Αλγεινές εντιπώσεις άφησε η ίσα κι όμοια αντιμετώπιση χρυσαυγιτών και αντιρατσιστών από το Φώτη Κουβέλη στο όνομα της υποχρέωσης της πολιτείας να υπερασπίζεται τη ζωή του πολίτη. " Η προστασία της ζωής του πολίτη δεν μπορεί να υποκαθίσταται από κανέναν εξωθεσμικό μηχανισμό", σημείωσε εξερχόμενος της συνάντησης με τον Ν. Δένδια, "ούτε από εκείνους οι οποίοι αυτόκλητα αναλαμβάνουν την προστασία των Ελλήνων πολιτών, αλλά ούτε και από αυτόκλητους υπερασπιστές των ξένων πολιτών"... (Από το Ποντίκι )
Σάββατο 21 Ιουλίου 2012
Τρίτη 17 Ιουλίου 2012
ΣΩΣΤΕ ΤΟ ΝΕΡΟ
-
Αγαπητοί φίλοι ξεκινήσαμε μια προσπάθεια
που θεωρούμε οτι πρέπει να
είναι η επόμενη μάχη που θα δοθει
οσοι συμφωνείτε προωθείστε σε φίλους,
μπλογκς και λίστες
http://www.avaaz.org/en/petition/SAVE_GREEK_WATER_FROM_PRIVATIZATION_SOSTE_TO_NERO_APO_TEN_IDIOTIKOPOIESE/?fDqEFcb&pv=3
<http://www.avaaz.org/en/petition/SAVE_GREEK_WATER_FROM_PRIVATIZATION_SOSTE_TO_NERO_APO_TEN_IDIOTIKOPOIESE/?fDqEFcb&pv=3>
το κείμενο για τη συλλογή υπογραφών στο avaaz
είναι το ακόλουθο:
Προς την Ελληνική Κυβέρνηση και την
Ελληνική Δικαιοσύνη
Εμείς οι Έλληνες πολίτες που υπογράφουμε
την παρούσα επιστολή, είμαστε
αντίθετοι στην πώληση σε ιδιώτες των
εταιριών Ύδρευσης σε όλη την
ελληνική Επικράτεια.
Θεωρούμε ότι μια τέτοια εξέλιξη είναι εις
βάρος του κοινωνικού
συμφέροντος και επιφυλασσόμαστε για το
δικαίωμα μιας ιδιωτικής εταιρίας
αλλά και οποιασδήποτε νομικής μορφής να
έχει στην ιδιοκτησία της
αποκλειστικά ή μερικά δικαιώματα χρήσης
των υδάτινων πόρων που αποτελούν
φυσικό αγαθό και μάλιστα απολύτως
απαραίτητο για την επιβίωση ανθρώπων,
φυτών και ζώων, αγαθό που προστατεύεται από
την ευρωπαϊκή νομοθεσία
(οδηγία πλαίσιο 2000/60) (1) αλλά και τον ΟΗΕ που
στις 28 Ιουλίου 2010
ενέκρινε ψήφισμα, για να προσθέσει την
πρόσβαση σε καθαρό νερό στη
διακήρυξη του για τα ανθρώπινα δικαιώματα
(AG/10967) (2).
Σχετικά με την ΕΥΔΑΠ, που επί ιδρύσεως της
(Ν.1068-1980) ανήκε
αποκλειστικά στο κράτος, παρακολουθήσαμε
ήδη την σταδιακή αλλαγή του
θεσμικού της πλαισίου κατά την
μετοχοποίηση της επί πρωθυπουργίας
Κ.Σημίτη (Ν.2794-1999) και αμφισβητούμε
καταφανώς την ορθότητα της πιο
πρόσφατης εξέλιξης εκείνης του να
συμπεριληφθεί η ΕΥΔΑΠ καθώς και η
κερδοφόρα ΕΥΑΘ (4) στην ανώνυμη εταιρία
«ΤΑΜΕΙΟ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ
ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ Α.Ε.» (Ν3986-2011) (3) που
όπως αναφέρεται στο
άρθρο 1.2 «Το προϊόν αξιοποίησης
χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την
αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της
χώρας».(5) Εκτός της ΕΥΔΑΠ, άμεση
σχέση με τους υδάτινους πόρους έχει και η
ΔΕΗ. Οι τεχνητές λίμνες, οι
ταμιευτήρες και τα υδροηλεκτρικά
εργοστάσια είναι βασικά στην ύδρευση
και άρδευση μέσω των δημοτικών σχετικών
επιχειρήσεων. Η πώληση τέτοιων
περιουσιακών στοιχείων της ΔΕΗ είναι το
ίδιο κατακριτέα. (6)(7)
Η νομοθεσία στις Η.Π.Α, που απαγορεύει ή
περιορίζει τη συλλογή βρόχινου
νερού υπό τη μονότονη ρητορική της
«προστασίας» των πόρων, δείχνει την
τάση που επικρατεί. Αν οι ιδιωτικοποιήσεις
σήμερα αφορούν υπηρεσίες και
υποδομές αύριο έχουν ως στόχο τους ίδιους
τους φυσικούς πόρους που
αποτελούν συλλογικό αγαθό. Ενώ κρύβουν
επιμελώς το μόνο πραγματικό
ενδιαφέρον των ιδιωτών επενδυτών στον
τομέα της ύδρευσης, δηλαδή το κέρδος.
Ίσως η Ελληνική κυβέρνηση αγνοεί
περιστατικά όπως τα ακόλουθα:
*Χιλή:* η Παγκόσμια Τράπεζα επέβαλλε σαν
δανειοδοτικό όρο στη χώρα
εγγύηση κέρδους 33% στη γαλλική εταιρία
ύδρευσης *Suez Lyonnaise des Eaux*
*Αυστραλία:* Το 1998 λίγο καιρό αφότου ανέλαβε
την ύδρευση η γαλλική
*Suez Lyonnaise des Eaux *το νερό στο Σύδνεϋ βρέθηκε
μολυσμένο από
παράσιτα και κρυπτοσπορίδια.
*Καναδας:* Τουλάχιστον 7 άνθρωποι έχασαν τη
ζωή τους αφού μολύνθηκαν από
το βακτηριο E coli στο Walkerton, Ontario ύστερα από τη
ιδιωτικοποίηση
του ελέγχου ποιότητας του νερού που πέρασε
στον έλεγχο της *A&L Labs*. Η
εταιρία χαρακτήρισε τα αποτελέσματα των
ελέγχων «απόρρητη πνευματική
ιδιοκτησία» και αρνήθηκε να τα
κοινοποιήσει.
*Μαρόκο:* Οι καταναλωτές είδαν την τιμή του
νερού να ανεβαίνει 3 φορές
πάνω αφότου ιδιωτικοποιήθηκε η εταιρία
ύδρευσης στην Casablanca.
*Αργεντινή:* Όταν θυγατρική της *Suez Lyonnaise des
Eaux* αγόρασε την
κρατική επιχείρηση νερού Obras Sanitarias de la Nacion,
οι τιμές
διπλασιάστηκαν και η ποιότητα του νερού
χειροτέρευσε. Η εταιρίας
αναγκάστηκε να αποχωρήσει όταν οι κάτοικοι
μαζικά αρνήθηκαν να πληρώσουν
τους λογαριασμούς τους.
*Μ.Βρετανία* Οι λογαριασμοί ύδρευσης και
αποχέτευσης αυξήθηκαν κατά 67%
μεταξύ 1989 και 1995. Το ποσοστό διακοπών των
παροχών ανέβηκε κατά 177%
*Ν.Ζηλανδία:* Οι πολίτες βγήκαν στους
δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για
την εμπορευματοποίηση του νερού.
*Ν.Αφρική:* Το νερό έγινε απροσπέλαστο,
πανάκριβο και μη ασφαλές όταν η
εταιρία *Suez Lyonnaise des Eaux* ανέλαβε την ύδρευση
στο Johannesburg.
Υπήρξαν εκτεταμένες μολύνσεις και χιλιάδες
άνθρωποι είδαν την παροχή
τους να διακόπτεται.
*Βολιβία:* Το 1999 η Παγκόσμια Τράπεζα
συστήνει ιδιωτικοποίηση της
δημοτικής εταιρίας ύδρευσης της Cochabamba, Servicio
Municipal del Agua
Potable y Alcantarillado (SENIAPA). Αξιωματούχοι της
τράπεζας απείλησαν
ανοιχτά να παρακρατήσουν 600 εκατομμύρια $
από την δανειακή σύμβαση αν η
Βολιβία δεν αποδεχόταν.
Εκπρόσωποι της εταιρίας *Suez Lyonnaise des Eaux*,
κατόχου του 5,46% του
μετοχικού κεφαλαίου της εισηγμένης ΕΥΑΘ (8)
σύμφωνα με τον κ. Παπαδάκη
αφού εξέφρασαν το ενδιαφέρον τους για την
ιδιωτικοποίηση, γνωστοποίησαν
ότι θα έχουν συνάντηση με τον διευθύνοντα
σύμβουλο του Ταμείου
Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του
Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ), Κώστα
Μητρόπουλο, προκειμένου να κοινοποιήσουν
και επισήμως την πρόθεση
συμμετοχής στον σχετικό διαγωνισμό Στην
πρώτη προσπάθεια
ιδιωτικοποίησης, η Suez είχε συγκροτήσει
κοινοπραξία με την ΑΚΤΩΡ.
