Επικαιρα

"Η ανυπακοή, στα μάτια όποιου έχει διαβάσει ιστορία, είναι η προπατορική αρετή του ανθρώπου. Από την ανυπακοή γεννήθηκε η πρόοδος, από την ανυπακοή και η επανάσταση"


"Είμαστε όλοι στο βούρκο, όμως μερικοί κοιτάζουμε τ' άστρα"

                                                                                              Όσκαρ Ουάιλντ

Ο Μάνος Χατζηδάκις και οι σημερινοί "διανοούμενοι"

6:12 μ.μ.

Από ΒΑΘΥ , Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013 | 6:12 μ.μ.

Σαν σήμερα το 1925 γεννιέται στην Ξάνθη ένας μεγάλος  μουσικοσυνθέτης, διανοούμενος και ποιητής, οΜάνος Χατζιδάκις. Παραθέτουμε ένα κείμενο του από το βιβλίο του «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι» -είναι από τις εκδόσεις Ικαρος- και ασυναίσθητα γίνεται η σύγκριση με όλο τον εσμό των «διανοουμένων» που σήμερα συστρατεύονται στο μαύρο μνημονικό αντιλαϊκό μέτωπο. (Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ονόματα, καταλαβαίνεται ποια πρόσωπα εννοούμε)

Αναρχικός: Ένας μύθος σύγχρονης καταδίωξης 

Οι εφημερίδες και οι άμυαλοι κι αμόρφωτοι δημοσιογράφοι της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης πέτυχαν κάτι που ομολογουμένως δύσκολα θα κατόρθωνε η κάθε κυβέρνηση από μόνη της χωρίς την πολύτιμη βοήθειά τους.

Να δημιουργηθεί έντεχνα η κατάλληλη σύγχυση ώστε ο εξωκομματικός κι ανένταχτος νέος του τόπου μας να συγχέεται σκόπιμα με τους αλήτες –μάγκες που έχουν μόνο στόχο να καταστρέφουν, να θορυβούν και να προβάλλουν βίαια τον άρρωστο εαυτό τους. Και αυτή η σύγχυση ευνοεί:

Την κυβέρνηση –την κάθε κυβέρνηση- που φοβάται αντιδράσεις από μη εντεταγμένους σε κομματικές αγέλες νέους –διότι βέβαια οι νέοι αυτοί δεν είναι δυνατόν να τιθασευτούν από τυχόν συμφωνίες ή επιτευχθέντες συμβιβασμούς επί ανωτάτου επιπέδου.

Ευνοεί τα διάσημα πλέον ΜΕΑ-ΜΑΤ και παρεμφερή που συλλαμβάνουν με μεγαλύτερη ευκολία τον ανύποπτο νέο που διαμαρτύρεται απ’ ό,τι τον ικανό για άμυνα αλήτη που διαφεύγει. Θα σας έχει τύχει να παρευρεθείτε και να διαπιστώσετε με τα ίδια σας τα μάτια με πόση ευκολία αλλά και μίσος δέρνεται απάνθρωπα και κακοποιείται ώσπου να μπει στην κλούβα από τις «δυνάμεις διώξεως τρομοκρατίας»ενώ την ίδια στιγμή αυτός που ρίχνει πέτρες ή σπάζει πέτρες καταστημάτων διαφεύγει επιδέξια και ανενόχλητα. Υποπτα ανενόχλητα πολλές φορές.

Ευνοεί τη μικρή νοημοσύνη και την εύκολη δουλοπρεπή συμπεριφορά των «αγανακτισμένων πολιτών» απέναντι στις εν στολή δυνάμεις εξουσίας. Γιατί έχουν μάθει οι άμοιροι- χρόνια τώρα- στην επιδεικτική δοκιμασία των οργάνων τάξης ευρισκόμενοι κάτω από το αθεράπευτο σύμπλεγμα του «εμείς οι νόμιμοι». Σχεδόν μόνιμη ασθένεια των υπανάπτυκτων συμπατριωτών μας.

