελιών για την πάταξη της φοροαποφυγής, στις οποίες προβαίνουν συχνά-πυκνά οι διεθνείς οργανισμοί και οι μεγάλες κυβερνήσεις του πλανήτη, αναδεικνύουν δύο εκθέσεις που είδαν χθες το φως της δημοσιότητας.

Σύμφωνα με ανάλυση που πραγματοποίησε το πρακτορείο Bloomberg, 304 κορυφαίες αμερικανικές επιχειρήσεις έχουν σήμερα «παρκαρισμένα» εκτός της επικράτειας των ΗΠΑ το εκρηκτικό ποσό των 2,1 τρισ. δολαρίων προκειμένου να αποφύγουν τη φορολόγησή τους από το αμερικανικό κράτος. Τα κεφάλαια αυτά είναι κατά 154,5 δισ. περισσότερα σε σχέση με ένα χρόνο νωρίτερα -στα τέλη του 2013- και είναι στην πλειονότητά τους τοποθετημένα σε χώρες-φορολογικούς παραδείσους.

Πρωταθλητές της φοροαποφυγής είναι κολοσσοί υψηλής τεχνολογίας όπως η Microsoft, η Apple και η Google, οι οποίες μαζί με ακόμη πέντε εταιρείες του κλάδου τους διακρατούν συνολικά εκτός ΗΠΑ περισσότερα από 400 δισ. δολάρια. Η διατήρηση κεφαλαίων στο εξωτερικό είναι πιο εύκολη τόσο για τις τεχνολογικές όσο και για τις φαρμακευτικές εταιρείες, που πραγματοποιούν μεγάλο μέρος των κερδών τους από τα πνευματικά δικαιώματα και τις πατέντες. Κορυφαία στη σχετική λίστα του Bloomberg -για πέμπτο συνεχόμενο χρόνο- είναι η General Electric, που διακρατεί εκτός των ΗΠΑ 119 δισ. δολάρια, 8% περισσότερα σε σχέση με τα τέλη του 2013 και 27% περισσότερα σε σχέση με το 2010.

Εκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας, που επίσης δημοσιεύτηκε χθες, αποκάλυψε ακόμη ότι δεκάδες χιλιάδες ακίνητα αποτελούν μέσο για το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος. Σύμφωνα με την έκθεση, στο Λονδίνο βρίσκονται σήμερα 40.725 ακίνητα που ανήκουν σε ξένες εταιρείες και το 89% αυτών έχει έδρα σε φορολογικούς παραδείσους όπως οι βρετανικές Παρθένοι Νήσοι, το Τζέρσεϊ και η Νήσος του Μαν. Από αυτά τα μέρη δεν δίνονται στοιχεία για τους πραγματικούς ιδιοκτήτες των ακινήτων και έτσι είναι δύσκολο να ανιχνευτούν οι παράνομες επενδύσεις. Οπως αποκαλύπτει ακόμη η έκθεση, οι Ρώσοι και οι Ανατολικοευρωπαίοι είναι από τους μεγαλύτερους αγοραστές πολυτελών ακινήτων στο Λονδίνο.

Από την Εφημερίδα των Συντακτών

Ο "ΠΟΙΗΤΗΣ" ΣΟΪΜΠΛΕ!!!
Κάθε πρωί, κάθε απόγευμα, κάθε βράδυ ο Σόιμπλε μπροστά μου. Σκαιός, απειλητικός, αλαζόνας, προσβλητικός υποδεικνύει, αναιδώς, στη κυβέρνηση μας τι πρέπει να κάνει, μεμφόμενος ταυτόχρονα και το λαό μας -πέρα από όλα τα άλλα είναι και αισθητικό το ζήτημα. Η συμπεριφορά του; Αποικιοκράτη προς στο πόπολο της αποικίας. Έχει "αδειάσει" την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Ένας υπουργός βεντέτα, αγενής, αντικαθιστά όλους τους θεσμούς χωρίς οι τελευταίοι να αντιδρούν!!! Χωρίς ποτέ κάποιος θεσμικός να εκφράσει τη δυσφορία του. Σε ποιά ΕΕ συμμετέχουμε; Ποιά ισοτιμία, ποιά αλληλεγγύη. Ποιά συλλογικά όργανα; Ο Σόιμπλε από μόνος του αποτελεί τον απόλυτο θεσμό!!! Συμβουλεύεται τον εαυτό του και παρεμβαίνει με κάθε ευκαιρία! Μικρή ή μεγάλη. Πέρα από τα άλλα, φαίνεται πως διακατέχεται και από το σύμπλεγμα της δημοσιότητας. Δεν αντέχει να περάσει μια μέρα δίχως κάμερες, δίχως μικρόφωνα, δίχως να γίνεται συζήτηση για τα όσα απαίσια και αντιαισθητικά εκφέρει (λέγεται ότι ένας από τους λόγους που δεν τα πηγαίνει καλά με το δικό μας υπουργό είναι και το γεγονός ότι του "βγήκε" στη δημοσιότητα). Αυτό είναι το σύγχρονο πρόσωπο της Ευρώπης; Φαίνεται πως ναι. Η σκληρότητα της εφαρμοζόμενης πολιτικής, με πλήρη αδιαφορία για τη δυστυχία που προκαλεί στους πολλούς, στους αδύνατους, δεν θα μπορούσε, βέβαια, να εκφράζεται από ένα ποιητή!!!