.(6-6-2012 Καθημερινή)
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyepix_2_06/06/2012_484426
Γι αυτούς τους λόγους αλλά και για τον λόγο
ότι δεν αναγνωρίζουμε σε
κανέναν αιρετό ή μη προσωρινό διαχειριστή
της δημόσιας περιουσίας, σε
εθνικό, περιφερειακό ή δημοτικό επίπεδο, το
ηθικό δικαίωμα να παίρνει
αποφάσεις σε θέματα που υπερβαίνουν το
πεδίο δράσης ακόμη και της αρχής
του κράτους, που δεν είναι αέναο, ζητούμε να
αποσυρθούν οι εταιρίες
ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ αλλά και όποιες άλλες
δημοτικές εταιρίες ύδρευσης από το
μενού των αποκρατικοποιήσεων και να
προστατευθούν οι πηγές σε όλη την
επικράτεια. Δηλώνουμε ως πολίτες επαρκώς
ευχαριστημένοι από την
λειτουργία των συγκεκριμένων επιχειρήσεων.
και εκφράζουμε δημόσια τη
βούλησή μας να αντισταθούμε με κάθε νόμιμο
μέσο και με συλλογικές
δράσεις διαμαρτυρίας σε περίπτωση που δεν
εισακουστούμε.
Σε μια εποχή που η δημόσια παιδεία και
υγεία, συρρικνώνονται ως
πολυτέλειες που δεν μπορούν να
χρηματοδοτηθούν κρούουμε τον κώδωνα του
κινδύνου. Αν το βασικό κοινωνικό συμβόλαιο,
εκείνο της ανταποδοτικότητας
καταρρεύσει, κανείς πολίτης δεν θα
υποχρεούται να πληρώνει έμμεσους και
άμεσους φόρους. Ακόμη κι αν προχωρήσετε
ερήμην μας, εμείς οι Έλληνες
πολίτες θα αγωνιστούμε να ακυρώσουμε αυτήν
σας την ενέργεια όπως συνέβη
στο Παρίσι την 1/1//2010. (9)
Όπως έχει δείξει η ιστορία των
ιδιωτικοποιήσεων, το νερό πάντα γυρνάει
στην πηγή του.
Ειλικρινώς
Οι υπογράφοντες
(1) οδηγία πλαίσιο 2000/60: η διαχείριση των
υδάτων θα πρέπει να
διέπεται από την αρχή της αειφορίας*, δηλαδή
της προώθησης της βιώσιμης
χρήσης του νερού και της δημιουργίας μιας
πολιτικής, η οποία σέβεται τα
ύδατα και τα προστατεύει από τις
οικονομικές δραστηριότητες του ανθρώπου)
(2) Υπογράφτηκε από 122 χώρες, ενώ 41 χώρες δεν
συμμετείχαν στη
ψηφοφορία, ανάμεσα τους οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η
Μεγάλη Βρετανία και η
Αυστραλία. Η Κίνα, η Ρωσία, η Γερμανία, η
Γαλλία, η Ισπανία και η
Βραζιλία χαιρέτισαν την εν λόγω απόφαση,
ενώ ο Καναδάς προσπάθησε να την
αποτρέψει. UN AG/10967
http://www.un.org/News/fr-press/docs/2010/AG10967.doc.htm
(3) Συγκεκριμένα Η ΕΥΔΑΠ Α.Ε. ανακοινώνει,
σύμφωνα με το Ν. 3556/2007
και την από 27.1.2012 σχετική γνωστοποίηση, τη
μεταβίβαση από το
Ελληνικό Δημόσιο 29.074.500 μετοχών της ΕΥΔΑΠ
Α.Ε., και ισάριθμων
δικαιωμάτων ψήφου, ήτοι ποσοστό 27,30% του
μετοχικού κεφαλαίου της
Εταιρείας στο «Ταμείο Αξιοποίησης
Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου ΑΕ».
Η μεταβίβαση έγινε κατόπιν εκτέλεσης
εξωχρηματιστηριακής συναλλαγής, σε
εφαρμογή των παραγράφων 4 & 5 του άρθρου 2 του
Ν. 3986/2011 (ΦΕΚ 152/Α’)
και της υπ’ αριθμ. 195/2011 (ΦΕΚ 2501/Β’) Απόφασης
της Διυπουργικής
Επιτροπής Αναδιαρθρώσεων και
Αποκρατικοποιήσεων (ΔΕΑΑ)).
(4) Η ΕΥΑΘ Α.Ε. ανακοινώνει, σύμφωνα με το Ν.
3556/2007 και την από
11.5.2012 σχετική γνωστοποίηση, τη μεταβίβαση
από το Ελληνικό Δημόσιο
12.348.000 μετοχών της ΕΥΑΘ Α.Ε., και ισάριθμων
δικαιωμάτων ψήφου, ήτοι
ποσοστό 34,017% του μετοχικού κεφαλαίου της
Εταιρείας στο "Ταμείο
Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του
Δημοσίου ΑΕ". Αποτέλεσμα της ως άνω
πράξης ήταν η μεταβολή του ποσοστού
συμμετοχής του ΤΑΙΠΕΔ στο μετοχικό
κεφάλαιο της Εταιρείας από 40% σε 74,017%. Η
μεταβίβαση έγινε κατόπιν
εκτέλεσης εξωχρηματιστηριακής συναλλαγής,
σε εφαρμογή των παραγράφων 4 &
5 του άρθρου 2 του Ν. 3986/2011 (ΦΕΚ 152/Α’) και της
υπ’ αριθμ. 206/2012
(ΦΕΚ 1363) Απόφασης της Διυπουργικής
Επιτροπής Αναδιαρθρώσεων και
Αποκρατικοποιήσεων (ΔΕΑΑ).
Αύξηση 92,3% παρουσίασαν τα καθαρά κέρδη της
εισηγμένης ΕΥΑΘ Α.Ε. το
πρώτο 6μηνο του 2011, ανερχόμενα σε 12 εκατ.
ευρώ έναντι 6,2 εκατ. ευρώ
το αντίστοιχο περυσινό διάστημα. Ο τζίρος
ανήλθε στο ποσό των 38,89
εκατ. ευρώ έναντι 37,73 εκατ. την αντίστοιχη
περσινή περίοδο
σημειώνοντας αύξηση 3%, ενώ τα προ φόρων
κέρδη έφτασαν το ποσό των 15
εκατ. ευρώ έναντι 12,94 εκατ. πέρυσι
παρουσιάζοντας αύξηση 16%. Η
εντυπωσιακή αύξηση των κερδών οφείλεται
κυρίως στη μείωση και τον
εξορθολογισμό των δαπανών κάθε είδους
(διοίκησης και διάθεσης), στην
αύξηση των εσόδων και στη μείωση των
φορολογικών βαρών. Σημειωτέον ότι
την προηγούμενη περίοδο η εταιρεία είχε
επιβαρυνθεί επιπλέον με την
έκτακτη εισφορά του νόμου 3845/2010 και τον
πρόσθετο φόρο από διαφορές
φορολογικού ελέγχου προηγούμενης
πενταετίας (2004-2008).
(5) σύμφωνα με το άρθρο 2.8 «Εμπράγματα
δικαιώματα τρίτων μπορεί να
κηρύσσονται αναγκαστικώς απαλλοτριωτέα με
απόφαση του Υπουργού
Οικονομικών, για λόγους μείζονος σημασίας
δημοσίου συμφέροντος, αν
κρίνονται αναγκαία για την αξιοποίηση
περιουσιακού στοιχείου του Ταμείου
ή εταιρείας της οποίας το μετοχικό κεφάλαιο
ανήκει εξ ολοκλήρου, άμεσα ή
έμμεσα, στο Ταμείο ή αν κρίνονται αναγκαία
για την πραγματοποίηση
επενδυτικού σχεδίου ειδικού διαδόχου του
Ταμείου ή εταιρείας της οποίας
το μετοχικό κεφάλαιο ανήκει εξ ολοκλήρου,
άμεσα ή έμμεσα, στο Ταμείο.»,
άρθρο εξίσου αμφισβητήσιμου με το α.14 περί
παραχώρησης χρήσης αιγιαλού
και παραλίας
(6) Το γεγονός ότι η ΔΕΗ έχει άμεση σχέση με
τη διαχείριση των υδάτινων
πόρων αποδεικνύεται από το παρακάτω
απόσπασμα από τον ιστιότοπο της
εταιρίας: « Η ΔΕΗ Α.Ε. αναγνωρίζοντας το
ζήτημα του νερού, όχι απλώς ως
ένα τεχνικό θέμα αλλά σε συνδυασμό με άλλες
ευρύτερες επιλογές, υλοποιεί
μια σειρά μέτρων και δράσεων που
χαρακτηρίζονται για τον προληπτικό τους
χαρακτήρα ως προς την προστασία και
ολοκληρωμένη διαχείριση των υδάτων,
με υπευθυνότητα και με γνώμονα τη
μεγιστοποίηση του συνολικού
κοινωνικού, περιφερειακού, χωροταξικού και
περιβαλλοντικού οφέλους από
τις συνδυασμένες αυτές χρήσεις των έργων
της.