Ευνοεί τέλος, τις κομματικές παρατάξεις, που με τη σκόπιμη αυτή σύγχυση, εκδικούνται όσους νέους δεν δέχονται τον- κομματικής σκοπιμότητας- ευνουχισμό τους. Και είναι ενδεικτικό το πόσο στο θέμα των αναρχικών συμφωνούν απόλυτα ΚΝΙτες, ΟΝΝΕΔίτες και νεολαίοι του ΠΑΣΟΚ. Γιατί και οι τρεις αυτές «νεολαίες» -κατ’ όνομα μόνον- έχουν ένα κοινό μυστικό που τις ενώνει: τον οριστικό ευνουχισμό τους.

Να λοιπόν πώς κατασκευάζεται από τον «λαό» για το «λαό» η εικόνα του αναρχικού, που στην πραγματικότητα δεν είναι άλλη από την εικόνα του ασυμβίβαστου και ζωντανού σύγχρονου νέου ο οποίος εννοεί να διαφυλάξει το βασικό αγαθό της νεότητα του που είναι η έρευνα, η αναθεώρηση και η υπεράσπιση δικαιωμάτων μειοψηφιών. Και επιπλέον να μην αφήσει τη μεταμόρφωση του από την κυβέρνηση ή τα κόμματα σε καθοδηγούμενο αμνό τυποποιημένων ανησυχιών.

Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στην Ελλάδα ανέκαθεν επεδιώκετο ο ευνουχισμός των νέων για να μπορούν οι υπόλοιποι συμβιβασμένοι -«ο λαός»– να κοιμούνται ήσυχα!

Παλιά τους λέγανε κομμουνιστές! Μέχρι πριν από λίγα χρόνια σε κοίταγε βαθιά ο ηλίθιος κρατικός εξεταστής κι έβγαζε το συμπέρασμα: Είσαι κομμουνιστής: Που δεν σήμαινε κατ’ ανάγκην ότι είσαι ενταγμένος στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Απλώς πως δεν είσαι μαζί μας… άρα επικίνδυνος.

Ακόμη δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είμαστε η πατρίς πολλών άθλιων φράσεων- μαζί με τις σοφές των ολίγων σοφών. Όπως εκείνο το άλλο κλασικά φασιστικό, το διάσημο Πας μη Έλλην βάρβαρος. Σήμερα με την «έναρξη του Σοσιαλισμού» στη χώρα μας βρισκόμαστε στη μόνη αλλαγή που πραγματοποιήθηκε και που αφορά την έννοια νέος Από κομμουνιστής έγινε αναρχικός!

Τουλάχιστον εμείς να μη γινόμαστε θύματα τοιούτων αλλαγών. Η να προσέχουμε τι ακριβώς περιέχουν! Σαν νέοι! Σαν αληθινοί νέοι!

Απορίες για τη δήλωση των 58

Πώς είναι δυνατόν να επιχειρείται πολιτική παρέμβαση δίχως πολιτικές θέσεις;

Πώς είναι δυνατόν να επιχειρείται πολιτική παρέμβαση δίχως θέση για την εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική;

Πώς είναι δυνατόν να συνυπογράφουν την ίδια πολιτική δήλωση τόσο αντιμνημονιακοί όσο και φανατικοί του μνημονίου;

Πολλοί από τους υπογράφοντες έχουν πολιτικό παρελθόν (άμεσα ή έμμεσα) και οι υπόλοιποι δεν διακρίθηκαν  στο χώρο αμφισβήτησης του συστήματος .  Αυτού του συστήματος που μας έφερε ως εδώ. Πώς τώρα θα βοηθήσουν να βγούμε από το τέλμα;

Προς τι λοιπόν η παρέμβαση;

                                                                            Ολύμπιος Δαφέρμος
Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 18-10-13

Βία, αστυνομία και νεοναζί

Θεωρείται πια δεδομένο ότι το νεοναζιστικό μόρφωμα έχει διεισδύσει στα σώματα της αστυνομίας. Εικόνες της «συνεργασίας» των δύο αυτών μερών  έχουμε δει ακόμα και στις οθόνες των τηλεοράσεων μας. Πώς όμως μπορεί να ερμηνευτεί αυτό το όντως ανησυχητικό φαινόμενο; Γιατί οι αστυνομικοί, σε μεγάλα ποσοστά, ψηφίζουν τους νεοναζί, όπως έχει δείξει η ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων;