Η Επιχείρηση, εκμεταλλευόμενη το έντονο
φυσικό ανάγλυφο της χώρας μας,
κατασκευάζει φράγματα κατά τη ροή των
ποταμών και δημιουργεί τεχνητές
λίμνες ή αλλιώς ταμιευτήρες, αξιοποιώντας
το υδροδυναμικό της χώρας,
σύμφωνα πάντα με τις αρχές της αειφορίας,
δηλαδή το σεβασμό στο ισοζύγιο
προσφοράς και ζήτησης σε επίπεδο λεκάνης
απορροής του κάθε υδατικού
διαμερίσματος. Η ΔΕΗ Α.Ε. με τα φράγματα που
κατασκεύασε στα κυριότερα
ποτάμια της Ελλάδας, συμβάλλει σημαντικά
στη διαχείριση των υδατικών
πόρων της χώρας και στην εξυπηρέτηση των
αναγκών των τοπικών κοινωνιών.
Με τα μεγάλα ΥΗΕ που λειτουργούν σήμερα,
αξιοποιείται το 30-35% περίπου
του τεχνικά εκμεταλλεύσιμου υδροδυναμικού
της χώρας, καλύπτοντας το 10%
της συνολικής ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας
και διαθέτοντας το 30%
περίπου της συνολικής εγκατεστημένης
ισχύος του διασυνδεδεμένου
συστήματος. Συγχρόνως, αξιοποιώντας τους
εγχώριους πόρους της χώρας, τα
έργα αυτά, μειώνουν την ενεργειακή εξάρτηση
από το εξωτερικό και
παράλληλα υποκαθιστούν ορυκτά καύσιμα,
συμβάλλοντας στον περιορισμό του
φαινομένου του θερμοκηπίου. Δεδομένου δε,
ότι οι απαιτήσεις σε νερό
(δυνάμει ανανεούμενο αγαθό) συνεχώς
αυξάνονται, η αποθήκευση αυτού του
αγαθού γίνεται πλέον επιτακτική ανάγκη»
πιο αναλυτικές πληροφορίες :
http://www.dei.gr/Documents/imera.nerou.pdf
(7) «Λίστα με τους προς πώληση
υδροηλεκτρικούς σταθμούς της ΔΕΗ δεν
υπάρχει, αλλά σταθμοί θα πουληθούν», ήταν η
απάντηση του υφυπουργού
Περιβάλλοντος Γιάννη Μανιάτη στην Ηρώ
Διώτη στις 9/3/2012
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=674670
(8) 1. Το Ελληνικό Δημόσιο κατέχει δικαιώματα
ψήφου 26.868.000 ήτοι
ποσοστό 74,02%
2. Η «SUEZ ENVIRONEMENT» κατέχει δικαιώματα ψήφου
1.982.870 ήτοι ποσοστό
5,462%
3. Η HMG GLOBETROTTER κατείχε δικαιώματα ψήφου 384.062
ποσοστό 1,06%
9. Από την 1/1/201ο οι υπηρεσίες νερού στο
Παρίσι επέστρεψαν σε δημόσιο
έλεγχο
περισσότερα εδώ.
http://www.tni.org/article/paris-local-authorities-regain-control-water-management
* Στη Συνθήκη του Άμστερνταμ θεσμοθετήθηκε
η έννοια της «αειφόρου
ανάπτυξης» που ενεγράφη στο προοίμιο της
ΣΕΕ και στους στόχους της
Ευρωπαϊκής Ένωσης στα άρθρα Β ΣΕΕ και 2
ΣΕΚ.1794 Ο όρος αειφόρος
ανάπτυξη καθιερώθηκε από την Διεθνή
Επιτροπή για το Περιβάλλον και την
Ανάπτυξη1795 το 1987 στην Έκθεση της το «Κοινό
μας Μέλλον» γνωστή και ως
Έκθεση Brundtland. Στην έκθεση αυτή έθεσε την
έννοια της αειφόρου
ανάπτυξης ως βασική για την προστασία του
περιβάλλοντος και έδωσε το
εξής ορισμό: «η ανάπτυξη η οποία ικανοποιεί
τις ανάγκες του παρόντος
χωρίς να διακυβεύει την ικανότητα των
μελλοντικών γενεών να
ικανοποιήσουν τις δικές τους ανάγκες». Ο
ορισμός αυτός περιέχει δύο
βασικές επιταγές, την ικανοποίηση κατά
προτεραιότητα των αναγκών των
φτωχών κατοίκων και την ιδέα της
ορθολογικής χρήσης και της επιβολής
περιορισμών, ώστε να ικανοποιηθούν και οι
ανάγκες των μελλοντικών
γενεών. Η έννοια της αειφόρου ανάπτυξης,
επαναπροσδιορίστηκε με την
απόφαση 55/199 της 5ης Φεβρουαρίου 2001 της
Επιτροπής Αειφόρου
Ανάπτυξης, η οποία προέβλεψε ότι συστατικά
μέρη της είναι η προστασία
του περιβάλλοντος, η κοινωνική ανάπτυξη και
η οικονομική ανάπτυξη
Δευτέρα 4 Ιουνίου 2012
Οι ελίτ
Είναι γνωστό ότι στα αστικά κράτη η οικονομική ελίτ συνδιοικεί με την πολιτική ελίτ των κομμάτων εξουσίας. Είναι αυτό που στη χώρα μας ονομάστηκε διαπλοκή. Μετά τις εκάστοτε εκλογές τα κόμματα εξουσίας στηρίζονται στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, τα οποία ελέγχουν τα μεγάλα ΜΜΕ, τις ποδοσφαιρικές ομάδες κ.α.
Η συγκυβέρνηση και συμπόρευση αυτή των δύο ομάδων παράγει την κυρίαρχη ιδεολογία και είναι υπεύθυνη για τα όποια θετικά ή αρνητικά συντελούνται στη κάθε χώρα – κάτω, βέβαια, από την κυρίαρχη διεθνή νεοφιλελεύθερη πολιτική.
Υπεύθυνη για την καταστροφική πορεία της χώρας μας είναι εξίσου τόσο η οικονομική όσο και η πολιτική ελίτ. Επομένως δεν είναι μόνο η πολιτική ελίτ ανίκανη και ανεπαρκής αλλά και η οικονομική ελίτ . Η τελευταία κρατικοδίαιτη και μυωπική αγνοεί την κοινωνία και τις ανάγκες της.
Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς προσεκτικά την ποιότητα της αντιπαράθεσης που γίνεται εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ από τα ΜΜΕ που ελέγχουν. Στρέβλωση θέσεων , εντυπωσιασμός, φτηνή προπαγάνδα, άμεση και έμμεση καταστροφολογία, συγκρότηση πάνελ που όλοι επιτίθενται στο ΣΥΡΙΖΑ και μόνο κ.α. Δεν λείπουν βέβαια και οι χοντροκομμένες προβοκάτσιες ( βλέπε τη μελέτη της Εθνικής Τράπεζας). Καμιά ουσιαστική κριτική στην αριστερά. Λες και η τελευταία δεν έχει αδυναμίες. Έμαθαν όμως να κυβερνούν δίχως σοβαρές αντιστάσεις και να λυμαίνονται τον τόπο . Ακόμα και οι βαρύγδουποι οργανικοί διανοούμενοι του συστήματος παρουσιάζουν ένα θλιβερό θέαμα στα ΜΜΕ.
Με αυτή την εικόνα το κατεστημένο διεκδικεί και πάλι την εξουσία. Να την κάνει τι; Όλη η έως σήμερα πολιτική του πορεία έδειξε ότι βρίσκεται σε καθολική κρίση. Βρίσκεται σε παρακμή. Δεν έχει στρατηγική και σχέδιο για τη χώρα, πέρα από την εξυπηρέτηση των δικών του συμφερόντων. Έτσι έριξε τη χώρα στον Καιάδα του ΔΝΤ.
Αν στις επόμενες εκλογές εκλέξει κυβέρνηση της ΝΔ -κόμμα παρακμιακό- θα πορευτεί με τον ίδιο τρόπο. Δεν δείχνει να έχει καταλάβει ότι αν στη χώρα δεν φυσήξει νέος ελπιδοφόρος άνεμος τα πράγματα θα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.
Τετάρτη 30 Μαΐου 2012
Πανικός
Η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ αιφνιδίασε τη νεοφιλελεύθερη πολιτική και οικονομική ελίτ ολόκληρης της Δύσης. Δεν την είχαν προβλέψει.
Επέβαλαν για δύο χρόνια σκληρά μέτρα στη χώρα μας. Μέτρα εξανδραποδισμού του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού και δεν περίμεναν καμιά αντίδραση.
Έσπειραν ανεργία ,φτώχια, αβεβαιότητα, ανασφάλεια, φόβο.
Δεν μπόρεσε βέβαια η κοινωνία να αντιδράσει με διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και κινήματα. Όταν όμως βρέθηκε μπροστά στην κάλπη προφανώς και δεν μπορούσε να επιδοκιμάσει την καταστροφή της. Αντέδρασε. Τι ακολούθησε; Δηλώσεις επί δηλώσεων πλήθους εκπροσώπων του διεθνούς νεοφιλελευθερισμού προκειμένου να τρομοκρατηθεί ο έλληνας ψηφοφόρος και να καταψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο συνέβη και στο εσωτερικό της χώρας. Ήταν τέτοιος ο πανικός που οδήγησε ακόμη και σε ανόητες δηλώσεις ( βλέπε Λαγκάρντ).