Η αστυνομία συνιστά τον κύριο κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους. Τον κύριο μηχανισμό άσκησης νόμιμης βίας. Και πολύ περισσότερο οι δυνάμεις εκείνες που έρχονται αντιμέτωπες  με τις μαζικές κινητοποιήσεις και τη διάλυση των διαδηλώσεων. Οι τελευταίες   αυτές ασκούν κυρίως βία. Ζουν την πραγματικότητα και τη λογική ότι η βία λύνει προβλήματα – σύμφωνα βέβαια με τις οδηγίες της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας. Το «είναι» τής  εργασίας τους είναι η βία. Όχι η πειθώ, όχι η συνεργασία, όχι η διαμεσολάβηση, όχι οι συμβουλές και οι υποδείξεις. Επομένως αναγκάζονται, εκ των πραγμάτων να συμφιλιωθούν με τη βίαιη καθημερινότητα τους. Είναι αδύνατον όσοι ασκούν συστηματικά βία να μη πιστεύουν ταυτόχρονα στην αποτελεσματικότητα και την αξία της. Αν δεν συμβαίνει αυτό θα οδηγηθούν γρήγορα σε παραίτηση – δύσκολο, πολύ δύσκολο στις μέρες μας-, διαφορετικά κινδυνεύουν να ανισορροπήσουν ψυχικά, πολύ σοβαρά.  Επομένως, μένοντας σε αυτή την εργασία, εκ των πραγμάτων αναγκάζονται  να αιτιολογήσουν τη χρήση βίας. Και προς τον εαυτό τους και προς τα έξω. Η αποδοχή, όμως, της χρήσης βίας οδηγεί στη συγκρότηση αντίστοιχης θεωρίας και ιδεολογίας, έστω και αν δεν έχουν συνείδηση της διαδικασίας αυτής. Έτσι ισορροπούν και πορεύονται στη ζωή τους δίχως εσωτερικές συγκρούσεις και τύψεις. Είναι επόμενο τα άτομα  αυτά, με αυτές τις θέσεις περί βίας, να επιζητούν και αντίστοιχη πολιτική κάλυψη. Αυτή θα τη βρουν , προφανώς, σε εκείνο το κόμμα που χρησιμοποιεί τη βία για την επίλυση των κοινωνικών και πολιτικών προβλημάτων. Στο κόμμα εκείνο που την έχει ιδεολογικοποιήσει  και πολύ περισσότερο όταν τη χρησιμοποιεί φανερά και ανενόχλητα. Το κόμμα αυτό είναι βέβαια το νεοναζιστικό.

Είναι προφανές ότι η υπέρμετρη χρήση βίας, εκ μέρους της πολιτικής εξουσίας , προκειμένου να εφαρμόσει  αντικοινωνικά μέτρα, την καθιστά ηθικό αυτουργό της διείσδυσης του νεοναζισμού στα σώματα ασφάλειας.

 Χωρίς να μηδενίζεται η ατομική ευθύνη του κάθε αστυνομικού για τις επιλογές του αυτές, οι ευθύνες τόσο της πολιτικής όσο και της οικονομικής ελίτ είναι τεράστιες. Η τελευταία, μέσα από τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχει, πέρα από τη προβολή που έκανε στους νεοναζί,  τους έβλεπε ακόμα και ως μελλοντικούς κυβερνητικούς εταίρους…

Παράδειγμα1

Κάποτε είχα ένα μαθητή που είχε οργανωθεί σε σκληρή αριστερή οργάνωση. Όταν αργότερα τον συνάντησα τον ρώτησα με τι ασχολείται. Μου απάντησε ότι είναι στα ΜΑΤ. Πριν προλάβω να αντιδράσω επιχειρηματολόγησε με έμφαση γιατί κάποιες ομάδες νέων χρειάζονται ξύλο…

Παράδειγμα2

Ένας γνωστός μου κατάφερε με την ευφυΐα και την εργασία του να δημιουργήσει δύο εταιρίες. Πήρε μαζί του και τον αδερφό του, ο οποίος δεν είχε τις δικές του ικανότητες. Έτσι ανέλαβε τις «παραεπιχειρηματικές» δραστηριότητες. Όταν αργότερα ο γνωστός μου πέθανε ο αδερφός του προσπάθησε να ιδιοποιηθεί το σύνολο των εταιριών…

                                                                Ολύμπιος Δαφέρμος
Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 10-10-13

          

Ανατρεπτικά

Jack Kerouac

Ας πιούμε στην υγειά των τρελών, των απροσάρμοστων, των επαναστατών, των ταραχοποιών...
Σε αυτούς που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, που δεν τιμούν τους κανόνες, που δεν σέβονται την τάξη…
Μπορεί να τους επαινέσεις, να διαφωνήσεις, να τους τσιτάρεις, να δυσπιστήσεις, να τους δοξάσεις ή να τους κακολογήσεις...
Αλλά δεν μπορείς να τους αγνοήσεις...
Γιατί αλλάζουν πράγματα...
Βρίσκουν, φαντάζονται, βοηθάνε, ερευνούν, φτιάχνουν, εμπνέουν...
Σπρώχνουν μπροστά τα πάντα.Ίσως, πρέπει να είναι τρελοί...
Πώς αλλιώς θα κοιτάξουν ένα άδειο καμβά και θα δουν έργο τέχνης;
Ή θα καθίσουν στη σιωπή και θ’ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί;
Εκεί που κάποιοι βλέπουν τρελούς, εμείς βλέπουμε μεγαλοφυΐες...
Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν ότι μπορούν ν’αλλάξουν τον κόσμο... Είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν...

Για το Χρ. Λαζαρίδη

Άλλαξες. Άλλαξες πολύ. Και είχες το δικαίωμα. Γιατί όμως; Για να υπηρετήσεις καλύτερα την κοινωνία; Δεν φάνηκε. Για να υπηρετήσεις τον εαυτό σου άλλαξες. Γιατί ήσουνα εραστής της εξουσίας. Και η αριστερά δεν είχε προοπτική. Και βρέθηκες στην εξουσία. Και ασκείς εξουσία. Κάποιοι σε θεωρούν ιθύνοντα νου. Καταγοητευμένοςφαίνεσαι. Τόσο που να μη θέλεις να ξεχωρίσεις το πολιτικό έγκλημα , τη δολοφονία, από την ειρηνική πολιτική αντιπαλότητα. Τη μη αρεστή σε σένα.

Παλιέ συναγωνιστή Χρύσανθε Λαζαρίδη σε αγνοώ. Για μένα δεν υπάρχεις.

                                                               Ολύμπιος Δαφέρμος 

Δημοσιεύτηκε στην Εφ. των Συντακτών στις 19-9-13

Βέγγος- Κούνδουρος

«Ως γόνος μεγάλης οικογένειας που ήμουν, οι βασανιστές θέλησαν να αλαφρύνουν το δικό μου βασανιστήριο στο Μακρονήσι. "Ζήτα μια χάρη και θα σου την κάνουμε" μου ...είπαν! Το μόνο που ζήτησα ήταν να με αφήσουν να πάω να μείνω στο βουνό χωρίς φαΐ και χωρίς νερό ενδεχομένως, αρκεί να μην τους βλέπω και να μη με βλέπουν. Το δέχτηκαν!
Την πρώτη μέρα τράβηξα για το βουνό, βρήκα ένα μέρος να κάτσω και βάλθηκα να ατενίζω την απέραντη μοναξιά του τοπίου. Ξάφνου, ένας γρήγορος, αεράτος τύπος εμφανίζεται κρατώντας κάτι πασσάλους στα χέρια του και δυο τρία κομμάτια ύφασμα. Δεν μου μιλάει, δεν του μιλάω και σε ελάχιστα λεπτά με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις στήνει ένα αντίσκηνο! Το δικό μου αντίσκηνο!
«Τι κάνεις;» τον ρωτάω. «Θα πεθάνεις εδώ πάνω» απάντησε σοβαρός και συνέχισε τη δουλειά. Για όλες τις επόμενες μέρες, για όσο καιρό έζησα σαν αγρίμι, εξόριστος μεσ' στην εξορία, ο ίδιος τύπος πηγαινοερχόταν κάθε μέρα διανύοντας μια τεράστια απόσταση από το στρατόπεδο ίσαμε το βουνό μόνο και μόνο για να μου φέρνει φαγητό να τρώω να μην πεθάνω. Ήταν ο Θανάσης Βέγγος, η απαρχή μιας μεγάλης φιλίας πάνω απ' όλα.»