Είναι όμως δυνατόν η διεθνής εξουσία να μην μπορεί να προβλέψει μια αυτονόητη αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας; Πώς μπορεί να ερμηνευτεί το γεγονός;
Πρώτον: η εξουσία που δεν έχει αντίπαλο – και σήμερα, δυστυχώς, ο νεοφιλελευθερισμός δεν έχει αντίπαλο – τυφλώνεται (βλέπε προηγούμενο σημείωμα). Λίγο - πολύ θεωρεί πως μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.
Δεύτερο: Οι πολιτικοί σήμερα έχουν το δεύτερο ρόλο. Ουσιαστικά διεκπεραιώνουν τις αποφάσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Επομένως η πολιτική προσελκύει ανθρώπους που θέλουν μόνο να ικανοποιήσουν τις δικές τους αποκλειστικά φιλοδοξίες. Οι άξιοι άνθρωποι που θέλουν να υπηρετήσουν τη χώρα τους και τους πολίτες της δεν προσελκύονται από την πολιτική γιατί γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να το επιτύχουν. Η πολιτική τους αυτονομία είναι περιορισμένη.
Η πολιτική στη Δύση αφήνεται σε μη άξιους ανθρώπους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι δικοί μας πολιτικοί των δύο, ως σήμερα, κομμάτων εξουσίας.
Παρασκευή 27 Απριλίου 2012
Εξουσία
Η υπερβολική εξουσία ενέχει κινδύνους και αρνητικά αποτελέσματα επιφέροντας διαταραχή τόσο των γνωσιακών όσο και των συναισθηματικών λειτουργιών. Όπως προειδοποιεί ο κ. Ρόμπερτσον, μπορεί να οδηγήσει σε χονδροειδώς λανθασμένες κρίσεις και αποφάσεις, άγνοια κινδύνου, εγωκεντρικότητα και έλλειψη οίκτου για τους άλλους( Από το Βήμα).
Δευτέρα 16 Απριλίου 2012
Περί αξιών και αξίων
Ποιός πολιτικός αρχηγός, όταν ήταν απλός βουλευτής, προσπάθησε να εξαγοράσει δημοσιογράφο που εργαζόταν στο Flash96; Ο δημοσιογράφος δεν δέχτηκε. Και τότε ο, των άξιων και αξιών, νυν αρχηγός προσπάθησε να απολυθεί ο, καθ' όλα αξιοπρεπής, δημοσιοργάφος. Ευτυχώς δεν τα κατάφερε.
Πταίσμα, θα μου πείτε. Όχι, κακούργημα θα ισχυριστώ. Τώρα πια οφείλουμε και πρέπει να κρίνουμε τους πολιτικούς μας από μηδενική βάση. Αλλιώς δεν υπάρχει καμιά ελπίδα.
Πταίσμα, θα μου πείτε. Όχι, κακούργημα θα ισχυριστώ. Τώρα πια οφείλουμε και πρέπει να κρίνουμε τους πολιτικούς μας από μηδενική βάση. Αλλιώς δεν υπάρχει καμιά ελπίδα.
Τετάρτη 4 Απριλίου 2012
«Δεν αποτυγχάνουν οι μαθητές αλλά το σχολικό σύστημα να τους μάθει γράμματα»
Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/04/2012 στην εφ. Αυγή
Συνέντευξη με τον Ολύμπιο Δαφέρμο*
Γιώργος Τσιρίδης
Πως έχει αναπτυχθεί η εκπαιδευτική διαδικασία αναφορικά με την εργασιακή πραγματικότητα;
Όταν ο Τέιλορ, στα τέλη του 19ου αιώνα, επινόησε την επιστημονική οργάνωση της εργασίας, η οποία τελειοποιήθηκε με την αλυσίδα παραγωγής (assembly line) του Φορντ, αυξήθηκε τόσο πολύ η παραγωγικότητα, που επηρέασε όλους του χώρους εργασίας. Κατόπιν, οργανώθηκαν με τον ίδιο τρόπο φυλακές, νοσοκομεία, σχολεία κτλ. Ουσιαστικά έγινε μια μελέτη της εργασίας, η οποία τεμαχίστηκε σε στοιχειώδεις κινήσεις. Πήρε δηλαδή, ο μηχανικός Τέιλορ, την τεχνογνωσία από τον μάστορα, την οργάνωσε και την επανέφερε, μετατρέποντας τους εργαζόμενους σε εκτελεστικά όργανα. Χρησιμοποίησε τις μηχανικές ικανότητες του σώματός τους και ελάχιστα τις πνευματικές τους ικανότητες. Έτσι ο εργάτης μετατράπηκε σε εκτελεστικό όργανο, αναγκασμένος να κάνει μια στοιχειώδη επαναλαμβανόμενη κίνηση, χωρίς την ανάγκη της συνεργασίας και της κριτικής σκέψης. Η ευθύνη της δουλειάς βάρυνε τους προϊσταμένους. Οι εργαζόμενοι δεν ήταν παρά εκτελεστικά όργανα. Το σχολείο οργανώθηκε ανάλογα και λειτούργησε με τέτοιο τρόπο, ώστε να προετοιμάσει τους μαθητές του να ενταχθούν ομαλά στο νέο εργασιακό γίγνεσθαι.
Σήμερα, στις προηγμένες χώρες, έχουμε μια τελείως νέα κατάσταση: Έχουμε περάσει, πλέον, στην πολύ-ειδικευμένη, στην πολύ-επιδέξια ομάδα εργασίας, η οποία καλείται, πέρα από το να παράγει προϊόντα, να καινοτομεί σε μεθόδους και προϊόντα και να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες. Ουσιαστικά μιλάμε για μια ημιαυτόνομη ομάδα εργασίας, η οποία έχει η ίδια την ευθύνη της εργασίας της. Αποδείχτηκε πως με αυτή τη μέθοδο, μειώθηκαν τα σφάλματα, ενώ αυξήθηκε η ποιότητα εργασίας και η παραγωγικότητα. Υπό αυτή την έννοια ήταν μια καλή εξέλιξη, καθώς ο άνθρωπος έπαψε να είναι απλώς εκτελεστικό όργανο. Η καταπίεση, βέβαια, δεν έπαψε να υφίσταται.
Πώς καλείται να αντιδράσει η εκπαίδευση σε αυτές τις εξελίξεις;
Η εκπαιδευτική διαδικασία καλείται να προετοιμάσει τον άνθρωπο για να ικανοποιήσει τις ατομικές, τις οικονομικές και τις κοινωνικές του ανάγκες. Σήμερα, ιδιαίτερα λόγω παγκοσμιοποίησης, ο καθένας δεν είναι απλώς πολίτης μιας χώρας, αλλά και πολίτης του κόσμου. Όλοι οι άνθρωποι, λοιπόν, θα πρέπει, ως ένα βαθμό να είναι σε θέση να κατανοήσουν το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι που τους αφορά, ακόμη και το παγκόσμιο. Η εργασία σήμερα δε θέλει ανθρώπους εκτελεστικά όργανα. Δε θέλει ανθρώπους που έχουν απομνημονεύσει μια γνώση και απλώς την εφαρμόζουν. Θέλει ανθρώπους που να μπορούν να είναι δημιουργικοί στη δουλειά τους. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο χρειάζεται ένα ριζικά διαφορετικό σχολείο, πράγμα που συνάδει και με τις απόψεις της αριστεράς. Ζητούμενο, είναι ένας χειραφετημένος άνθρωπος με αυτόνομη και κριτική σκέψη, προϋποθέσεις που θα τον καταστήσουν ικανό να δημιουργεί τον δικό του νέο κόσμο, φεύγοντας από τα κατεστημένα πλαίσια του παλιού. Το εγχείρημα είναι πάρα πολύ δύσκολο, αλλά εφικτό.
Η εκπαίδευση, δηλαδή, σχετίζεται και με τη δυνατότητα ανατροπής του πολιτικού κατεστημένου;
Για μένα, ναι. Σήμερα έχουμε μια πορεία ρήξεων μέσα στον ίδιο τον καπιταλισμό. Ο καπιταλισμός αλλάζει κάθε μέρα, σε βαθμό που να μην μπορούμε να παρακολουθούμε τις αλλαγές του. Εμείς λοιπόν, ως αριστερά, θα εκπαιδεύσουμε τον άνθρωπο έτσι ώστε να είναι κομφορμιστής και στατικός που να αποδέχεται την υπάρχουσα κατάσταση, η οποία μέχρι να αποφοιτήσει από το σχολείο του έχει ήδη αλλάξει; Δε θα πρέπει λοιπόν να πιέσουμε για μια εκπαίδευση που θα διαμορφώνει ανθρώπους, οι οποίοι θα είναι σε θέση να παρακολουθούν τις εξελίξεις, να μπορούν να ασκούν ριζική κριτική και να γίνονται δημιουργικά ανατρεπτικοί αν και όποτε το θελήσουν;
Ποια διαλεκτική θα έπρεπε να υφίσταται ανάμεσα στην Παιδεία και την Κοινωνία;
Πιστεύω πως το σχολείο δεν πρέπει να είναι ένα γκέτο, απομονωμένο από την κοινωνία. Θεωρώ ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα σχολείο, το οποίο θα είναι ανοιχτό από το πρωί ως το βράδυ, θα είναι οργανωμένο στη βάση σπουδαστηρίων και εργαστηρίων, όπου ο κάθε μαθητής θα πορεύεται ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του, τις διαθέσεις του και τις κλίσεις του. Ένα σχολείο δηλαδή, στο οποίο δε θα μαθαίνουν όλοι οι μαθητές τα ίδια πράγματα, εκτός, βέβαια, από τα βασικά: την ανάγνωση, τη γραφή και την αρίθμηση. Το ζητούμενο είναι ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα για τον καθένα. Σε αυτή την πορεία δεν είναι θεμιτό να έχουν λόγο μόνο καθηγητές, αποκομμένοι από το κοινωνικό γίγνεσθαι. Οι μαθητές θα πρέπει να βγαίνουν στην κοινωνία, να επισκέπτονται χώρους εργασίας, έρευνας και πολιτισμού. Αντίστοιχα, μέσα στο σχολείο μπορούν να έρχονται επαγγελματίες, τεχνίτες, επιστήμονες, άνθρωποι του πολιτισμού, της τέχνης. Αυτοί θα καλούνται να συνδιαμορφώσουν με τους υπεύθυνους του σχολείου προγράμματα και θεματικές. Το σχολείο, λοιπόν, θα πρέπει να δίνει στην κοινωνία και να αντλεί από αυτή. Το σχολείο δε μπορεί να παρακολουθήσει τις ταχύτατες αλλαγές που συντελούνται σήμερα στον κόσμο, εάν δεν συνδεθεί με τρόπο πολύπλευρο με την κοινωνία. Και από αυτή τη σύνδεση θα αναπτυχθεί και η κοινωνική συνείδηση των μαθητών, οι οποίοι θα έρχονται σε επαφή και με τα κοινωνικά προβλήματα, έχοντας εικόνα ακόμη και για δυσάρεστες κοινωνικές πραγματικότητες όπως χώροι ρύπανσης, άστεγοι ή άνεργοι. Θεωρώ ότι ή σημερινή μορφή του σχολείου είναι ξεπερασμένη. Εξέφραζε άλλες εποχές, ενδεχομένως και με επιτυχία. Σήμερα, όμως, το σχολείο είναι σε απόλυτη κρίση.
Πώς θα μπορούσε το εκπαιδευτικό σύστημα να προωθεί τις αξίες της αλληλεγγύης, της δημοκρατικής συνείδησης, του σεβασμού της διαφορετικότητας, του διαλόγου;
Όλα μπορούν να αναπτυχθούν με την ερευνητική, θεματική και ομαδική συνεργατική μάθηση, στην οποία το πρώτο ρόλο τον έχουν οι μαθητές και όχι ο εκπαιδευτικός. Ο ρόλος του εκπαιδευτικού, σε μια τέτοια περίπτωση αλλάζει, γίνεται πολύ πιο σύνθετος και πολύ πιο δύσκολος, αλλά παύει να έχει τον πρώτο ρόλο. Οι μαθητές καλούνται, έτσι, να συνεργάζονται, να συζητούν, να αποφασίζουν, να ερευνούν και να ψηφίζουν. Μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία αναπτύσσεται η δημοκρατική και κοινωνική τους συνείδηση, η αλληλοβοήθεια και ο αλληλοσεβασμός. Και βέβαια οι ομάδες αυτές θα πρέπει να είναι μικτές: Μαθητές με χαμηλή και υψηλή επίδοση, μετανάστες, κίτρινοι, μαύροι και άσπροι. Με αυτόν τον τρόπο, τα στερεότυπα καταρρέουν, καθώς γίνεται αντιληπτό ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να συνεργαστούν. Εξάλλου, σήμερα μια κύρια δεξιότητα που αναζητείται στους χώρους εργασίας είναι να μπορείς να συνεργάζεσαι αρμονικά με ανθρώπους που έχουν ριζικά διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο από εσένα.
Τι ρόλο μπορούν να παίξουν οι νέες τεχνολογίες στην εκπαιδευτική διαδικασία;
Θεωρώ ότι ο υπολογιστής και το διαδίκτυο μπορούν να βοηθήσουν εξαιρετικά στην κατεύθυνση ενός νέου τύπου μάθησης, όπως την περιγράψαμε προηγουμένως. Μέσα από την τεχνολογία, μπορούμε να λειτουργήσουμε και ομαδικά και ερευνητικά. Προκύπτουν τεράστιες δυνατότητες για μια, άλλου τύπου, αυτόνομη και χειραφετιτική εκπαίδευση. Βέβαια, το ίδιο εργαλείο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως όργανο καταπίεσης. Άρα πρόκειται για ένα θέμα με πολιτικές και ιδεολογικές προεκτάσεις. Η εκπαίδευση συνδέεται με το ερώτημα «τι ανθρώπους θέλουμε να βγάλουμε». Η αριστερά θέλει έναν άνθρωπο χειραφετημένο, αυτόνομο, ο οποίος να μπορεί να σταθεί ως πολίτης, ως εργαζόμενος και ως άτομο, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, θετικά. Να είναι σε θέση να προωθήσει έναν καινούργιο κόσμο προς την κατεύθυνση της δημοκρατίας, της ειρήνης και της ισότητας των ανθρώπων.
Σε τι διαφοροποιείται η τεχνική εκπαίδευση σε σχέση με τα παραπάνω; Ποια κατάσταση επικρατεί σήμερα;
Όλα τα παραπάνω είναι πολύ πιο εύκολο να εφαρμοστούν στην τεχνική εκπαίδευση, καθώς δεν υπάρχει η πίεση των εισαγωγικών εξετάσεων στα πανεπιστήμια. Η τεχνική εκπαίδευση στην Ελλάδα έχει, δυστυχώς, αποτύχει απολύτως. Κάθε υπουργός κάνει τη δική του μεταρρύθμιση απολύτως πρόχειρα. Και αυτό γιατί τα παιδιά που πάνε στην τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση, συνήθως προέρχονται από λαϊκές τάξεις ή από δυσλειτουργικές οικογένειες. Κατά κανόνα, δεν ενδιαφέρονται για τα παιδιά τους. Δηλαδή, οι γονείς των μαθητών αυτών δε συνιστούν μια κοινωνική ομάδα πίεσης προς το Υπουργείου Παιδείας. Έτσι «ελεύθερος» ο κάθε Υπουργός προχωρά στη δικιά του μεταρρύθμιση, με ελάχιστο πολιτικό ρίσκο και νομίζοντας ότι παρουσιάζει έργο. Ο Αρσένης έκανε μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που ανταποκρινόταν στη τεϋλορική οργάνωση της εργασίας. Η Γιαννάκου, επίσης, έκανε μια μεταρρύθμιση πρόχειρη, που στερούταν λογικής, βοηθούμενοι από ασχέτους ανθρώπους. Τώρα η Διαμαντοπούλου έκανε και αυτή μια, αφού πρώτα χρησιμοποίησε μια σειρά ερευνών, ως άλλοθι, αφού το σχέδιο της μεταρρύθμισης της είχε εκπονηθεί πριν από τις εκλογές.
Για να γίνει μια σοβαρή μεταρρύθμιση δεν αρκεί μόνο να δούμε τον εργασιακό χάρτη της Ελλάδας, αλλά και των διεθνών τάσεων. Σήμερα θέλουμε να βγάλουμε αποφοίτους με δυνατότητα εργασίας, όχι μόνο στις σημερινές συνθήκες, αλλά και σε μελλοντικές. Σήμερα απαξιώνεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς η εφαρμοσμένη γνώση. Άρα, αν βγάλουμε έναν τεχνικό εκπαιδευμένο στις σημερινές εξελίξεις και μόνο, μετά από λίγα χρόνια θα μείνει άνεργος, καθώς θα έχει αλλάξει ήδη η τεχνολογία. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, έναν τεχνικό, με μια δυναμική τέτοια, που θα του επιτρέψει να προσαρμόζεται στις αλλαγές της τεχνολογίας. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν δοθεί βαρύτητα στα γενικά μαθήματα (γλώσσα, χημεία, φυσική και μαθηματικά), με ανάλογη προσαρμογή, στην ανάπτυξη των γενικών ικανοτήτων( ανάληψη ευθύνης, πρωτοβουλία, δημιουργικότητα, κριτική σκέψη, ομαδικό πνεύμα κα) και στη βασική ειδική γνώση κάθε τομέα. Πάνω σε αυτές τις γνώσεις και τις ικανότητες εδράζονται οι ειδικότητες. Αυτές οι γνώσεις δεν αλλάζουν και αυτές οι ικανότητες δεν θα πάψουν ποτέ να είναι χρήσιμες για κάθε κοινωνία που σέβεται τον εαυτό τους. Όλα αυτά είναι υπέρ μιας αριστερής προσέγγισης στην εκπαίδευση. Γιατί ένας άνθρωπος που μπορεί να προσαρμοστεί στις αλλαγές, που μπορεί να βλέπει κριτικά ακόμα και τα καθημερινά αυτονόητα είναι ένας άνθρωπος αυτόνομος, που μπορεί να κάνει πράγματα προς όφελος της κοινωνίας και της δικιάς του ευτυχίας.