Νίκος Κούνδουρος

Το μάθημα

Έχουμε βολικά ξεχάσει το πικρό μάθημα του Martin Niemoller, του λουθηρανού πάστορα και θύματος των  ναζιστικών διώξεων. Πρώτα πήραν τους κομμουνιστές, συλλογίστηκε, αλλά εγώ δεν ήμουν κομμουνιστής, οπότε σιώπησα. Μετά κυνήγησαν τους συνδικαλιστές, και καθώς εγώ δεν ήμουν συνδικαλιστής, δεν είπα τίποτα. Μετά κυνήγησαν τους Εβραίους, αλλά εγώ δεν ήμουν Εβραίος... Και μετά τους καθολικούς, αλλά εγώ δεν ήμουν καθολικός... Και μετά ήρθαν να πάρουν εμένα... Αλλά τότε δεν είχε μείνει κανείς πια  να μιλήσει για κανένα.
(Από το βιβλίο του Z. Bauman,  Παράπλευρες απώλειες)

Ανισότητες

Οι ΗΠΑ βρίσκονται στην κορυφή της λίστας των χωρών με ανισότητες, η Ιαπωνία στη βάση. Στις ΗΠΑ σχεδόν 500 ανά 100.000 ανθρώπους βρίσκονται στις φυλακές, στην Ιαπωνία λιγότεροι από 50. Στις ΗΠΑ το ένα τρίτο του πληθυσμού υποφέρει από παχυσαρκία, στην Ιαπωνία λιγότερο από το 10%. Στις ΗΠΑ, ανά χίλιες γυναίκες ηλικίας 15-16 , πάνω από 50 είναι έγκυοι, στην Ιαπωνία μόνο τρεις ανά χίλιες. Στις ΗΠΑ, περισσότερο από το ένα τέταρτο του πληθυσμού υποφέρει από ψυχοδιανοητικές ασθένειες , στην Ιαπωνία περίπου το 7%. Στην Ιαπωνία, την Ισπανία, την Ιταλία και τη Γερμανία, κοινωνίες με σχετικά πιο ίση κατανομή πλούτου, ένα στα δέκα άτομα αναφέρει πρόβλημα ψυχοδιανοητικής υγείας - σε αντίθεση με ένα στα πέντε άτομα σε χώρες με μεγαλύτερη ανισότητα, όπως η Βρετανία, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία ή ο Καναδάς
                                                                                                                      Z. Bauman
                                                                      Από το βιβλίο του "Παράπλευρες απώλειες"   

Το πάθημα της ΔΗΜΑΡ

                 

                                                                          Του Ολύμπιου Δαφέρμου*

Η ΔΗΜΑΡ επέλεξε  να συγκυβερνήσει με δύο κόμματα απολύτως απαξιωμένα , τόσο ηθικά όσο και πολιτικά, χωρίς να χρειάζεται η κοινοβουλευτική της δύναμη για το σχηματισμό κυβέρνησης. Στόχος της, όπως ισχυρίστηκε, η σωτηρία της χώρας –υπονόησε ότι περίπου θυσιάζεται. Μπορούν όμως οι θύτες, εν προκειμένω  ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, να σώσουν το θύμα, δηλαδή τη χώρα; Σαν παράλογο ακούγεται.

Η ΝΔ μετετράπη τυχοδιωκτικά , από τη μια στιγμή στη άλλη, από αντιμνημονιακή δύναμη σε μνημονιακή! Γεγονός που βεβαιώνει ότι στερείται αρχών και προγράμματος . Στερείται ηθικής.  Μοναδικός της στόχος λοιπόν η εξουσία  και τα εξ αυτής ιδιοτελή συμφέροντα. Αυτά ήταν γνωστά και ορατά. Η ΔΗΜΑΡ λοιπόν αποφασίζει και τους διαθέτει το ηθικό της κεφάλαιο. Έτσι μόνο μπόρεσαν και στάθηκαν ως κυβέρνηση. Γιατί όμως προέβη σε μια τέτοια ενέργεια;  Προφανώς στόχος της δεν ήταν η σωτηρία της χώρας γιατί  δεν θα αποχωρούσε τόσο σύντομα με την αφορμή της κατάργηση της ΕΡΤ. Εξ άλλου η χώρα για να σωθεί απαιτείται  και χρόνος και μια άλλη πολιτική. Προς το παρόν καταστρέφεται.

Ο λόγος  συμμετοχής της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση ήταν η εξουσία. Συμβαίνει αυτό όταν στα νιάτα σου επέλεξες οραματικά κόμματα και βρισκόμενος στα όρια της τρίτης ηλικίας   εκτιμάς ότι προοπτική δεν υπάρχει. Τότε όλες οι φιλοδοξίες συμπυκνώνονται στην εξουσία. Καταλαμβάνει το κενό που άφησε ο ιδεαλισμός.

Συμμετείχε στην κυβέρνηση δίχως κανένα σχέδιο περάν εκείνου της παραμονής της χώρας στο ευρώ, το οποίο χρησιμοποίησε πληθωρικά ως  επιχείρημα, για να δικαιολογήσει κάθε της υποχώρηση και συμβιβασμό.

Κάπως αργά η ΔΗΜΑΡ συνειδητοποίησε ότι ο αυταρχισμός και ο ηγεμονισμός της δεξιάς, διά του Σαμαρά, ήταν όχι μόνο αφόρητος αλλά και επικίνδυνος για την πολιτική της επιβίωση. Αδιαφόρησε για τα βασανιστήρια, για το διορισμό χουντικού σε κυβερνητική θέση, για τις αντισυνταγματικές πράξεις, για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, για την ακροδεξιά φυσιογνωμία της κυβέρνησης, για την περιθωριοποίηση του κοινοβουλίου και για τις 18 πράξεις νομοθετικού περιεχομένου! Οι τελευταίες αυτές πόσο αλήθεια διαφέρουν από τους αναγκαστικούς νόμους;  Αδιαφόρησε  για την ημιδικτατορία που δομούσε ο Σαμαράς! Ο ηγεμόνας αισθανόταν κυρίαρχος και ισχυρότατος . Αποφάσιζε και έπραττε, δίχως να δίνει λογαριασμό. Στην ΕΡΤ θα δείλιαζε; Ήρθε και ξεχείλισε το ποτήρι.  Τώρα η ΔΗΜΑΡ πρέπει να κάνει τον απολογισμό της. Να μας πει πότε χρησιμοποίησε το ηθικό της κεφάλαιο για να αντιμετωπίσει τις αντιδημοκρατικές αυθαιρεσίες του Σαμαρά. Φοβάμαι πως δεν θα υπάρχει ούτε ένα τέτοιο περιστατικό. Να μας πει τι διαφορετικό πρότεινε για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας και της φτώχειας. Και εδώ μάλλον κενό θα συναντήσουμε. Ποιο σχέδιο πρότεινε, έστω σε ένα τομέα της κυβερνητικής ευθύνης, και τι αποτελέσματα είχε.

Αυτό που έβγαζε μάτι ήταν η αναλογία διορισμών των τριών εταίρων στον κρατικό μηχανισμό. Η κοινωνία άλλα περιμένει από τον έχοντα ηθικό κεφάλαιο και ο τίτλος του φέρει τη λέξη αριστερά. Φαίνεται πως η Κίρκη της εξουσίας τα ακυρώνει όλα. Αυτό ας το έχει υπόψη του ο ΣΥΡΙΖΑ.