Πού θα έπρεπε να αποδίδεται η σχολική αποτυχία κάποιων μαθητών/τριών;
Έρευνες έχουν δείξει ότι δεν αποτυγχάνουν οι μαθητές αλλά το σχολικό σύστημα να τους μάθει γράμματα. Σήμερα οι θέσεις εργασίας απαιτούν εργαζόμενους, όχι μόνο με ειδικές γνώσεις αλλά και με ανεπτυγμένες τις δεξιότητες “κλειδιά”. Αυτός είναι ο λόγος που τα προηγμένα κράτη δίνουν μεγάλο βάρος στην αντιμετώπιση της σχολικής αποτυχίας και όχι γιατί ξαφνικά απέκτησαν ευαισθησίες. Γνωρίζουν ότι οι ανεκπαίδευτοι και μη εξελίξιμοι εργαζόμενοι κινδυνεύουν σοβαρά να οδηγηθούν στο κοινωνικό περιθώριο με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Η σχολική αποτυχία ενδιαφέρει, δε, πολύ περισσότερο την αριστερά που έχει ταχθεί στο πλευρό των αδυνάτων. Θεωρώ πως οι καθηγητές δεν έχουν εκπαιδευτεί σωστά για το έργο που τους ανατέθηκε. Χρειάζεται να έχουν γνώσεις πέρα από το στενό αντικείμενό τους, όπως η ψυχολογία του εφήβου, τρόπους αντιμετώπισης της σχολικής αποτυχίας κα. Για να σπάσει λοιπόν ο φαύλος κύκλος που έχει δημιουργηθεί – αφού ο μαθητής γίνεται δάσκαλος και ούτω καθεξής- πρέπει να ξεκινήσουμε από την εκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Ό, τι μεταρρύθμιση και να γίνει, αν δεν έχει την αποδοχή των εκπαιδευτικών, θα αποτύχει.
Ποια η γνώμη σας για το βαθμολογικό σύστημα αξιολόγησης των μαθητών;
Θεωρώ ότι η αξιολόγηση του μαθητή με βαθμούς είναι ένα τραγικό σύστημα, το οποίο είναι επινόηση ενός Άγγλου μηχανολόγου. Τι θα πει ότι έγραψα 17 στα μαθηματικά; Σημαίνει άραγε ότι έλυσα τις ίδιες ασκήσεις με την ίδια μέθοδο στον ίδιο χρόνο με κάποιον άλλον που έγραψε επίσης 17; Η λογική αυτή είναι προκρούστεια. Κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του κλίσεις, τις δικές του δυνατότητες, τα δικά του ενδιαφέροντα. Είναι διαφορετικός από τον άλλο. Δε μπορούμε, λοιπόν, να τον βάλουμε στην προκρούστεια κλίμακα της βαθμολογίας. Η άποψη η δική μου είναι ότι πρέπει να ανιχνεύουμε από το νηπιαγωγείο τι αρέσει στο παιδάκι. Έχουμε ανθρώπους που ανακάλυψαν στα 40 τους τι τους ενδιέφερε. Για να το ανακαλύψουμε αυτό, πρέπει το σχολείο να προσφέρει ποικίλα ερεθίσματα, όπως είπαμε παραπάνω. Με βάση λοιπόν, τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα του παιδιού γίνεται μια εξατομικευμένη καταγραφή. Από την όλη πορεία του μαθητή, ο δάσκαλος φτιάχνει ένα αναλυτικό προσοντολόγιο, το οποίο αναφέρει αποκλειστικά τα θετικά χαρακτηριστικά του παιδιού. Δεν αναφέρει τίποτα αρνητικό. Να αναγκάζεται ο δάσκαλος να ανιχνεύσει σε κάθε παιδί τα θετικά του. Πάντα υπάρχουν. Και άμα δε μπορεί, δεν κάνει για δάσκαλος. Όταν, λοιπόν, τελειώσει το λύκειο, το παιδί μπορεί να το χρησιμοποιήσει για την ένταξή του στο πανεπιστήμιο ή και στην εργασία. Είναι βέβαιο ότι όταν κάποιος καταφέρει να κάνει αυτό που του αρέσει είναι πολύ πιο ικανοποιημένος από τη ζωή του και τελικά πολύ πιο αποδοτικός για την κοινωνία. Κάτι τέτοιο μπορεί να χαρακτηριστεί από κάποιους ανέφικτο, αλλά η αριστερά είναι ταγμένη με τʼ όνειρο. Εξάλλου με μικρά και μεγάλα οράματα αλλάζει ο κόσμος.
Γιώργος Τσιρίδης
Πως έχει αναπτυχθεί η εκπαιδευτική διαδικασία αναφορικά με την εργασιακή πραγματικότητα;
Όταν ο Τέιλορ, στα τέλη του 19ου αιώνα, επινόησε την επιστημονική οργάνωση της εργασίας, η οποία τελειοποιήθηκε με την αλυσίδα παραγωγής (assembly line) του Φορντ, αυξήθηκε τόσο πολύ η παραγωγικότητα, που επηρέασε όλους του χώρους εργασίας. Κατόπιν, οργανώθηκαν με τον ίδιο τρόπο φυλακές, νοσοκομεία, σχολεία κτλ. Ουσιαστικά έγινε μια μελέτη της εργασίας, η οποία τεμαχίστηκε σε στοιχειώδεις κινήσεις. Πήρε δηλαδή, ο μηχανικός Τέιλορ, την τεχνογνωσία από τον μάστορα, την οργάνωσε και την επανέφερε, μετατρέποντας τους εργαζόμενους σε εκτελεστικά όργανα. Χρησιμοποίησε τις μηχανικές ικανότητες του σώματός τους και ελάχιστα τις πνευματικές τους ικανότητες. Έτσι ο εργάτης μετατράπηκε σε εκτελεστικό όργανο, αναγκασμένος να κάνει μια στοιχειώδη επαναλαμβανόμενη κίνηση, χωρίς την ανάγκη της συνεργασίας και της κριτικής σκέψης. Η ευθύνη της δουλειάς βάρυνε τους προϊσταμένους. Οι εργαζόμενοι δεν ήταν παρά εκτελεστικά όργανα. Το σχολείο οργανώθηκε ανάλογα και λειτούργησε με τέτοιο τρόπο, ώστε να προετοιμάσει τους μαθητές του να ενταχθούν ομαλά στο νέο εργασιακό γίγνεσθαι.
Σήμερα, στις προηγμένες χώρες, έχουμε μια τελείως νέα κατάσταση: Έχουμε περάσει, πλέον, στην πολύ-ειδικευμένη, στην πολύ-επιδέξια ομάδα εργασίας, η οποία καλείται, πέρα από το να παράγει προϊόντα, να καινοτομεί σε μεθόδους και προϊόντα και να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες. Ουσιαστικά μιλάμε για μια ημιαυτόνομη ομάδα εργασίας, η οποία έχει η ίδια την ευθύνη της εργασίας της. Αποδείχτηκε πως με αυτή τη μέθοδο, μειώθηκαν τα σφάλματα, ενώ αυξήθηκε η ποιότητα εργασίας και η παραγωγικότητα. Υπό αυτή την έννοια ήταν μια καλή εξέλιξη, καθώς ο άνθρωπος έπαψε να είναι απλώς εκτελεστικό όργανο. Η καταπίεση, βέβαια, δεν έπαψε να υφίσταται.
Πώς καλείται να αντιδράσει η εκπαίδευση σε αυτές τις εξελίξεις;
Η εκπαιδευτική διαδικασία καλείται να προετοιμάσει τον άνθρωπο για να ικανοποιήσει τις ατομικές, τις οικονομικές και τις κοινωνικές του ανάγκες. Σήμερα, ιδιαίτερα λόγω παγκοσμιοποίησης, ο καθένας δεν είναι απλώς πολίτης μιας χώρας, αλλά και πολίτης του κόσμου. Όλοι οι άνθρωποι, λοιπόν, θα πρέπει, ως ένα βαθμό να είναι σε θέση να κατανοήσουν το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι που τους αφορά, ακόμη και το παγκόσμιο. Η εργασία σήμερα δε θέλει ανθρώπους εκτελεστικά όργανα. Δε θέλει ανθρώπους που έχουν απομνημονεύσει μια γνώση και απλώς την εφαρμόζουν. Θέλει ανθρώπους που να μπορούν να είναι δημιουργικοί στη δουλειά τους. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο χρειάζεται ένα ριζικά διαφορετικό σχολείο, πράγμα που συνάδει και με τις απόψεις της αριστεράς. Ζητούμενο, είναι ένας χειραφετημένος άνθρωπος με αυτόνομη και κριτική σκέψη, προϋποθέσεις που θα τον καταστήσουν ικανό να δημιουργεί τον δικό του νέο κόσμο, φεύγοντας από τα κατεστημένα πλαίσια του παλιού. Το εγχείρημα είναι πάρα πολύ δύσκολο, αλλά εφικτό.
Η εκπαίδευση, δηλαδή, σχετίζεται και με τη δυνατότητα ανατροπής του πολιτικού κατεστημένου;
Για μένα, ναι. Σήμερα έχουμε μια πορεία ρήξεων μέσα στον ίδιο τον καπιταλισμό. Ο καπιταλισμός αλλάζει κάθε μέρα, σε βαθμό που να μην μπορούμε να παρακολουθούμε τις αλλαγές του. Εμείς λοιπόν, ως αριστερά, θα εκπαιδεύσουμε τον άνθρωπο έτσι ώστε να είναι κομφορμιστής και στατικός που να αποδέχεται την υπάρχουσα κατάσταση, η οποία μέχρι να αποφοιτήσει από το σχολείο του έχει ήδη αλλάξει; Δε θα πρέπει λοιπόν να πιέσουμε για μια εκπαίδευση που θα διαμορφώνει ανθρώπους, οι οποίοι θα είναι σε θέση να παρακολουθούν τις εξελίξεις, να μπορούν να ασκούν ριζική κριτική και να γίνονται δημιουργικά ανατρεπτικοί αν και όποτε το θελήσουν;
Ποια διαλεκτική θα έπρεπε να υφίσταται ανάμεσα στην Παιδεία και την Κοινωνία;
Πιστεύω πως το σχολείο δεν πρέπει να είναι ένα γκέτο, απομονωμένο από την κοινωνία. Θεωρώ ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα σχολείο, το οποίο θα είναι ανοιχτό από το πρωί ως το βράδυ, θα είναι οργανωμένο στη βάση σπουδαστηρίων και εργαστηρίων, όπου ο κάθε μαθητής θα πορεύεται ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του, τις διαθέσεις του και τις κλίσεις του. Ένα σχολείο δηλαδή, στο οποίο δε θα μαθαίνουν όλοι οι μαθητές τα ίδια πράγματα, εκτός, βέβαια, από τα βασικά: την ανάγνωση, τη γραφή και την αρίθμηση. Το ζητούμενο είναι ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα για τον καθένα. Σε αυτή την πορεία δεν είναι θεμιτό να έχουν λόγο μόνο καθηγητές, αποκομμένοι από το κοινωνικό γίγνεσθαι. Οι μαθητές θα πρέπει να βγαίνουν στην κοινωνία, να επισκέπτονται χώρους εργασίας, έρευνας και πολιτισμού. Αντίστοιχα, μέσα στο σχολείο μπορούν να έρχονται επαγγελματίες, τεχνίτες, επιστήμονες, άνθρωποι του πολιτισμού, της τέχνης. Αυτοί θα καλούνται να συνδιαμορφώσουν με τους υπεύθυνους του σχολείου προγράμματα και θεματικές. Το σχολείο, λοιπόν, θα πρέπει να δίνει στην κοινωνία και να αντλεί από αυτή. Το σχολείο δε μπορεί να παρακολουθήσει τις ταχύτατες αλλαγές που συντελούνται σήμερα στον κόσμο, εάν δεν συνδεθεί με τρόπο πολύπλευρο με την κοινωνία. Και από αυτή τη σύνδεση θα αναπτυχθεί και η κοινωνική συνείδηση των μαθητών, οι οποίοι θα έρχονται σε επαφή και με τα κοινωνικά προβλήματα, έχοντας εικόνα ακόμη και για δυσάρεστες κοινωνικές πραγματικότητες όπως χώροι ρύπανσης, άστεγοι ή άνεργοι. Θεωρώ ότι ή σημερινή μορφή του σχολείου είναι ξεπερασμένη. Εξέφραζε άλλες εποχές, ενδεχομένως και με επιτυχία. Σήμερα, όμως, το σχολείο είναι σε απόλυτη κρίση.
Πώς θα μπορούσε το εκπαιδευτικό σύστημα να προωθεί τις αξίες της αλληλεγγύης, της δημοκρατικής συνείδησης, του σεβασμού της διαφορετικότητας, του διαλόγου;
Όλα μπορούν να αναπτυχθούν με την ερευνητική, θεματική και ομαδική συνεργατική μάθηση, στην οποία το πρώτο ρόλο τον έχουν οι μαθητές και όχι ο εκπαιδευτικός. Ο ρόλος του εκπαιδευτικού, σε μια τέτοια περίπτωση αλλάζει, γίνεται πολύ πιο σύνθετος και πολύ πιο δύσκολος, αλλά παύει να έχει τον πρώτο ρόλο. Οι μαθητές καλούνται, έτσι, να συνεργάζονται, να συζητούν, να αποφασίζουν, να ερευνούν και να ψηφίζουν. Μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία αναπτύσσεται η δημοκρατική και κοινωνική τους συνείδηση, η αλληλοβοήθεια και ο αλληλοσεβασμός. Και βέβαια οι ομάδες αυτές θα πρέπει να είναι μικτές: Μαθητές με χαμηλή και υψηλή επίδοση, μετανάστες, κίτρινοι, μαύροι και άσπροι. Με αυτόν τον τρόπο, τα στερεότυπα καταρρέουν, καθώς γίνεται αντιληπτό ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να συνεργαστούν. Εξάλλου, σήμερα μια κύρια δεξιότητα που αναζητείται στους χώρους εργασίας είναι να μπορείς να συνεργάζεσαι αρμονικά με ανθρώπους που έχουν ριζικά διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο από εσένα.
Τι ρόλο μπορούν να παίξουν οι νέες τεχνολογίες στην εκπαιδευτική διαδικασία;
Θεωρώ ότι ο υπολογιστής και το διαδίκτυο μπορούν να βοηθήσουν εξαιρετικά στην κατεύθυνση ενός νέου τύπου μάθησης, όπως την περιγράψαμε προηγουμένως. Μέσα από την τεχνολογία, μπορούμε να λειτουργήσουμε και ομαδικά και ερευνητικά. Προκύπτουν τεράστιες δυνατότητες για μια, άλλου τύπου, αυτόνομη και χειραφετιτική εκπαίδευση. Βέβαια, το ίδιο εργαλείο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως όργανο καταπίεσης. Άρα πρόκειται για ένα θέμα με πολιτικές και ιδεολογικές προεκτάσεις. Η εκπαίδευση συνδέεται με το ερώτημα «τι ανθρώπους θέλουμε να βγάλουμε». Η αριστερά θέλει έναν άνθρωπο χειραφετημένο, αυτόνομο, ο οποίος να μπορεί να σταθεί ως πολίτης, ως εργαζόμενος και ως άτομο, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, θετικά. Να είναι σε θέση να προωθήσει έναν καινούργιο κόσμο προς την κατεύθυνση της δημοκρατίας, της ειρήνης και της ισότητας των ανθρώπων.
Σε τι διαφοροποιείται η τεχνική εκπαίδευση σε σχέση με τα παραπάνω; Ποια κατάσταση επικρατεί σήμερα;
Όλα τα παραπάνω είναι πολύ πιο εύκολο να εφαρμοστούν στην τεχνική εκπαίδευση, καθώς δεν υπάρχει η πίεση των εισαγωγικών εξετάσεων στα πανεπιστήμια. Η τεχνική εκπαίδευση στην Ελλάδα έχει, δυστυχώς, αποτύχει απολύτως. Κάθε υπουργός κάνει τη δική του μεταρρύθμιση απολύτως πρόχειρα. Και αυτό γιατί τα παιδιά που πάνε στην τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση, συνήθως προέρχονται από λαϊκές τάξεις ή από δυσλειτουργικές οικογένειες. Κατά κανόνα, δεν ενδιαφέρονται για τα παιδιά τους. Δηλαδή, οι γονείς των μαθητών αυτών δε συνιστούν μια κοινωνική ομάδα πίεσης προς το Υπουργείου Παιδείας. Έτσι «ελεύθερος» ο κάθε Υπουργός προχωρά στη δικιά του μεταρρύθμιση, με ελάχιστο πολιτικό ρίσκο και νομίζοντας ότι παρουσιάζει έργο. Ο Αρσένης έκανε μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που ανταποκρινόταν στη τεϋλορική οργάνωση της εργασίας. Η Γιαννάκου, επίσης, έκανε μια μεταρρύθμιση πρόχειρη, που στερούταν λογικής, βοηθούμενοι από ασχέτους ανθρώπους. Τώρα η Διαμαντοπούλου έκανε και αυτή μια, αφού πρώτα χρησιμοποίησε μια σειρά ερευνών, ως άλλοθι, αφού το σχέδιο της μεταρρύθμισης της είχε εκπονηθεί πριν από τις εκλογές.
Για να γίνει μια σοβαρή μεταρρύθμιση δεν αρκεί μόνο να δούμε τον εργασιακό χάρτη της Ελλάδας, αλλά και των διεθνών τάσεων. Σήμερα θέλουμε να βγάλουμε αποφοίτους με δυνατότητα εργασίας, όχι μόνο στις σημερινές συνθήκες, αλλά και σε μελλοντικές. Σήμερα απαξιώνεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς η εφαρμοσμένη γνώση. Άρα, αν βγάλουμε έναν τεχνικό εκπαιδευμένο στις σημερινές εξελίξεις και μόνο, μετά από λίγα χρόνια θα μείνει άνεργος, καθώς θα έχει αλλάξει ήδη η τεχνολογία. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, έναν τεχνικό, με μια δυναμική τέτοια, που θα του επιτρέψει να προσαρμόζεται στις αλλαγές της τεχνολογίας. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν δοθεί βαρύτητα στα γενικά μαθήματα (γλώσσα, χημεία, φυσική και μαθηματικά), με ανάλογη προσαρμογή, στην ανάπτυξη των γενικών ικανοτήτων( ανάληψη ευθύνης, πρωτοβουλία, δημιουργικότητα, κριτική σκέψη, ομαδικό πνεύμα κα) και στη βασική ειδική γνώση κάθε τομέα. Πάνω σε αυτές τις γνώσεις και τις ικανότητες εδράζονται οι ειδικότητες. Αυτές οι γνώσεις δεν αλλάζουν και αυτές οι ικανότητες δεν θα πάψουν ποτέ να είναι χρήσιμες για κάθε κοινωνία που σέβεται τον εαυτό τους. Όλα αυτά είναι υπέρ μιας αριστερής προσέγγισης στην εκπαίδευση. Γιατί ένας άνθρωπος που μπορεί να προσαρμοστεί στις αλλαγές, που μπορεί να βλέπει κριτικά ακόμα και τα καθημερινά αυτονόητα είναι ένας άνθρωπος αυτόνομος, που μπορεί να κάνει πράγματα προς όφελος της κοινωνίας και της δικιάς του ευτυχίας.
Πού θα έπρεπε να αποδίδεται η σχολική αποτυχία κάποιων μαθητών/τριών;
Έρευνες έχουν δείξει ότι δεν αποτυγχάνουν οι μαθητές αλλά το σχολικό σύστημα να τους μάθει γράμματα. Σήμερα οι θέσεις εργασίας απαιτούν εργαζόμενους, όχι μόνο με ειδικές γνώσεις αλλά και με ανεπτυγμένες τις δεξιότητες “κλειδιά”. Αυτός είναι ο λόγος που τα προηγμένα κράτη δίνουν μεγάλο βάρος στην αντιμετώπιση της σχολικής αποτυχίας και όχι γιατί ξαφνικά απέκτησαν ευαισθησίες. Γνωρίζουν ότι οι ανεκπαίδευτοι και μη εξελίξιμοι εργαζόμενοι κινδυνεύουν σοβαρά να οδηγηθούν στο κοινωνικό περιθώριο με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Η σχολική αποτυχία ενδιαφέρει, δε, πολύ περισσότερο την αριστερά που έχει ταχθεί στο πλευρό των αδυνάτων. Θεωρώ πως οι καθηγητές δεν έχουν εκπαιδευτεί σωστά για το έργο που τους ανατέθηκε. Χρειάζεται να έχουν γνώσεις πέρα από το στενό αντικείμενό τους, όπως η ψυχολογία του εφήβου, τρόπους αντιμετώπισης της σχολικής αποτυχίας κα. Για να σπάσει λοιπόν ο φαύλος κύκλος που έχει δημιουργηθεί – αφού ο μαθητής γίνεται δάσκαλος και ούτω καθεξής- πρέπει να ξεκινήσουμε από την εκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Ό, τι μεταρρύθμιση και να γίνει, αν δεν έχει την αποδοχή των εκπαιδευτικών, θα αποτύχει.
Ποια η γνώμη σας για το βαθμολογικό σύστημα αξιολόγησης των μαθητών;
Θεωρώ ότι η αξιολόγηση του μαθητή με βαθμούς είναι ένα τραγικό σύστημα, το οποίο είναι επινόηση ενός Άγγλου μηχανολόγου. Τι θα πει ότι έγραψα 17 στα μαθηματικά; Σημαίνει άραγε ότι έλυσα τις ίδιες ασκήσεις με την ίδια μέθοδο στον ίδιο χρόνο με κάποιον άλλον που έγραψε επίσης 17; Η λογική αυτή είναι προκρούστεια. Κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του κλίσεις, τις δικές του δυνατότητες, τα δικά του ενδιαφέροντα. Είναι διαφορετικός από τον άλλο. Δε μπορούμε, λοιπόν, να τον βάλουμε στην προκρούστεια κλίμακα της βαθμολογίας. Η άποψη η δική μου είναι ότι πρέπει να ανιχνεύουμε από το νηπιαγωγείο τι αρέσει στο παιδάκι. Έχουμε ανθρώπους που ανακάλυψαν στα 40 τους τι τους ενδιέφερε. Για να το ανακαλύψουμε αυτό, πρέπει το σχολείο να προσφέρει ποικίλα ερεθίσματα, όπως είπαμε παραπάνω. Με βάση λοιπόν, τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα του παιδιού γίνεται μια εξατομικευμένη καταγραφή. Από την όλη πορεία του μαθητή, ο δάσκαλος φτιάχνει ένα αναλυτικό προσοντολόγιο, το οποίο αναφέρει αποκλειστικά τα θετικά χαρακτηριστικά του παιδιού. Δεν αναφέρει τίποτα αρνητικό. Να αναγκάζεται ο δάσκαλος να ανιχνεύσει σε κάθε παιδί τα θετικά του. Πάντα υπάρχουν. Και άμα δε μπορεί, δεν κάνει για δάσκαλος. Όταν, λοιπόν, τελειώσει το λύκειο, το παιδί μπορεί να το χρησιμοποιήσει για την ένταξή του στο πανεπιστήμιο ή και στην εργασία. Είναι βέβαιο ότι όταν κάποιος καταφέρει να κάνει αυτό που του αρέσει είναι πολύ πιο ικανοποιημένος από τη ζωή του και τελικά πολύ πιο αποδοτικός για την κοινωνία. Κάτι τέτοιο μπορεί να χαρακτηριστεί από κάποιους ανέφικτο, αλλά η αριστερά είναι ταγμένη με τʼ όνειρο. Εξάλλου με μικρά και μεγάλα οράματα αλλάζει ο κόσμος.
Δευτέρα 2 Απριλίου 2012
Ανταγωνιστικότητα
Πιέζουν για τη μείωση των μισθών οι δανειστές μας. Ισχυρίζονται πως έτσι θα γίνει ανταγωνιστική η χώρα μας. Σήμερα όμως συμμετέχει σοβαρά το κόστος εργασίας στην ανταγωνιστικότητα των παραγόμενων προϊόντων;
Το κόστος των παραγόμενων προϊόντων δεν εξαρτάται από:
-τις μεθόδους οργάνωσης και διοίκησης;
-την ενσωμάτωση των νέων τεχνολογιών ( ρομποτική, αυτοματισμός, πληροφορική) στην παραγωγική διαδικασία;
-την πρωτοτυπία (καινοτομία) των παραγόμενων προϊόντων;
- την έρευνα αγοράς και το καλό πλασάρισμα των προϊόντων;
Ας σημειωθεί ότι το κόστος εργασίας στις τρίτες χώρες είναι τόσο μικρό που είναι αδύνατον να το προσεγγίσουμε.
Σήμερα έχουμε περάσει από τα μαζικά εργοστάσια, που απασχολούσαν τεράστιο πλήθος εργαζομένων, στα αυτοματοποιημένα εργοστάσια των λίγων πολυεπιδέξιων και πολυειδικευμένων εργαζομένων.
Προς τι λοιπόν αυτή η πίεση της «σοφής» τρόικας;
Κυριακή 1 Απριλίου 2012
Περί της εφαρμογής των νόμων
Δημοκρατία, για τους κοινοβουλευτικούς εξουσιαστές κάθε τύπου, φαίνεται πως είναι να ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια και να εξουσιοδοτούμε εν λευκώ την νέα κυβέρνηση να κάνει ότι θέλει. Πώς αλλιώς να εξηγήσουμε τις κραυγές, τόσο των μαθουσάλων της πολιτικής, που δεν έδειξαν κανένα σεβασμό στη δημοκρατία κατά την πολιτική τους διαδρομή, όσο και των υπερφιλόδοξων αυταρχικών πολιτικών μας, για τη πρωτοβουλία του υπουργού παιδείας, που έχει σχέση με την εφαρμογή του νέου νόμου στα ΑΕΙ;
Οι παραπάνω αγανακτισμένοι δεν εξεγέρθηκαν όταν το ΠΑΣΟΚ, ως κυβέρνηση, εφάρμοσε ένα πρόγραμμα εκ διαμέτρου αντίθετο των προεκλογικών του εξαγγελιών.Αντίθετα το υπηρέτησαν πιστά Αυτό δεν είναι μέγιστο ζήτημα δημοκρατίας; Πώς τολμούν και φωνασκούν τώρα;
Πολλά θα μπορούσε να γράψει κανείς για το ζήτημα της δημοκρατίας. Όμως η δημοκρατία δεν ορίζεται, ούτε εξαρτάται από των αριθμό των βουλευτών που ψήφισαν ένα νόμο. Δημοκρατία, πέρα από πολλά άλλα, είναι και η συνεχής διαβούλευση μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων. Και τέτοια διαβούλευση για τον εν λόγω νόμο δεν υπήρξε. Επόμενο λοιπόν ήταν να μην μπορεί να εφαρμοστεί. Εξάλλου δεν είναι η πρώτη φορά που στη χώρα μας ένας νόμος δεν εφαρμόζεται. Μάλλον είναι σύνηθες το φαινόμενο.
Η άποψη πολλών πολιτικών μας, δυστυχώς και κάποιων πρώην προοδευτικών, ότι το ζήτημα στη χώρα μας είναι να ληφθούν αποφάσεις και η εξουσία να τις εφαρμόσει, έτσι απλά, είναι ανιστόρητη. Οι αποφάσεις εφαρμόζονται όταν έχουν τουλάχιστον μια στοιχειώδη συναίνεση. Αλλιώς, είτε μένουν μετέωρες, είτε εφαρμοζόμενες δίδουν άλλα αποτελέσματα από τα προσδοκόμενα. Πλήθος τα παραδείγματα…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)